All Chapters of มารดาผู้นี้จะรีดไถเงินบิดาที่ไม่เคยเลี้ยงดูให้หมดตัวเลย: Chapter 51 - Chapter 60

เพิงที่ต่อเติมเพื่อให้เป็นที่ตรวจรักษาโรคถูกสร้างอย่างง่ายๆ เลยใช้เวลาไม่นานมาก ฟู่เหรินหยิบก้อนทองเตรียมจ่ายแต่ถูกไฉไฉผลักกลับไปแล้วหยิบเงินเหรียญในถุงของเขามาจ่ายแทน ค่าแรงแบบนี้มันไม่ได้สูงขนาดต้องชำระให้คนรับจ่ายด้วยตำลึงทอง“ต่อไปเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ให้ข้าจัดการดีกว่าเจ้าค่ะ” หญิงสาวยิ้มหวานให้ รู้สึกคุ้นๆ กับสถานการณ์แบบนี้ว่าเคยเห็นที่ไหนบ่อยๆ แล้วก็เพิ่งนึกได้ ว่านี่มันนิสัยแม่ตัวเองชัดๆ เจิ้งฮูหยินริบเงินสามีตั้งแต่แรกที่ยังไม่รับเขาเป็นสามี จวบจนปัจจุบัน “เอาถุงเงินท่านมาให้ข้าเก็บดีกว่าเจ้าค่ะ ข้ากลัวท่านพี่จะคอยหยิบแต่ก้อนทองอีก เป็นชาวบ้านที่มีชีวิตแบบธรรมดาๆ เราไม่ต้องใช้เงินมากมายขนาดนั้นหรอกนะเจ้าคะ"“อ้อ เป็นเช่นนั้นเอง อย่างนั้นเจ้าเอาไปเลย” คงเป็นบุญของผู้หญิงบ้านนี้ที่พวกผู้ชายยอมยกเงินทองให้ทั้งหมด ไฉไฉรีบเอามาเก็บก่อนอย่างรวดเร็ว องค์ชายคงไม่รู้ว่าเงินตำลึงทองก้อนเดียวแทบจะสร้างกระท่อมได้เจ็ดแปดหลัง ได้ยินเสียงตุ้บๆ มาจากหน้าบ้าน เห็นฮัวฮัวกำลังวิ่งมาหน้าตาตื่น “มีคนเจ็บมาเจ้าค่ะ เลือดเต็มไปหมดเลย!” เด็กน้อยพูดเรื่องน่ากลัวได้หน้าตาเฉย เป็นสายลับจะไปกลัวเลือดได้

“ท่านพี่ อาหารเย็นมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่มานั่งกินข้าวก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะจัดวางให้” ไฉไฉจัดการอาหารลงกับโต๊ะตัวย่อม “ข้าป้อนน้ำข้าวให้คนไข้ได้หรือยังเจ้าคะ นี่ไม่ร้อนแล้วเจ้าค่ะ ใช้ข้อมือวัดความรู้สึกตามที่ท่านพี่สอนทุกอย่าง ข้าจะจัดการเขาเองเจ้าค่ะ”“อาหง ให้ข้าทำเองเถอะ เจ้านั่นแหละที่ควรกินข้าว” ฟู่เหรินทำท่าจะแย่งชามน้ำข้าวแต่หญิงสาวชักถ้วยหนี “อาหง เจ้านี่ดื้อจริงๆ”“ท่านพี่ก็ดื้อเจ้าค่ะ ไปกินข้าวเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าคะ” นางแสร้งทำเสียงดุ “ท่านป้าฝากคนไข้ไว้กับข้าแล้ว บอกให้ข้าเป็นคนป้อนข้าวป้อนน้ำให้อาลู่ ท่านป้าบอกว่าสัมผัสของข้าน่าจะอ่อนโยนและทำให้อาลู่คิดถึงท่านป้า เขาจะได้หายเร็วๆ” “มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ ข้าไม่เคยคิดมาก่อน” ฟู่เหรินดันคิดเป็นจริงเป็นจัง “อืม ก็ว่ามิได้ สัมผัสระหว่างชายหญิงย่อมมีความแตกต่าง อาจจะจริงอย่างท่านป้าผู้นั้นบอก อย่างนั้นให้เจ้าป้อนคนไข้ก็อาจจะดี ลองดูก็แล้วกัน" “เจ้าค่ะ” นางตอบรับเสียงใส แล้วไปทรุดลงนั่งแทนที่เขา เห็นสีหน้าซีดเซียวของคนเจ็บแล้วก็น่ากลัวไม่น้อย แต่ดูเหมือนทรวงอกเขาขยับได้แล้วอย่างช้าๆ ลมหายใจสม่ำเสมอ “เขาปลอดภัยแล้วใช่หรือไ

กลัวเขาไม่รู้ว่านางใส่ใจมากเลยต้องคุยโอ้อวดเสียหน่อย ความจริงแล้วก็เป็นฟู่เหรินนั่นเองที่ตามนางไม่ทัน เพราะไฉไฉนั้นนิสัยเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ชายหนุ่มกินน้ำแกงที่ถูกป้อนให้จนเกลี้ยง รู้สึกสบายท้องมาก เพราะเขาก็ไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า ไฉไฉรีบเก็บชาม “ข้าจะไปเตรียมน้ำให้ท่านอาบ ท่านพี่ก็ไปผลัดผ้าได้เลยนะเจ้าคะ” หันไปมองห้องพักคนไข้ชั่วคราว เห็นหญิงชรายังป้อนน้ำข้าวให้ลูกชายยังไม่เสร็จ “ข้าควรไปดูพวกเขา...” “เจ้าไปเตรียมน้ำเถอะ ข้าจะไปดูเอง และจะได้ตรวจอาการครั้งสุดท้ายก่อนจะให้ยาระงับปวดด้วย เพราะคนไข้จะได้หลับยาว” ในเมื่อตกลงกันได้เช่นนั้นจึงแยกกัน ไฉไฉเข้าครัวไปจัดน้ำต้มน้ำหม้อหนึ่ง เห็นฝู่เตี้ยวทำอาหารใกล้เสร็จแล้ว นอกจากผัดผักและน้ำแกง ก็มีปลาย่างเพิ่มขึ้นมาด้วย มิช้ามินานนัก น้ำอุ่นก็ถูกผสมจนเสร็จสิ้น ไฉไฉมองด้วยความภูมิใจ เรื่องการบ้านการเรือนแบบนี้ท่านยายย่อมเป็นผู้อบรมสั่งสอนอย่างดี ในที่สุดก็บรรลุเป้าหมาย ได้ผสมน้ำให้องค์ชายอาบเสียที “อ๊ะ ลืมไปเลย ต้องใส่นี่เข้าไปด้วย คิก...” นางหยิบห่อเครื่องหอมออกมาจากอกเสื้อ มันเป็นเครื่องหอมประจำตัวที่ม

“ฝู่เตี้ยวคงไม่ได้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก” นางบอก หลังคาดการณ์จากสิ่งที่ฮัวฮัวบอกไว้ก่อนกลับบ้านไป พฤติกรรมประหลาดของขันทีน้อย คือเขาชอบหายไปไหนในช่วงที่ฟู่เหรินจะไม่มีทางรับรู้ ฮัวฮัวสะกดรอยตามแบบห่างๆ จึงรู้ว่าฝู่เตี้ยวต้องไปพบใครมาแน่ๆ แต่คงไม่ใช่ฝ่ายเดียวกัน เพราะฝ่ายเดียวกันนี้ก็มีเพียงหน่วยองครักษ์กับคนของเซี่ยงกงกงเท่านั้นเอง ประจวบเหมาะกับที่อยู่ดีๆ ตำแหน่งขององค์ชายถูกเปิดเผย จึงไม่มีทางคิดเป็นอื่นไปได้เลย นอกจาก... “ฝู่เตี้ยวคือหนอนบ่อนไส้สินะ” ฟู่เหรินพูดขึ้นมาเอง เป็นไฉไฉที่ต้องหันหน้าไปมอง เพราะเขาพูดเหมือนรู้ว่านี่มันเรื่องอะไร ชายหนุ่มสั่นหน้าด้วยความหดหู่ใจ “อะไรคือสิ่งที่ทำให้ฝู่เตี้ยวที่อยู่กับข้ามาตั้งแต่อายุสิบปีกลับมาหักหลังข้าได้” “นั่นเป็นเรื่องที่ต้องไปสืบภายหลัง แต่ตอนนี้...” ข้างนอกเงียบเกินไป ราวกับไม่มีแม้แต่เสียงของสายลมราตรี หญิงสาวล้วงไปใต้เตียงแล้วหยิบดาบที่เป็นอาวุธประจำตัวซึ่งซุกซ่อนไว้เผื่อเวลาฉุกเฉิน “เราต้องรอดไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน ได้โปรดอยู่ข้างหลังข้าก็พอ” “อาหง ท่าทีเจ้าเปลี่ยน หรือว่าความจริง...เจ้ามีสถานะอื่น”

“หา...หมายความว่า...ว้าย!”พรึ่บ!ไฉไฉมัวแต่เถียงกับองค์ชายเลยไม่ทันระวังตัว นางก้าวพลาดลงไปในบ่อที่ขุดไว้ดักสัตว์ แม้จะไม่เจ็บเท่าไรเพราะกลิ้งม้วนตัวลงไปพอดี แต่หลุมนี้ลึกมาก เรียกว่าเป็นความซวยจริงๆ“องค์ชาย! ท่านวิ่งไปข้างหน้าอีกไม่เท่าไรจะเจอต้นไม้สองง่าม มีกระท่อมของยายเฒ่าตาบอดอยู่ไม่ไกลจากนั้น” นางตะโกนบอกเขาเสียงดัง “ที่นั่นเป็นจุดนัดพบของสายลับกับองครักษ์ ท่านจะปลอดภัย”“ไม่ได้! รอก่อน ข้าจะช่วยเจ้าเอง” ฟู่เหรินลงไปนอนแนบพื้นแล้วพยายามส่งมือเข้าไปหา “ข้าจะไม่หนีไปคนเดียว ถ้าจะรอด เราต้องรอดไปด้วยกัน!”“โอ๊ย! ท่านนี่โง่จริง ข้าให้ท่านหนีไปก่อนเพราะท่านเป็นตัวถ่วง ยังไม่รู้ตัวอีก” เสียงหญิงสาวแผดขึ้นมา “ท่านมันอ่อนแอจึงเป็นตัวภาระ นี่ข้ามีแผนแล้ว ข้ามีระเบิดพลุติดตัวไว้ยามฉุกเฉิน ข้าจะยิงใส่พวกมัน แล้วท่านจะมาอยู่แถวนี้ให้เกะกะทำไมเล่า!”หญิงสาวโกหก นางไม่มีของที่ว่า แต่ทำเป็นชูอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา เพื่อให้เขาสบายใจ“ระเบิดพลุอะไรของเจ้าหา นั่นมันหมั่นโถวตากแดดที่เอาไว้ปิ้งกินกับน้ำผึ้งที่น้องสาวชอบไม่ใช่หรือไง แล้วนี่พกมาทำไมเนี่ย!” เขาพูดแบบนั้นนางเลยได้หันดู อ้าวจริงด้วย ไม่ร