All Chapters of มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย: Chapter 21 - Chapter 30

ในที่สุดแผนการของเจิ้งห่าวหรานก็สำเร็จ เขาสามารถแทรกซึมมาอยู่ในบ้านนี้ได้แล้ว และคืนนี้ก็เป็นคืนแรกที่ชายหนุ่มได้นอนเบียดๆ กับสองแม่ลูกบนเตียงแคบๆ แต่ช่างเป็นค่ำคืนที่คนขาดความรักในครอบครัวอย่างเขา รู้สึกอุ่นใจเหลือเกิน“ท่านพ่อ...งืมๆ ท่านพ่อรูปงามที่สุดของไฉไฉ อย่าจากไปไหนอีกนะเจ้าคะ ไฉไฉคิดถึงท่านพ่อ...งืม...” เด็กน้อยที่นอนตรงกลางนอนละเมอไปเรื่อย หันไปกอดแขนผู้เป็นพ่อไปอย่างกลัวว่าตื่นมาเขาจะหาย “นี่ข้าคิดถูกใช่ไหมเนี่ย” ซูเจินบ่นคนเดียว รอจนทุกอย่างในห้องเงียบสงบแล้ว นางจึงค่อยๆ ผินหน้าไปมองคนข้างๆ เห็นหัวกลมๆ ของลูกสาวหันหลังให้ และเห็นใบหน้าครึ่งซีกของห่าวหรานที่สะท้อนกับแสงจันทร์ “รูปงามจริงด้วย...” ดันละเมอเพ้อฝันตามลูก ก่อนจะรีบสลัดหน้าขับไล่ความคิด “รูปงามแล้วไง ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ ความจริงถ้าไม่เป็นนายโลมแล้วก็ควรไปมองหาสาวๆ ที่ไหนที่ดีๆ แล้วก็คบหาดูใจ และก็อยู่กินกันไปให้มันจบๆ จะมาวุ่นวายกับข้าทำไม ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้ต้องการอะไรจากเจ้า นอกจากเงิน...”สุดท้ายหลี่ซูเจินก็เคลิ้มหลับไปทั้งที่ความคิดสับสนวุ่นวาย และเมื่อลมหายใจของนางสม่ำเสมอ คนที่นอนหน้ารูปงามสะท้อนแสงจันท

ซูเจินเห็นอาการอึกอักทั้งของแม่ค้าหมั่นโถวและอารองแล้วก็นึกรู้ทันทีว่าพวกเขาคงเกรงใจตน เลยรีบออกปากเชื้อเชิญอย่างเป็นมิตรอีกแรง“พี่สาว มากินข้าวกับพวกเราเถิดเจ้าค่ะ อย่าได้คิดว่าเป็นคนอื่นไกล” น้ำเสียงของซูเจินเวลาทอดลงนั้นอ่อนโยนนัก “ที่ผ่านมาลำบากพี่สาวแล้วที่ดูแลอารองของข้า เขาเป็นคนจิตใจดีแต่ขี้เกรงใจคนอื่นจนเกินไป บางครั้งเลยทำให้ตัวเองต้องลำบาก แต่ข้ายืนยันได้เลยว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดีมากๆ ใครได้เป็นสามีเรียกว่าโชคดียิ่งกว่าได้ทองคำ!”“น้อยๆ หน่อยซูเจิน พูดอะไรอย่างนั้น” แก่เฒ่าปานนี้แต่อารองกลับเขินอายขึ้นมาได้ ราวกับวันเวลาย้อนกลับไป ตอนที่ครอบครัวยังอยู่ดี หลานสาวก็เป็นคนสดใสเช่นนี้ เหมือนไฉไฉตอนนี้ไม่มีผิด “เอ่อ...แม่นางหมิน ถ้าไม่รังเกียจแล้วละก็ มากินข้าวกับพวกเราเถอะ วันนี้มีอาหารเหลือเฟือนัก พอดีหลานเขยมาอยู่ด้วยอีกคน ก็เลยทำกับข้าวหลายอย่าง”เพราะซูเจินเริ่มก่อน เหลียงซือเลยเอาคืนบ้าง ด้วยการแนะนำตัวห่าวหรานไปเลยว่าเป็นหลานเขย เรียกว่ายัดเยียดให้แล้วด้วยความเต็มใจ“เชิญขอรับพี่สาว ข้าจัดที่นั่งให้” ห่าวหรานได้โอกาสพอดีเลยทำตัวเป็นเจ้าบ้านรับสมอ้างไปยกม้านั่งอีกตัวตั้งข้า

“โถ่เอ๋ย...เจ้าหลานชายนี่ ทำเอาคนแก่อย่างข้าร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว” เขายกแขนเสื้อมาป้ายน้ำตาที่ไหลพรากๆ “ซูเจินได้รับการอบรมมาอย่างดีนั้นเจ้าเข้าใจได้ถูกต้อง นางเกิดจากความรักและอยู่ในครอบครัวที่มีแต่ความอบอุ่นพร้อมจึงเติบโตมาเป็นคนเช่นนี้ได้ ข้าเองก็ไม่มีลูก จึงเห็นหลานสาวคนนี้ไม่ต่างอะไรจากลูกของตนเอง พี่ใหญ่เป็นห่วงซูเจินอย่างไร ข้าเองก็คงไม่ต่าง หากเจ้าจะเห็นว่าข้าเป็นตัวแทนของบิดานางได้ ก็จงรับรู้ไว้ ว่าคนเป็นบิดานั้นก็หวังอย่างเดียวคืออยากให้ชีวิตลูกสาวได้อยู่ต่อไปอย่างเป็นสุข มีคนดีๆ ดูแลนางได้ไปจนชั่วชีวิต เท่านั้นคนเป็นพ่อก็พอจะเบาใจ...”คำพูดนั้นทำให้ห่าวหรานต้องหันไปมองไฉไฉที่กำลังเป่ากังหันฟู่ๆ จนน้ำลายเปรอะไปหมด แล้วก็ยิ้มหวานให้บิดากับท่านตาเล็กอย่างน่าเอ็นดูนัก ชายหนุ่มเข้าใจคำพูดของอารองได้ในทันที ความห่วงใยที่บิดาจะมีต่อบุตรสาว มันลึกล้ำยากเกินจะอธิบายแจกแจงได้ เหมือนที่ซูเจินพูดกับเขาไว้ก่อนหน้า ถึงความผูกพันระหว่างนางกับเสนาบดีหลี่ มันซับซ้อนทว่าลึกล้ำและกินใจ“ข้าจะดูแลเจินเอ๋อร์และไฉไฉเป็นอย่างดี ขออารองอย่าได้เป็นห่วง อีกไม่นานต่อจากนี้ ทุกอย่างจะคลี่คลายไปใน

“ใครหรือ” นางถามเบาๆ ตอนเห็นหลุมศพเคียงกัน มีแผ่นหินจารึกปักไว้ด้านหน้า รอบๆ เป็นสวนดอกไม้สวยงามที่ได้รับการดูแลอย่างดี ห่าวหรานไม่ตอบ แต่สีหน้าแต้มรอยยิ้ม เขาเข้าไปปัดกวาดเช็ดถูป้ายหลุมศพนั่น ซูเจินก็เหมือนจะนึกรู้ขึ้นมาได้เอง เลยเข้าไปช่วยเช็ดถูใกล้ๆ ในชณะที่ไฉไฉวิ่งเล่นกับกังหันลมของเล่นสุดโปรดที่บิดาซื้อให้อย่างสนุกสนาน“ท่านพ่อท่านแม่ข้าเอง” ชายหนุ่มพูดออกมาจนได้ หลังทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็ไปพรวนดินต้นไม้รอบๆ ต่อ “ พวกท่านจากไปพร้อมกันด้วยอุบัติเหตุอันไม่ควรจะเกิด เพราะไปขัดขวางเส้นทางของพวกขุนนางชั่วเข้า ข้าก็เลยต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่แปดขวบ มีแม่นมกับพวกพี่เลี้ยงดูแล และมีอาจารย์เป็นผู้อบรมสั่งสอนจนเติบโต”แม้จะมีคนเลี้ยงแต่ไฉนเลยจะไปอบอุ่นได้เท่าอยู่กับบิดามารดาตัวเอง ดูเหมือนซูเจินจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยนางและลูกไปตั้งแต่พบกันครั้งแรก แถมยังทำตัวเกาะหนึบขนาดนี้ คงกลัวจะสูญเสียไปอีกครั้ง“ข้าเอานำชากับของกินเล่นมาด้วยพอดี ถ้าไม่รังเกียจ ก็เอาพวกนี้เป็นของไหว้ท่านพ่อท่านแม่กันเถอะ” นางบอกเขาอย่างจริงจัง และเรียกท่านพ่อท่านแม่เต็มปากเต็มคำ “เดี๋ยวข้าจะไปเก็บดอกไม้

เพราะนางยังเข้าใจว่าเขาเป็นนายโลมที่รับเงินจากคนชั่วแล้วมาทำลายพรหมจรรย์ของตน แม้วันนี้มันจะไม่มีผลอะไรกับการใช้ชีวิตของซูเจินแล้วก็ตาม แต่บาดแผลในอดีตคงยากที่จะเลือนหาย ส่วนห่าวหรานนั้นก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เขาเลือกที่จะพูดความจริงบางส่วน “ข้าพยายามจะเล่าให้เจ้าฟังหลายครั้งแต่เจ้าไม่ค่อยจะหยุดฟังข้า ครั้งนี้ขอให้ตั้งใจฟังสักครั้งโดยไม่ขัด จะได้หรือไม่” เขาจริงจังขึ้นมา นางเลยหันไปสบตา แล้วก็พยักหน้าให้ในที่สุด “คืนนั้นข้ามีงานสำคัญ ต้องอารักขาบุคคลสำคัญมาก ทว่าเกิดเหตุวางยาพิษในสุราขึ้น สถานการณ์บังคับให้ข้าต้องเป็นคนดื่มสุรานั้นเอง โชคดีที่มันเป็นเพียงยาปลุกกำหนัด ทำให้อารมณ์ของข้าแตกซ่าน ไม่สามารถทำงานในวันนั้นต่อให้สำเร็จลุล่วงได้ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องน่าอายสำหรับเจ้านายข้า ห้ามใครรู้เห็น ข้าจึงไม่อาจกลับสำนัก ต้องแวะหาที่หลบภัย ก็เลยเปิดห้องหนึ่งในโรงเตี๊ยมไว้เพื่อรอเวลาให้อาการดีขึ้น แล้วคืนนั้น...อยู่ๆ เป็นเจ้าที่เข้ามา” “เจ้า...ไม่ใช่นายโลม” ดวงตาค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น “แล้วทำไมไม่บอกข้าแต่แรก ปล่อยให้ล่วงเลยมาขนาดนี้ได้!” “ทำไมจะไม่บอก ข้าพู