บททั้งหมดของ Ang Husband kong Hoodlum: บทที่ 161 - บทที่ 170

“Hindi naman kami nanghihingi—” mahinang sabi niya na hindi ko na pinatapos dahil kahit na anong pilit niyang magtunog nakakaawa ay nananatiling nakakaasar pa rin ang mukha niya.“Wala kayong mapapala sa pagpunta niyo rito dahil lumuha man kayo ng bato, lumuhod man kayo sa harapan ko ay hinding hind

Victor“No, hindi pwede! Ayaw ko sa mama’s boy!”“Aba’t–”“Mom, please stop it.” Tumingin sa akin si Mommy at tsaka nagpakawala ng malalim na buntong hininga bago lumakad papunta sa kwarto niya yata.“Doon muna tayo, Caroline…” Itinuro ko ang sofa at sinundan naman niya iyon ng tingin bago muling ib

Victor“Yeah. S-Syabi nyi Arianne. If your handwriting will not match to hers, use her cellphone. She took a video neng negseselet sye in that notebook.”“Nakakapagod ka namang intindihin!” Natawa ako dahil sa sinabi ni Caroline ngunit pinigilan ko. Pero totoo ang tinuran niya, nakakapagod intindihi

Arianne (Caroline)Nangyari ang gusto ni Victor at ng biyenan ko. Nararamdaman ko ang aking baby kaya pumayag ako. Subukan ko lang kung makakabuti nga ba sa aming mag-ina ang sinasabi nila kahit na hindi ko gusto ang idea na si Arianne ang talagang siyang nasusunod sa katawan na meron kami.“Hi, Car

VictorHindi ko alam kung paano ko hahatiin ang oras ko para sa trabaho at kay Arianne. I mean, Caroline. Mag-iisang linggo na, na siya ang kasama namin ni Nanay. Nami-miss ko ng yakapin ang asawa ko pero hindi ko iyon magawa ngayon.Nilulukob ako ng takot at kaba dahil baka bigla na lang mawala si