เกิดใหม่ทั้งที จะมีสามีคนเดียวได้ยังไง??

เกิดใหม่ทั้งที จะมีสามีคนเดียวได้ยังไง??

last updateLast Updated : 2026-01-01
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
71Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือคนเก่ง ข้ามันเลือดนักสู้ ข้ามันเป็นคนที่มีความอดทนสูงอยู่แล้ว!!

View More

Chapter 1

1.ชี้นิ้ว

Kesalahan terbesar Amarea bukanlah menjual hotel peninggalan orang tuanya, melainkan menandatangani kontrak hubungan palsu dengan pria yang seharusnya tetap menjadi bosnya saja.

Awalnya Rea pikir, selama bayarannya oke, berpura-pura menjadi pasangan seseorang bukanlah pekerjaan yang sulit.

Namun setelah kontrak itu berjalan kurang lebih seminggu, kewarasan Rea sudah nyaris terkuras habis.

Ternyata, Rumi Rajendra memiliki standar ‘pacar palsu’ yang tidak masuk akal!

Di minggu pertama, Rea dikirimkan setumpuk file untuk dia hafalkan. Harus hafal!

Dari informasi personal pria itu, kronologi mereka kenal hingga bisa pacaran, sampai segambreng protokol jawaban yang harus Rea ingat di luar kepala kalau-kalau mereka mendapat pertanyaan tak terduga dari siapapun.

“Gimana? Sudah kamu hafalin semuanya?” tanya Rumi yang tiba-tiba menelpon Rea ketika gadis itu baru bangun tidur. Sudah seminggu tidurnya kurang karena hafalan-hafalan itu.

“Sudah, Pak.”

“Bagus. Kalau begitu, ke penthouse jam tujuh malam. Saya tunggu,” titah pria itu, membuat Rea reflek menegakkan duduknya.

“Malam ini? Ada apa, Pak?”

“Temani saya.”

Sambungan telepon itu terputus begitu saja bersama dengan melonjaknya rasa gugup Rea.

“Temani saya? Emang dia mau ditemani ngapain malam-malam?” gumam gadis itu berusaha sekuat tenaga menyingkirkan pikiran-pikiran jelek yang langsung muncul, sambil melihat jam pada layar ponselnya.

Dua jam lagi. Dia harus bergegas.

Setelah mandi, Rea langsung menuju hotel milik Rumi.

Penthousenya berada di gedung hotel yang sama. Rea harus melewati jalur akses masuk khusus untuk bisa naik ke sana. Semua sudah diterangkan di file yang seharusnya sudah dia hafal itu. Harusnya.

“Masuk ke ruangan itu. Di dalam ada lemari pakaian yang isinya bisa kamu pilih satu untuk digunakan malam ini,” cetus Rumi sambil menunjuk satu pintu secara spesifik.

“Baju-baju itu milik siapa? Saya nggak berani memakai sesuatu yang bukan milik saya, Pak,” tolak Rea sopan.

“Pakai saja. Baju-baju itu saya belikan untuk mantan istri saya dulu sebelum kami bercerai.”

Kalimat tersebut membuat Rea terdiam, dan hanya mengangguk kecil.

Tidak bertanya lebih jauh adalah satu-satunya pilihan. Gadis itu memilih menutup mulutnya rapat-rapat dan menuruti perintah Rumi. Mantra barunya terngiang-ngiang.

‘Lakukan tugasmu, dan ambil gajimu.’

“Satu jam lagi, saya ke sini. Cukup untuk siap-siap, kan?” tanya pria itu lagi sebelum berlalu entah kemana.

“Tentu Pak,” jawab Rea yakin, yang kemudian dia sesali. Karena setelah berkeliling, ia mendapati hampir semua baju yang ada di ruangan itu berukuran satu size lebih rendah dari ukurannya.

“Habislah aku! Selangsing apa mantan istri pria itu?”

Setelah makeup seadanya, Rea terduduk di lantai. Putus asa di depan sebuah cermin raksasa dan beberapa pakaian yang tidak berhasil dia gunakan.

Gadis itu sudah siap untuk menyerah saat matanya menangkap pantulan gaun merah di belakang. Sebelum beranjak, dia berdoa pada Tuhan, untuk gaun itu harus muat bagaimanapun juga.

Dan Tuhan mengabulkan doanya. Tapi….

"Kamu sudah selesai?"

Suara berat itu datang bersamaan dengan bunyi pintu yang terbuka. Membuat Rea membeku. Tangannya masih dalam posisi berusaha menggapai resleting di belakangnya.

“Bapak!!!!”

Rumi sudah terlanjur berdiri di sana. Di ambang pintu. Menatap punggungnya yang masih terekspos begitu saja.

Setelah reflek memekik keras, jantung Rea berdentum habis-habisan. Kepalanya langsung dipenuhi berbagai tuduhan. Terlebih Rumi butuh beberapa detik sebelum dia tersadar dan memalingkan badannya.

“Maaf.” Suaranya terdengar bersalah dan hendak menutup pintu kembali. “Saya pikir kamu sudah selesai.”

Di samping rasa kesalnya, otak gadis itu tiba-tiba berpacu. Dia sadar mustahil baginya menggunakan baju itu tanpa bantuan orang lain. Tangannya sudah pegal mencoba menaikkan resleting sejak tadi, tapi gagal berulang kali.

“Tunggu!” seru Rea menghentikan langkah bosnya itu, dengan wajah memerah menahan malu.  “B-boleh minta tolong nggak Pak?”

Rumi tidak bergerak. Dia fokus mendengar.

“Dari tadi saya susah menggapai resletingnya. Boleh tolo….”

“Kamu yakin saya boleh menoleh?” tanya pria itu memotong kalimat Rea.

“Iya. T-tapi, jangan lihat yang lain! Jangan sentuh yang lain! Hanya resleting!”

“Tentu.” Rumi terdiam sesaat, lalu menghela napas tipis. “Memangnya kamu pikir saya akan melakukan apa selain menutup resleting?”

Pria itu berbalik perlahan. Tatapannya dia jaga habis-habisan tetap tertuju pada pantulan cermin. Bagaimanapun juga, Rea tetap punya hak penuh atas tubuhnya.

“B-bukan gitu, Pak,” sanggah Rea cepat. Menyesali ucapannya yang berlebihan.

Jarak mereka menyusut selangkah demi selangkah, hingga Rea melihat bagaimana Rumi akhirnya berdiri tepat di belakangnya.

Jemari pria itu terangkat, dan menyentuh ujung resleting gaun yang terletak di bagian terendah panggul Rea.

“Maaf,” bisik Rumi mengeluarkan kata itu sekali lagi. Hanya kali ini, suaranya terdengar semakin dekat dan berat, seiring dua jarinya menjepit kepala resleting.

Rea bisa merasa bagaimana bosnya menarik benda kecil tersebut naik perlahan. Tapi baru sekejap, gerakan itu mendadak terhenti, membuatnya mengernyit samar.

“Kenapa, Pak?” Rea bertanya pelan.

“Agak susah,” jawab Rumi singkat.

Rea langsung menegakkan posturnya, sebelum pria itu mencoba menarik lagi. Tapi tetap saja. Resleting tersebut seolah enggan diajak bekerja sama. Rumi bahkan sempat mengubah posisi jemarinya sebelum kembali berupaya dengan lebih hati-hati.

Selama proses itu, Rea hanya bisa berdiri mematung sambil berharap agar semuanya segera selesai. Rasanya terlalu aneh berada sedekat ini dengan bosnya sendiri,  apalagi dengan punggung yang telanjang.

Gadis itu menghela napas pelan. Sampai akhirnya, pikirannya kemudian beralih pada satu hal lain. Ke pertanyaan yang sejak tadi ingin dia pastikan jawabannya.

“Pak …,” panggil Rea lirih. Rasa penasarannya sudah terlanjur muncul dan semakin sulit dibendung.

“Hm?”

“Bapak kan...” Rea menggantungkan kalimatnya, kemudian menggigit bibir bawah. “Ada rumor itu, ya?”

Rumi terdiam sejenak. “Rumor apa?”

Rea langsung menyesal. Seharusnya dia tidak perlu memulai percakapan ini. Bagaimana kalau dia dianggap lancang dan dipecat? Tapi lagi-lagi, nasi sudah menjadi bubur.

“Yang... itu…”

“Yang mana?” tanya Rumi masih terdengar santai. Jemari pria itu masih berada di punggung bawahnya, masih berusaha menaikkan resleting gaun yang entah kenapa begitu sulit ditutup.

Rea semakin gugup. Tapi, rasa penasarannya sudah di puncak gunung!

Akhirnya, tanpa sempat memikirkan kembali apakah pertanyaan itu pantas diajukan kepada atasannya atau tidak, Rea pun keceplosan.

“Bapak kan terkenal playboy. Kok Bapak malah melakukan kontrak ini sama saya? Bukannya pacar Bapak banyak?”

CTAK!

“Ugh!” pekik Rea ketika tubuhnya terasa nyaris terjepit pakas. Rupanya, resleting itu sudah berhasil dinaikkan dengan paksa.

Rea spontan menarik napas dalam-dalam sambil melihat pantulan tubuhnya di cermin.

Pantas saja dari tadi rasanya dia sulit bernapas! Ternyata gaun ini memang benar-benar terlalu ketat untuknya. Dadanya terasa sesak karena pakaian itu membungkus tubuhnya terlalu erat.

“Pak...” panggil Rea berusaha membenarkan posisi gaun itu agar lurus. “Ini bajunya…. Terlalu keta...”

Belum sempat menyelesaikan kalimat itu, tiba-tiba tubuhnya dibalik paksa.

Kini, kedua bahunya tahu-tahu sudah berada dalam genggaman Rumi. Pria itu baru saja memutar badannya hingga mereka saling berhadapan.

GLEG!

“P–Pak?”

“Gosip yang kamu dengar tentang saya belum tentu benar. Namun, saya juga tidak bisa bilang bahwa saya pria baik-baik.”

“L-lalu.. kenapa saya?”

Rumi tidak menjawab. Dia justru melangkah maju, membuat Rea refleks mundur setapak hingga punggungnya menabrak cermin raksasa.

Pria itu mengangkat tangan, menyelipkan telunjuk di bawah dagu Rea, lalu mendongakkan gadis itu untuk menatapnya.

Gerakan yang membuat napas Rea tertahan. Jarak wajah mereka menjadi begitu dekat hingga dia bisa melihat jelas sorot mata pria itu yang tenang, tajam, seolah tak sedikit pun meragukan ucapannya sendiri.

“Bukankah akan lebih menarik jika kamu cari tahu sendiri jawabannya? Hm?” bisik Rumi dengan nada yang misterius.

Rea langsung membelalakkan mata. Dadanya semakin bergemuruh. Menelan ludah saja rasanya sulit!

Tapi wajah Rumi semakin mendekat beriring dengan matanya yang turun menatap bibir Rea yang pink merekah. Rea bahkan mulai bisa menghirup napas Rumi yang beraroma mentol.

Dan tepat beberapa inci sebelum bibir mereka saling bertemu, seruan nyaring memecah keheningan….

“Papaa….”

Dua bocah kembar memasuki kamar, membuat dua orang dewasa itu tersentak bersamaan.

“Eh? Papa pacaran!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
71 Chapters
1.ชี้นิ้ว
บนโลกใบนี้มีเรื่องราวมากมายที่มันน่าเหลือเชื่อ แต่ทว่าในตอนนี้ ตอนที่ฉันคนนี้กำลังมองเห็นคฤหาสน์แสนหรูหราที่ไม่ว่าจะมองทางไหนก็ล้วนแล้วแต่ไม่น่าเชื่อทั้งนั้นว่าฉันจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนขนาดใหญ่ ข้างๆ เตียงมีสาวใช้กำลังนั่งร้องไห้ด้วยท่าทางหมดแรง และเมื่อเธอคนนั้นมองเห็นฉันที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงบนแววตาที่เจือปนด้วยหยาดน้ำตาก็เบิกกว้างขึ้นมา“คุณหนู..”โรสรีบลุกขึ้นในทันทีพร้อมกับส่งแก้วน้ำให้กับคุณหนูของเธอ เมื่อวานมันมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นจนเธอและคุณหนูไม่ทันได้ตั้งตัวหรือว่า..ควรจะถามอะไรออกไปก่อนดีนะ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร เข้ามาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้“ขอโทษนะคะ คือว่าที่นี่ที่ไหนอย่างงั้นเหรอคะ?”คำถามนั้นแทบจะทำให้โรสรู้สึกอยากร้องไห้ออกมาอีกรอบ“โถ่ คุณหนูคะ..”โรสเล่าเรื่องต่างๆ ให้คุณหนูของเธอได้รับฟัง เมื่อวานทางพระราชวังประกาศราชโองการออกมาถึงพันธสัญญาสงบศึกกับชนเผ่านอลข่าน เพราะเมื่อครั้งอดีตทางจักรวรรดิได้ส่งทหาร ยารักษาโรคและอาหารมากมายให้ชนเผ่าเล็กๆ ในทะเลทราย ชนเผ่านอลข่านจึงทราบซึ้งในพระมหากรุณาขององค์จักรพรรดิ และสิบปีต่อมาจากชนเผ่าเล็กๆ ใน
Read more
2.ให้เวลา
สิ้นเสียงของไกอาทั่วทั้งบริเวณก็เงียบกริบ เธอไม่แปลกใจว่าทำไมความเงียบมันถึงได้ปกคลุมในทันทีที่เธอกล่าวเช่นนั้น เพราะไกอาเองก็คาดเดาเรื่องราวต่างๆ เอาไว้ล่วงหน้าแล้วอาณาจักรนอลข่านถึงแม้ว่าจะยิ่งใหญ่มากขึ้นหลายเท่า แต่ทว่าราชาของที่นี่นั้นยังคงนับถือองค์จักรพรรดิอยู่ เพราะอย่างนั้นการเดินทางมาของเธอ เธอควรจะได้รับเกียรติอันสูงสุดสิ ไม่ใช่ว่าจะมาทนเสียงกร่นด่ามากมายอะไรพวกนี่“ฮะ..ฮ่า ข้าชอบเจ้ามากเลยนะเลดี้ คำข้อนั้นข้าได้รับปากไปแล้ว เพราะอย่างนั้นเจ้าจะสามารถเลือกคู่ครองได้ด้วยตัวเอง..”“หม่อมฉัน..ยังพูดไม่จบเพคะ นอกจากจะขอเลือกคู่ครองด้วยตัวเองแล้วหม่อมฉันยังขอฝ่าบาทเมตตาให้หม่อมฉันได้มีสามี..สองคนด้วยเถิด ธรรมเนียมของนอลข่านเรื่องสามีมีสี่ภรรยาไม่นับว่าเป็นอะไร เช่นนั้นหม่อมฉันจะขอมีสามีสักสองคนดู อย่างน้อยก็เพื่อให้หม่อมฉันนั้นสามารถเข้าใจในพิธีในแสนศักดิ์สิทธิ์ของนอลข่าน..ขอฝ่าบาทเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ”เด็กคนนี้ ไม่ได้โง่งมเลยแม่แต่นิดเดียว นางฉลาดพูดอีกทั้งยังต้อนเขาที่เป็นพระราชาให้จนมุมของนางได้ง่ายๆ ดูท่าข่าวลือที่ว่านางคือสตรีชั่วช้าจอมโง่งม จะไม่เป็นความจริงซะแล้ว“ด้วยคว
Read more
3.เจอแล้ว
มือเล็กๆ ของไกอาเปิดหนังสือไปเรื่อยๆ จนเธอสะดุดที่ลำดับขั้นยศต่างๆ ของขุนนางภาพวาดนั้นทำให้หัวใจของไกอาเต้นไม่เป็นจังหวะไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่เธอรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังจะเป็นลมล้มลงที่ตรงนั้นปลายนิ้วที่สั่นเทาของไกอาสัมผัสลงไปบนภาพวาดนั้นอย่างเชื่องช้า ดยุคเซนเดอร์ คาเรนเขามีใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคนรักของเธออย่างไม่น่าเชื่อ“อะ..อึ่ก”ไกอายกมือขึ้นมาจับที่หัวใจของตัวเอง เธอรู้สึกว่ามันเจ็บปวดราวกับว่ามีเข็มนับพันที่กำลังทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจ ความเจ็บปวดนั้นส่งผลให้มือของเธอถือหนังสือเอาไว้ไม่อยู่ เธอปล่อยมือออกจากหนังสือเล่มนั้นแล้วยกมือขึ้นมากุมหัวใจของตัวเอง“ตุบ!!”ประตูเปิดออกมาเมื่อผู้ที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงหนังสือตก โรสกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้านในก่อนจะประคองคุณหนูของเธอให้นอนลงไปบนม้านั่งตัวยาว“ตะ..ตามหมอมาให้หน่อยค่ะ!!”มาธ่ารีบส่งทหารไปตามหมอมา สติของไกอานั้นเลือนรางมากทีเดียว สิ่งสุดท้ายที่เธอรับรู้คือเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือของโรส..............บัตรเชิญมากมายถูกส่งเข้ามาด้านในคฤหาสน์ที่เปลี่ยนชื่อใหม่ว่าเป็นคฤหาสน์ของเลดี้อามิตี้ มาธ่าส่งบัตรเชิ
Read more
4.ข้าจะบอกความลับให้
อ่า..ใบหน้านั้น เขาดูคล้ายกับคนรักเก่าของเธอจริงๆด้วยสินะ เป็นความเหมือนที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาเหมือนกันว่าจะมีคนที่มีใบหน้าเหมือนกันได้มากขนาดนี้แต่สิ่งที่แตกต่างมากๆ คงจะเป็นแววตาและเมื่อได้มองเขาแบบชัดๆ ทำให้เธอรู้ได้ว่า เขาไม่ใช่คนรักของเธอหรอก มันเป็นความเหมือนที่ให้ความรู้สึกแตกต่างโดยสิ้นเชิงและในยามนี้ดูเหมือนว่าเธอจะจ้องมองใบหน้าของท่านดยุคนานมากเกินไปหน่อย สิ่งที่ดึงสติของไกอากลับมาคือรอยยิ้มที่มุมปากของเขาที่มันกำลังแสยะยิ้มออกมาราวกับนักล่าที่พบเจอกับ..เหยื่อของตัวเอง“อื้อ..ให้ตายสิ เลดี้จ้องมองกันเช่นนั้นทำให้ข้ารู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้าง หากว่าอยากจะมาร่วมวงด้วยกันละก็..ที่ข้างๆ ข้ายังมีที่ว่างนะครับ แน่นอนหากว่าท่านไม่รังเกียจ”“....”เธอขมวดคิ้วพร้อมกับมองหน้าเขาอีกครั้ง นี่เขาเอ่ยปากชวนเธอทำเรื่องแบบนั้นออกมาง่ายๆ แบบนี้เลยงั้นเรอะ! ง่ายๆ เหมือนชวนดื่มเหล้าสักแก้วเลยหรือว่าธรรมเนียมของที่นี่เป็นเช่นนั้น แต่ดูจากพระสนมสามร้อยคนขององค์ราชามันก็ไม่แปลกใจหรอกหากว่าชนชั้นสูงที่นี่จะ..มองการร่วมหลับนอนเป็นเรื่องธรรมดาแบบที่โบ๊ะบ๊ะกันแล้วก็แยกย้ายน่ะ“ขออภัยที่จ้องมองท่านด้วย
Read more
5.อย่ามาสอน
ละ..เหลวไหลชะมัด!แล้วถ้าบุรุษพวกนั้นไม่ต้องการแต่งงานล่ะ พวกเขาแค่มาหาความสนุกไปวันๆ ต่อให้เธอแซ่บมากแค่ไหนก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของพวกเขาได้หรอกบ้าบอที่สุด“เจ้าเมามากแล้วโนแอล ข้าจะพาเจ้าไปพักนะ”โนแอลส่งยิ้มให้กับไกอา พร้อมกับพยักหน้า“พาข้าไปที่ห้องตรงนั้นหน่อยสิ ข้าเองก็ง่วงมากทีเดียว”ไกอามองกวาดสายตาไปรอบๆ เธอถอนหายใจเบาๆ เพราะตระหนักได้ว่าในงานเลี้ยงนี้ไม่อนุญาตให้พาสาวใช้เข้ามา เพราะอย่างนั้นเธอถึงได้ประคองโนแอลเข้าไปส่งด้านในห้องพัก มันคือกระโจมที่แยกมาจากกระโจมใหญ่อีกทีและเพราะว่าวัสดุที่ทำกระโจมมันคือผ้าแข็งๆ นั่นทำให้ไกอาได้ยินทั้งเสียงเนื้อกระทบกันและเสียงร้องครางที่มันเหมือนฉากในหนังฆ่ากรรมมากกว่าจะเป็นหนังเรื่องอย่างว่า..“ไกอา ถึงแม้ว่าคนที่นี่จะชื่นชอบการทำเรื่องแบบนั้นแต่..บุรุษทุกคนเคารพความเห็นของสตรี หากว่าเจ้าไม่ยินยอมก็ไม่มีใครสามารถบังคับเจ้าได้ เพราะกฎหมายการขืนใจคือประหารและยึดทรัพย์ทั้งครอบครัว เชื่อเถอะว่าเสียงครางแบบนั้นสตรีที่อยู่ห้องข้างๆนี้กำลังมีความสุขอย่างแน่นอน”เอาล่ะ เธอส่งโนแอลเข้ามานอนในห้องนี้ได้แล้วเช่นนั้นเธอจะกลับบ้าน“เจ้านอนพักเถอะ..
Read more
6.คอยดูสิ
บอกตามตรงว่าคาเรนนั้นกำลังคาดหวังมากทีเดียว จากแววตาที่ไม่สบอารมณ์ของไกอา เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นเธอกระโดดขึ้นมานั่งบนเตียงและแสดงท่าทีร้อนใจให้เขาเห็นไกอาเดินเข้าไปหาเขา เธอวางแอปเปิ้ลที่แสนหวานฉ่ำเอาไว้บนถาดผลไม้ด้วยความนึกเสียดายแต่ทว่าในยามนี้มีเรื่องที่น่าสนใจมากกว่ารสหวานของแอปเปิ้ลผลนั้น เท้าทั้งสองข้างที่ไม่ได้สวมรองเท้า ก้าวเข้าไปหาท่านดยุคคาเรนด้วยความมั่นคงแน่นอนว่าเขาเป็นพวกชอบความแปลกใหม่ หากมีสตรีที่เดินทางเข้ามาที่นอลข่านหลังจากนี้ ความสนใจของท่านดยุคก็คงจะไปหยุดอยู่ที่สตรีผู้นั้นอย่างไม่ต้องสงสัย เขาไม่คิดที่จะหยุดอยู่ที่เธออยู่แล้ว ต่อให้แปลกใหม่และสวยงามแค่ไหนท่านดยุคผู้นี้ต้องการเพียงแค่จะลองลิ้มรสหอมหวานและกลิ่นใหม่ที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตา หลังจากนั้นเขาก็จะจากไปแต่การจะปล่อยคนเช่นเขาไปเฉยๆ ก็น่าเสียดายแย่เลย..เธอเองก็อยากจะลองเล่นกับไฟนั้นดูสักครั้งเหมือนกัน ไกอามั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่แมลงเม่าที่จะถูกเปลวไฟที่แสนร้อนแรงของเขาแผดเผาแต่เธอมั่นใจอย่างยิ่งว่าตัวเองคือน้ำมัน...ที่จะทำให้เขาเผาไหม้ตัวเองได้เร็วมากยิ่งขึ้น“ข้าไม่ใช่สตรีไร้เดียงสาอย่างที่ท่านดยุคคิดนะคะ”ไกอ
Read more
7.การเล่นสนุกยังไม่จบ
การติดอยู่ในกระโจมที่ไร้ทางออกเช่นนี้มันไม่ได้น่าสนุกเท่าไหร่นักเพราะว่าเขาไม่แม้แต่จะได้สัมผัสร่างกายของสตรีที่มีใบหน้าเย้ายวนผู้นั้นเลยด้วยซ้ำ ริมฝีปากสีเชอร์รี่ของนางเผยอออกมาเล็กน้อยทำให้ดูแล้วรู้สึกอยากจะกดจูบริมฝีปากลงไปยิ่งนัก ทว่าคำกล่าวที่นางพูดออกมากำลังทำให้อารมณ์ที่ คุกรุ่นของเขากำลังจางหายไปความรักคือถ้อยคำลวงที่มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่จะหลงเชื่อ คำว่าตลอดไปมันไม่มีอยู่จริงเช่นเดียวกับความรักที่เป็นนิรันดร์ พระเจ้าบัญญัติคำพวกนี้เอาไว้เพื่อให้เราหลงเชื่อ หลงคิดว่าถ้อยคำลวงเหล่านั้นคือเรื่องจริงๆ ทั้งที่..เรามองด้วยตาเปล่ายังมองไม่เห็นถึงความรักเลยด้วยซ้ำ“หากเจ้าตั้งใจเช่นนั้น ก็จะต้องพยายามมากทีเดียวเลดี้ไกอา เพราะว่าข้าไม่สนใจและไม่คิดที่จะมี..ความรัก เจ้ามีความสามารถนะ เจ้าสามารถทำให้ข้าอยากจนแทบคลั่งและสามารถทำให้เจ้าสิ่งนี้หมดความรู้สึกอยากไปได้เหมือนกัน”เมื่อกล่าวจบคาเรนก็ล้มตัวนอนลงไปบนที่นอน เขาเบนสายตามองไปทางอื่น ในเมื่อเธอจะทำตัวยุ่งยากและวุ่นวายมากขนาดนั้น เช่นนั้นเขาก็ไม่ขอเข้าไปยุ่งด้วยก็แล้วกัน เจตนาของเรามันต่างกัน เธอต้องการสามีแต่เขาไม่ต้องการภรรยา แค่ค
Read more
8.สิ่งมหัศจรรย์
กว่าไกอาจะกลับมาจากงานเลี้ยงก็ช่วงเช้าของอีกวัน สำหรับมาธ่านี่คือเรื่องปกติในการไปงานเลี้ยงของชนชั้นสูง แต่สำหรับโรส เธอแปลกใจมากทีเดียว“งานเลี้ยงแรกเป็นอย่างไรบ้างคะ ข้าตกใจมากที่ทางผู้จัดงานไม่ได้ให้สาวใช้เข้าไปด้านในด้วย”โรสเอ่ยถามพร้อมกับถอดชุดของไกอาออก“เรื่องนั้น..งานเลี้ยงของที่นี่ไม่เหมือนกับงานเลี้ยงที่ข้าเคยพบเจอ มันพิเศษมากกว่าที่จักรวรรดินิดหน่อย และดูเหมือนว่าข้าจะได้พบเจอเพื่อนใหม่ด้วยล่ะ นางเป็นผู้จัดงานเลี้ยงงานนี้ชื่อว่าโนแอล เลดี้โนเอล รันเดน”โรสถอนหายใจด้วยความโล่งอก คุณหนูของเธอนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมมากทีเดียวและเธอชอบมากที่คุณหนูไม่ได้เจ้าอารมณ์หรือว่าขี้หงุดหงิดเหมือนกับคุณหนูคนเก่า นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่คุณหนูความจำเสื่อม ไม่รู้ว่านี่คือผลพลอยได้จากการดื่มยาพิษหรือไม่แต่ในสายตาของโรสนี่คือเรื่องดี ไม่กี่อย่างในชีวิตของเธอ“เช่นนั้นก็ดีแล้วค่ะ อยากจะรับมื้อเช้าเลยไหมคะ”ไกอาพยักหน้า“ก็ดีเหมือนกัน”“เงินเดือนของนายหญิง องค์ราชาส่งมาให้แล้วนะคะ”ในตอนที่เธอเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้เธอได้รับเงินทองมากมายพอสมควร แล้วยังจะมีเงินเดือนให้อีกอย่างนั้นหรือ ที่ว่าช
Read more
9.รางวัล
“เลดี้โนแอลแห่งรันเดน ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีความสามารถในแวดวงชนชั้นสูงมากพอสมควร เพราะอย่างนั้นข้าจึงเรียกเจ้าเข้าพบเป็นการส่วนตัว..”โนแอลที่ยังไม่สร่างเมาดี ทำได้แค่ยกชายกระโปรงขึ้นพร้อมกับย่อตัวลงเพื่อทำความเคารพองค์ราชาแห่งนอลข่าน ในตอนที่เธอเป็นเด็กสิ่งที่ทำให้โนแอลเชื่อมั่นว่าวิธีการคัดเลือกองค์ราชานั่นคือการเลือกที่หน้าตา เพราะในยามนั้น ในสายตาของโนแอล องค์ราชาของนอลข่านช่างมีพระพักตร์ที่หล่อเหลาสมชายชาตรี พระองค์ทรงเป็นแบบอย่างของการนิยามคำว่าสมบูรณ์แบบ ความหล่อเหลาที่เกินกว่ามนุษย์ไหนจะความเก่งกาจในการต่อสู้ ความเฉลียวฉลาดด้านการปกครองและพละกำลังที่มากมายในเรื่องบนเตียง องค์ชายกว่ายี่สิบพระองค์ที่เกิดมาจากพระมารดาคนละคน เธอแอบชื่นชมนะที่พระองค์ไม่ต้องการให้ความหล่อเหลาของพระองค์สูญหายไป และเพราะอย่างนั้นพระองค์ถึงได้ขยันขันแข็งในการมีทายาทมากเหลือเกินเธอกรีดร้องในใจทุกครั้งที่มองเห็นพระพักตร์นั้นจากที่ไกลๆ ถึงแม้ว่าในยามนี้องค์ราชาคีนแนนจะมีพระชนม์48ชันษาแล้วก็ตามที แต่ทว่าใบหน้านั้นก็ยังคง..หล่อเหลาที่สุดในสายตาของโนแอลอาจจะเพราะนั่นคือรักแรกรึเปล่านะ เธอถึงได้จดจำอย่างฝังใจ
Read more
10.จงใจ
“บัตรเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงครับนายท่าน”คาเรนยื่นมือไปรับจดหมายที่ทหารจากทางพระราชวังเดินทางมาส่งให้ถึงมือของเขาด้วยตัวเอง“งานเลี้ยงงั้นหรือ? ท่าทางองค์ราชาจะว่างมากจนไม่มีอะไรทำอย่างนั้นสินะ ถึงได้ทรงเสียสละเวลาที่แสนมีค่าจัดงานเลี้ยงให้ลูกชายของตัวเองเช่นนี้”คาเรนโยนจดหมายในมือให้กับสหายคนสนิทของเขา ดิเทนแห่งอาคาน่า ท่านเคาน์รูปงามที่ยังไม่มีภรรยา“ก็ดีไม่ใช่รึไง ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคาดหวังกับการเข้าร่วมงานเลี้ยงเพื่อหาสตรีสักนางเอาไว้โอบกอดในค่ำคืนที่เหน็บหนาวนะคาเรน แล้วเรื่องของเลดี้ไกอาเป็นเช่นไร นางตราตรึงใจดีหรือไม่?”พอสหายรักกล่าวชื่อของไกอาขึ้นคาเรนก็เบือนหน้าหนีในทันที“ไม่รู้สิ ข้าไม่ได้..นอนกับนาง”ดิเทนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ“นี่ เจ้าจะหวงนางเอาไว้คนเดียวรึไงกัน”“ข้าไม่ได้นอนกับนางจริงๆดิเทน สตรีผู้นั้นร้ายกาจมากกว่าที่เจ้าคิดเอาไว้ ข่าวลือเรื่องความร้ายกาจของนางยังไม่ได้ครึ่งกับที่นางกระทำด้วยซ้ำ นางคือสตรีที่ตั้งใจจะจับบุรุษเช่นข้าไปเป็นสามี..มันบ้ามากใช่ไหมล่ะ”สิ้นเสียงของคาเรน ดิเทนก็หัวเราะออกมาเสียงดัง“ให้ตายเถอะคาเรน นี่เจ้ากำลังจะถูกความไร้เดียงสาบนใบหน้านั้นล่อ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status