All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที จะมีสามีคนเดียวได้ยังไง??: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อเห็นสายตาที่คาดหวังในคำตอบของรัชทายาท คาเรนก็เกิดอาการอึดอัดในทันที เสียงกลืนน้ำลายของเขาดังจนทุกคนได้ยินคาเรนค่อนข้างลำบากใจกับคำถามนั้น แน่นอนว่าเขาไม่อยากโกหกทั้งเคียนและไกอา แต่ทว่าเรื่องนี้มันน่าจะปิดเอาไว้ไม่มิดแล้วไกอาลุกขึ้นจากเตียงนอน เธอยกมือขึ้นมาจับมือของคาเรนเอาไว้“หากว่าท่านคาเรนยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามนั้น เอาไว้ค่อยบอกกล่าววันหลังก็ได้ค่ะ..”คาเรนมองหน้าของไกอาด้วยสายตาที่เจ็บปวด เขาลุกขึ้นนั่งก่อนจะดึงรั้งร่างกายของเธอไปโอบกอดเอาไว้“ข้า..คือพี่ชายของเคียนครับ..เป็นบุตรชายคนแรกขององค์ราชา ก่อนที่พระองค์จะเริ่มสถาปนานอลข่านเป็นอาณาจักร..”สิ้นเสียงของคาเรน เคียนก็ลุกนั่งขึ้นมาในทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ถึงแม้จะคาดการเอาไว้แล้วแต่มันก็ยังน่าตกใจมากๆ อยู่ดี“แล้วทำไม..ท่านไม่มาแสดงตัวเพื่อเรียกร้องฐานะองค์ชาย”คาเรนส่ายหน้ากับคำถามของเคียน“เพราะว่าท่านแม่ของข้าไม่ต้องการให้ข้าทำเช่นนั้น เรื่องของท่านแม่และองค์ราชาจบไปนานมากๆ แล้ว ทั้งสองคนเลิกรากันก่อนที่ข้าจะเกิดด้วยซ้ำ เพราะอุดมการณ์และความตั้งใจของทั้งสองคนมันแตกต่างกัน ท่านแม่เป็นลูกสาวของหัวหน

ดวงตาสีอำพันจ้องมองไปยังพระราชวังที่แสนยิ่งใหญ่และหรูหราของนอลข่าน สถานที่ที่เขาเกิดและเติบโตมา เพียงแต่เพราะท่านแม่ที่ไม่ได้มีสายเลือดของชนชั้นสูง เขาที่เป็นองค์ชายพระองค์แรกแทนที่จะได้เป็นองค์รัชทายาทแต่กลับไม่ได้เป็น คอนราดแค่นหัวเราะให้กับโชคชะตาอันแสนเศร้าของตัวเอง เขาอยู่ที่เมืองทางใต้มานานเกือบสิบปีทีเดียว เขานึกว่าเสด็จพ่อจะหลงลืมไปแล้วว่าทรงมีลูกชายอยู่ที่แกรนด์ดัชชีทางใต้คนหนึ่งด้วย และจดหมายการเรียกกลับมาร่วมงานวันชาติ เมื่อคอนราดได้รับจดหมายนั้นมันเหมือนเขามองเห็นแสงสว่างที่ปลายทางเลย เขากลับมาที่นี่อีกครั้งอย่างมีเกียรติ ในเนื้อความของจดหมายกล่าวเอาไว้ว่าเขาจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแกรนด์ดยุคและทรงอนุญาตให้เขาเลือกแกรนด์ดัชเชสด้วยตัวเองอีกด้วย ความแค้นเคืองในใจของคอนราดพลันจางหายเมื่อเขาได้อ่านจดหมายฉบับนั้นจนจบ เสด็จพ่อเองก็ดูเหมือนว่าจะห่วงใยเขาอยู่เหมือนกัน และตลอดระยะเวลาเก้าปีที่เขาอยู่ที่แกรนด์ดัชชีทางใต้มันมีความสุขมากทีเดียว ที่นั่นไม่มีการแย่งชิงอำนาจและไม่มีชนชั้นสูงที่จะมาคอยแบ่งแยกตัวเองจากชาวบ้าน ทุกคนเท่าเทียมกันและเขาชอบที่นั่นไปแล้วละสิ ส่วนเรื่องของ

“มันน่าจะดีหากว่าพ่อประกาศเรื่องการส่งคืนยศองค์ชายใหญ่ให้กับคาเรนในวันพรุ่งนี้..”วันพรุ่งนี้เป็นงานวันชาติวันสุดท้ายและคีนแนนตั้งใจว่าเขาจะประกาศเรื่องการเป็นแกรนด์ดยุคของคอนราดในวันพรุ่งนี้อยู่พอดีเลย การที่คาเรนจะได้ยศองค์ชายใหญ่กลับคืนไปนั้น เขามองว่านั่นคือการกระทำที่ถูกต้องมากพอสมควร คาเรนจะอยู่ที่พระราชวังแห่งนี้กับทั้งเคียนและไกอา พวกเขาทั้งสามคนจะช่วยเหลือกันเพื่อนำพานอลข่านเดินไปข้างหน้าด้วยความรุ่งเรือง..สิ่งที่คีนแนนอยากเห็นไม่ใช่นอลข่านที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาอยากให้ลูกชายทั้งสองคนของเขามีความสุขกับความรักที่ได้รับจากไกอา เพราะมันจะไปได้สวยอย่างแน่นอนหากเริ่มต้นขึ้นมาด้วยความไว้ใจและเชื่อใจ ความรักจะนำพาพวกเขาทั้งสามคนไปยังจุดที่สูงที่สุดเป็นอีกครั้งที่ในใจของคีนแนนกล่าวขอบคุณไกอา“เช่นนั้นข้าอยากให้ท่านดยุคย้ายมาอยู่ที่พระราชวังกับข้า ส่วนเหตุผลข้าคิดว่าท่านน่าจะรู้ว่าเพราะอะไร ข้าต้องการผู้ช่วย..และพี่ควรจะมาช่วยเหลือข้าในการปกครองนอลข่าน”นี่คือความฝันรึเปล่านะ น้องชายที่เขาเองก็ไม่เคยนับว่ารัชทายาทเป็นน้อง แต่ในยามนี้หมอนั่นกำลังส่งมือมาให้เขาจับ และบอกว่าต้องการพี่ชายอย่

“เจ้าทำให้ข้าไม่ใช่คนเดิม..โนแอลเจ้าทำอะไรกับข้ากันแน่”ไกอายกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองเมื่อองค์ราชาทรงยื่นมือมากอบกุมใบหน้าของโนแอล น้ำเสียงอ่อนโยนเช่นนั้นเธอไม่เคยได้ยินองค์ราชากล่าวกับใครมาก่อนเลย แต่ทว่าในยามนี้มันเหมือนกับว่าพระองค์กำลังเหนี่ยวรั้งโนแอลเอาไว้..ไม่ใช่การบังคับแต่ทว่ามันคือการขอร้อง..พระพักตร์ขององค์ราชานั้นยังคงหล่อเหลา เรื่องนั้นไกอาที่พบเจอองค์ราชาในครั้งแรกยังคิดเหมือนกันว่าองค์ราชาคือบุรุษที่ในยามหนุ่มจะต้องหล่อเหลามากที่สุดเป็นแน่ เพราะในยามที่พระชนม์มายุของพระองค์เกือบจะถึงวัยห้าสิบ พระองค์จะสามารถหล่อเหลาได้มากถึงเพียงนี้ และชายที่หล่อและเท่ขนาดนั้นกำลังออดอ้อนโนแอลอยู่ล่ะคราแรก..ในคราแรกไกอาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมโนแอลถึงตัดใจจากองค์ราชาผู้เย็นชาไม่ได้ แต่ทว่าเมื่อเธอได้มาเห็นกับตา บอกได้เลยว่าไม่มีใคร..ตัดใจจากท่าทีอ่อนโยนและออดอ้อนเช่นนั้นได้หรอก!! เธอเองก็ยังต้องขอยกธงขาวยอมแพ้ แล้วโนแอลที่หลงรักองค์ราชาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจะไปเหลืออย่างนั้นหรือ? และในยามนี้สิ่งที่เธอควรจะทำมากที่สุดคือการออกไป..จากสถานการณ์เช่นนี้ใบหน้าของไกอาขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ โนแอลนะ

เธอหลุดหัวเราะพรืดอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ในขณะที่ใบหน้าของคาเรนมันแดงซ่านขึ้นมา ปลายหางตาของไกอามีหยดน้ำตาซึมออกมาเพราะว่าเธอหัวเราะมากเกินไปและคาเรนรู้สึกเขินอายมากทีเดียวกับสารภาพที่เขากล่าวออกไปนั้น เขาใช้วงแขนรวบตัวของเธอเข้ามากอดเอาไว้ด้วยความรู้สึกมากมายที่เอ่อล้นออกมาก่อนจะแกล้งฝังจมูกลงไปบนเรือนแก้มขาวเนียนนั่นแรงๆ จนเกิดเป็นรอยแดงขึ้นมามุมปากของเคียนยกสูงขึ้นมา แววตาของเขาอ่อนลงในทันทีที่มองเห็นไกอาและท่านพี่กำลังหยอกล้อกัน พร้อมกับเสียงหัวเราะของไกอาที่ถูกเปล่งออกมาเป็นระยะๆเขาหลบหนีออกไปเที่ยวเล่นที่พระราชวัง เป็นองค์รัชทายาทที่ว่างงานมากที่สุดแล้วละมั้งในดินแดนแห่งนี้ เพราะเขาคิดว่าเสด็จพ่อยังทรงแข็งแรงและเสด็จพ่อจะอยู่เป็นองค์ราชาตลอดไป แต่ทว่าการที่อยู่ๆ ตัวเองจะไม่มีเสด็จพ่อที่คอยช่วยเหลือเรื่องการงานในอาณาจักร ในความคิดของเคียน เขาคิดว่าตัวเองอาจจะพบเจอกับเรื่องราวที่มันหนักหนามากพอสมควร แต่เขามั่นใจว่าเขาจะไม่เป็นไรเพราะว่าในยามนี้เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เขามีทั้งคนรักและพี่ชายที่พร้อมจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเคียนดีใจที่ตัวเองสามารถปรับความเข้าใจกับทั้งท่านพี่คาเ