All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที จะมีสามีคนเดียวได้ยังไง??: Chapter 31 - Chapter 40

คำถามที่องค์ราชาเอ่ยถามออกมานั้นไม่ใช่แค่โนแอลที่ได้ยิน แต่ทว่าทั้งไกอาและผู้คนบริเวณนั้นต่างได้ยินทั้งหมดถึงแม้ว่าไกอาจะสนิทกับโนแอลได้ไม่นานมากนัก แต่เธอก็ชื่นชอบโนแอลมากพอสมควร และหากว่าเธอสามารถเลือกได้ ไกอาไม่อยากให้โนแอลวางมือของนางลงบนมือขององค์ราชา เธออยากให้เพื่อนหลุดพ้นจากความรักที่ไร้ซึ่งหนทางที่จะสมหวัง ความเจ็บปวดที่ไร้ที่สิ้นสุดกำลังรอคอยโนแอลอยู่บนเส้นทางความรักนั้น และในสายตาของไกอามันไม่คุ้มเลยสักนิด แต่ถึงแม้ว่าเธอจะคิดเช่นนั้น แต่นี่คือชีวิตของโนแอล..สิ่งที่ไกอาทำได้คือคอยมองดูโนแอลอยู่ห่างๆ นี่คือชีวิตของโนแอล..เพราะอย่างนั้นเธอเองก็ควรจะเคารพการเลือกของสหาย..โนแอลจ้องมองมือขององค์ราชาอยู่ครู่หนึ่ง มันน่าหัวเราะมากทีเดียว เพราะการที่พระองค์เอ่ยถามออกมาและยื่นมือออกมาเช่นนี้ พระองค์ไม่ได้ให้โอกาสในการปฏิเสธกับเธอตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ ไม่มีหนทางให้ถอยหนีเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงหนทางที่จะต้องเดินไปข้างหน้าเท่านั้น..เธอวางมือลงบนมือขององค์ราชาด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม โนแอลเบนสายตาไปมองหน้าของไกอา“ดูเหมือนว่าข้าจะมีงานเร่งด่วนที่จะต้องไปทำ เพราะอย่างนั้นในวั

สิ่งที่เกิดขึ้นมาโดยที่ตัวของไกอาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเช่นกัน สิ่งนั้นมันคงเป็นความลุ่มหลงและความอ่อนไหวที่ไขว้กันอย่างสลับซับซ้อนมาทีเดียวในตอนนี้ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังกังวลในเรื่องของการหาสามี แต่ทว่าในวันนี้เธอกลับได้บุรุษทั้งสองคนเป็นสามีพร้อมๆ กันงานแต่งงานของเราจะต้องสนุกมากแน่ๆ ..ดวงตาสีอำพันของเคียนวูบไหวไปมาราวกับเปลวเทียนที่ต้องสายลม ใบหน้าของเขาขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ ในขณะที่ไกอานั้นอยู่ในอ้อมแขนของเขาส่วนคาเรน เขากำลังคิดว่าตัวเองนั้นเสียเปรียบเล็กน้อย ฝ่ามือหนาใหญ่ของคาเรนจับเข้าที่เอวของไกอา เขายกเธอลอยขึ้นมาจากตักขององค์รัชทายาท ก่อนจะวางเธอเอาไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง เขาวางคางเกยลงไปบนไหล่เล็กๆ ของเธอด้วยความออดอ้อน“จำครั้งที่เราพบเจอกันครั้งแรกได้หรือไม่ เจ้าบอกว่าเจ้าจะนอนกับบุรุษที่จะมาเป็นสามีของเจ้าเท่านั้นและในยามนี้ข้ายินยอมเป็นสามีของเจ้าแล้ว ในเมื่อหัวใจและความคิดของเรานั้นมันตรงกัน เช่นนั้นในเรื่องถัดไป เราก็ควรจะทำให้ร่างกายของเรามันตรงกันสิถึงจะถูกต้อง..”เขาไม่ได้กล่าวคำลอยๆ ขึ้นมาเรื่องที่เขาจะเป็นสามีของเธอ คาเรนจัดเตรียมใบทะเบียนสมรสมาด้วย เขาย

ส่วนนั้นชุ่มไปด้วยน้ำลายหยาดเยิ้มยั่วยวนให้แทรกกายเข้าหา ปลายนิ้วสัมผัสบริเวณที่ถูกปิดสนิท ซึ่งชุ่มชื่นจากการปรนเปรอด้วยปาก“อา..คาเรน”ไกอาเรียกชื่อของเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอหันหน้ากลับมามองหน้าเขา ซึ่งสีหน้าของเธอมัน..งดงามมากทีเดียวเหอะ..นี่มันคืออะไรกัน ความสวยงามที่ราวกับว่านางไม่ใช่มนุษย์นี้ สตรีสามารถงดงามเช่นนี้ได้ด้วยอย่างนั้นหรือ เขานอนกับสตรีมานับไม่ถ้วนแต่กลับไม่เคยมีสตรีใดที่สามารถตรึงใจได้ถึงเพียงนี้เลยสักนาง นี่คือเหตุผลที่รัชทายาทไม่สามารถปล่อยเธอไปได้อย่างนั้นสินะ มันคือเหตุผลที่พระองค์ยินยอมละทิ้งศักดิ์ของราชวงศ์เพื่อมาใช้ภรรยาคนเดียวกันกับเขาไกอาขบเม้มริมฝีปากเบาๆ ส่วนลึกในกายสั่นไหวจนเผลอขยับสะโพกตามจังหวะสอดรับกับการเคลื่อนไหวของนิ้วมือที่กำลังสำรวจข้างใน เสียงเปียกชื้นดังขึ้นอย่างน่าละอายนี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำเรื่องเช่นนี้กับบุรุษทั้งสองคนพร้อมๆ กับ สาบานได้เลยว่าในครั้งแรกไกอาไม่ได้คาดคิดว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้ เพราะว่าเธอแค่อยากจะพูดคุยกับพวกเขาทั้งสองคนให้รู้เรื่องไปเท่านั้นเอง แต่ทว่าการที่เรื่องราวมันดำเนินมาถึงการกระทำเช่นนี้ ก็ดีไม่น้อย

“อย่างที่พ่อบอกเอาไว้ หน้าที่ของบุตรีคือการแต่งงานเพื่อเสริมสร้างอำนาจของมาฮิมที่ยิ่งใหญ่มากกว่าที่เป็นอยู่ ลูกเข้าใจใช่ไหมดาเน่..”นั้นเหมือนไม่ใช่คำถาม แต่ทว่ามันคือคำสั่งมากกว่า และสตรีเช่นเธอมีหรือที่จะสามารถขัดใจท่านพ่อได้ มาฮิมคือชนเผ่าเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากนอลข่านมากเท่าไหร่นัก และเพราะท่านพ่อต้องการให้มาฮิมมีอำนาจมากยิ่งขึ้น แน่นอนว่าเส้นทางที่ท่านพ่อเลือกคือการส่งบุตรีเพียงคนเดียวไปแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์สักคนของนอลข่านตั้งแต่เล็กจนโต ดาเน่ก็ถูกสอนมาตลอดว่าหน้าที่ของเธอคือการทำตัวให้เป็นสินค้าที่ดีที่สุด เพื่อที่จะได้การแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อสำหรับอำนาจที่ท่านพ่อต้องการ กับตัวของเธอเรื่องความงามบนใบหน้า ดาเน่ล้วนแล้วแต่ไร้ที่ติ เพราะอย่างนั้นเธอจึงถือเป็นสินค้าชั้นยอดที่ท่านพ่อจะนำไปให้องค์ราชาแห่งนอลข่านเสนอราคาและสิ่งที่ท่านพ่อได้กลับมาคือ..อำนาจการปกครองหัวเมืองทางเหนือของนอลข่าน มาฮิมขยายเมืองให้มาหลอมรวมกับหัวเมืองทางเหนือของราชอาณาจักรนอลข่าน ท่านพ่อได้เป็นดยุคแห่งมาฮิมผู้ปกครองเมืองทางเหนือ ส่วนเธอ..เธอเดินเข้ามาในพระราชวังนอลข่านในฐานะของ สตรีที่จะแต่งงานกับองค์ร

ในช่วงเวลาที่ฝีเท้าเปลือยเปล่าของดาเน่ได้เหยียบย่ำลงไปบนผืนทราย วันนั้นคือวันที่ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงอิสระที่ไม่เคยพบเจอมากก่อนในชีวิต แน่นอนว่ามันมีความสุข เธอนั้นมีความสุขมากเสียจนหลายๆ อย่างมันเลยเถิดไป..เราก้าวข้ามความเหมาะสมและเธอยินยอมเป็นของคอนราดทั้งตัวและหัวใจในวันนั้นทางพระราชวังตีระฆังเพื่อบอกเวลารุ่งเช้า แต่ทว่าที่พระราชวังของพระชายากลับวุ่นวายจนข้ารับใช้ยังไม่ได้นอน พวกเขากำลังพยายามตามหาว่าที่พระชายาอยู่ ทว่านางกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับว่านางมีปีกที่สามารถโผบินออกไปได้เคียนเดินทางมาที่พระราชวังของดาเน่ เขาได้รับรายงานถึงการหายตัวไปของว่าที่ภรรยา บอกตามตรงว่าในใจของเคียนมันรู้สึก..เจ็บปวดถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รักดาเน่ในฐานะคนรัก แต่เขาตั้งความหวังเอาไว้แล้วว่าจะภักดีต่อเธอ ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะเริ่มต้นมาจากเพื่อนก็ตาม เธอวิ่งไล่ตามเขามานานมากเหลือเกิน นานมากแล้วที่ไม่ว่าเขาจะหันหลังกลับไปเมื่อไหร่ ก็จะมองเห็นเงาร่างของดาเน่ที่คอยส่งยิ้มให้ เพราะอย่างนั้นในใจของเคียนมันถึงได้รู้สึกเบาใจเมื่อว่าที่ภรรยาของเขา..ถือเป็นสตรีที่ใช้ได้อยู่เหมือนกันและหลังจากที่เ