All Chapters of คนของมาเฟียตัวร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

"พี่เม...พี่เมจะออกไปข้างนอกเหรอครับ เอ่อ...ผมขอไปเยี่ยมแทนได้ไหมครับ ผมเป็นห่วงมัน" ธามพูดพร้อมกับมองเมสันด้วยสายตาที่ขอร้อง ในขณะที่เมสันกำลังจะเดินออกจากห้อง เขาอยู่ที่นี่มาเป็นอาทิตย์แล้ว เขาเพิ่งจะได้เจอกับเมสันก็วันนี้เอง เมสันบอกกับเขาว่าไปทำงานที่ต่างประเทศด่วน ให้เขารออยู่บนนี้ ห้ามไปไหน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ไปไหนจริงๆ ที่เขาไม่ได้ไปไหน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปนะ แต่มีคนคุมเขาอยู่ ทำให้เขาไปไหนไม่ได้ นอกจากอยู่ที่ในชั้นนี้ กับบนดาดฟ้า พอเมสันกลับมา เขาก็เลยอยากจะไปดูอาการของเพื่อนก่อนเป็นอันดับแรก เพราะว่าเขาไม่รู้ข่าวคราวของเพื่อนเลย"มึงอยากไปเยี่ยมเพื่อนของมึงเหรอ" เมสันถามพร้อมกับมองธามด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ จนคนที่โดนมองขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีด้วยความไม่ไว้ใจ"ครับ เพื่อนของผมยังอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ เพื่อนของผมมันไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมครับ" ธามถามด้วยนํ้าเสียงที่เป็นกังวล เพราะว่าเหมือนเขาอยู่อย่างสิ้นหวังมาเป็นอาทิตย์แล้ว ติดต่อใครก็ไม่ได้ ไม่ได้คุยกับใครเลย ถึงที่อยู่จะหรูหรา อาหารครบห้าหมู่ แล้วก็มีแต่อาหารดีๆทั้งนั้นครบทั้งสามมื้อ แต่เขารู้สึกเหมือนกับว่าเป็นนกที่อยู่ในกรงทองยังไงก็

"ไอ้ตัวกะเปี๊ยก มึงนอนนานไปแล้วนะ" ไซรับพึมพำเบาๆ พร้อมกับลูบตรงบริเวณแผลเป็นที่แขนของแทนไปด้วย หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่ เขาสามารถเดินเข้ามาดูแลแทนได้เลย เพราะว่าแทนนอนรักษาตัวอยู่ที่ห้องติดกับเขา ประตูห้องเชื่อมต่อถึงกันได้ มีประตูเข้าออกสองทาง ประตูอีกทางหนึ่ง มีเอาไว้เพื่อให้หมอกับพยาบาล เข้ามาดูแลแทนได้ตลอดเวลาก๊อก ก๊อกแกร๊ก"นายครับ...""ออกไปคุยกันข้างนอก แล้วเมียของมึงล่ะ" ไซรับบอกกับมสัน เพราะว่าหน้าของเมสันเหมือนกับมีเรื่องด่วนที่จะคุยกับเขา ก่อนที่เขาจะถามหาเมียของลูกน้อง"อยู่นี่ครับ" เมสันตอบนายพร้อมกับเบี่ยงตัวออกไปด้านข้าง เพื่อให้นายเห็นคนที่ยืนซ้อนหลังของเขาอยู่"สวัสดีครับ" ธามยกมือขึ้นไหว้เป็นการทักทายก่อนเลยอันดับแรก เพราะว่าเขาไม่รู้จะพูดอะไรกับนายของเมสันดี บอกตรงๆ เขายังไม่ชินกับใบหน้าที่หล่อเหลา แต่เฉยชาของเจ้านายเมสันเลย เพราะว่าหน้านิ่งดูเฉยชาน่ากลัว แล้วก็น่าเกรงขามในที ดูเป็นคนที่ลึกลับ เหมือนกับมีอะไรสักอย่างซ่อนอยู่ในใบหน้าที่เฉยชานั้น"อือ...มึงมาชวนแทนคุยหน่อย เผื่อแทนมันอยากจะคุยกับมึง" ไซรับพยักหน้ารับไหว้จากธาม ก่อนที่เขาจะบอกกับธามเส

"อะไรวะ ไม่ยุติธรรมเลย ให้กูกินข้าวต้ม แล้วพวกมึงก็กินสเต็กกันต่อหน้าต่อตากูเนี่ยอ่ะนะ ไอ้ยักษ์...!! แล้วมึงก็บอกว่ามากินข้าวกลางวันกับกู กินด้วยกัน แต่กับข้าวไม่เหมือนกัน" แทนโวยวายอย่างไม่ยอม เพราะว่าอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าของเขา เป็นข้าวต้มเปล่าๆ ไม่ใส่อะไรมาให้เลย ดูยังไงมันก็ไม่อร่อยแน่นอน"ไอ้แทนมึงป่วยอยู่ มึงจะโวยวายเพื่อ...?" ธามว่าให้เพื่อนที่นั่งคิ้วขมวดชนกันอยู่ด้วยความไม่พอใจ หลังจากที่เห็นอาหารของทุกคนแล้ว"กูแค่โดนยิงนะเว้ย กูไม่ได้ป่วย แล้วตอนนี้กูก็หายแล้วด้วย กูอยากจะกินเนื้อย่างอย่างพวกมึงบ้างอ่ะ ไอยักษ์..." แทนเรียกไอ้ยักษ์เสียงอ้อน โดยที่สายตาของเขามองไปที่จานสเต็ก ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงด้านหน้าของไอ้ยักษ์ไม่วางตาเลย"มึงป่วยอยู่นะแทน กินเนื้อมันย่อยยาก" ธามห้ามเพื่อนเสียงดุ"ถ้ามึงป่วย มึงก็จำเอาไว้ด้วยนะ อย่ามางอแงแบบนี้ เพราะถ้างอแงแบบนี้ กูยิงไส้แตกแน่" เมสันกระซิบธามเสียงเบา ให้ธามได้ยินแค่คนเดียว"อะไร...ผมแข็งแรงดี ไม่ต้องกลัวครับ ผมไม่งอแงกับพี่เมหรอก" ธามกระซิบกลับเมสัน ก่อนที่เขาจะก้มหน้าก้มตา กินสลัดผักที่อยู่บนโต๊ะด้านหน้าของตัวเองต่อ โดยที่เขาไม่ยอม

"ไอ้ไฟ...กูพูดจริงๆนะ กูไม่ทำงานกับมึงนะเว้ย อ้าว...นี่กูเดินตามมึงเข้ามาในห้องนอนของมึงเหรอวะเนี่ย ขอโทษว่ะ" แทนไม่พูดเปล่า เขาจะเดินกลับไปที่ห้องเดิมของเขาด้วยหมับ!!"ถ้ามึงหายแล้ว มึงมานอนที่นี่กับกูนะ เพราะว่าที่ชั้นนี้ไม่มีห้องว่างแล้ว" ไซรับจับแขนของแทนพร้อมกับบอกกับแทนเสียงเบา ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า โดยที่เขาไม่ยอมสบตากับแทน"ไอ้ยักษ์...มึงอย่าบอกกูนะ ว่ามึงเหงา และตั้งแต่วันนั้น วันที่มึงเจอกู มึงไม่เคยมีเพื่อนเลย" แทนเดินตามไปถามไอ้ยักษ์ของเขาด้วยความสงสัย เพราะว่าแววตาของไอ้ยักษ์ แวบแรกที่เขาสบตาด้วย มันไม่ต่างจากวันนั้นเลย เขาจับความรู้สึกนั้นได้ ก่อนที่ไอ้ยักษ์จะเมินหน้าหนีเขาไป"มึงจะเรียกอะไรแน่ จะยักษ์หรือจะไฟ " ไซรับหันไปสบตากับแทน ก่อนที่เขาจะอมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ เพราะว่าแทนเงยหน้าขึ้นมามองเขาจนคอตั้ง"อะไรก็ได้ ที่กูพอใจจะเรียก ตกลงแล้วมึงไม่มีเพื่อนเลยเหรอ" แทนไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ เพราะเขาไม่อยากจะเชื่อ ว่าไอ้ยักษ์จะไม่มีเพื่อนเลย"ไม่มี พ่อเลี้ยงของกู บอกว่าถ้ากูจะขึ้นเป็นใหญ่ได้ กูต้องตัดบางอย่างออกไปจากชีวิต ตั้งแต่วันนั้น

"ธาม...ธาม รอยลิปสติกตรงนี้ใช่ไหม ที่ทำให้มึงไม่มองหน้ากู" เมสันถามธาม พร้อมกับยกเสื้อตัวที่ว่าให้ธามดูไปด้วย แต่ธามก็เมินเขา ด้วยการขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วก็หันหลังให้เขาด้วย ในขณะที่ตอนนี้พวกเขาอาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้ากันแล้ว "ผมจะนอน" ธามพูดพร้อมกับยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงไปด้วย"มึงนี่นะธาม ลุกขึ้นมาคุยกันก่อน มึงถามกูสักคำ มึงจะตายไหมธาม รอยลิปสติกรอยนี้ กูไม่ได้ไปเอากับผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้นแหละ ผู้หญิงบังเอิญ...""ผมจะนอนครับ" ธามเปิดผ้าห่มออก แล้วหันไปพูดแทรกคนที่พยายามจะอธิบาย ก่อนที่เขาจะดึงผ้าห่มลงมาคลุมโปงอีกครั้ง เพราะว่าเขาไม่อยากจะฟัง คนอย่างเมสันน่ะเหรอบังเอิญ ตัวใหญ่ขนาดนั้น ผู้หญิงที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้ ถ้าเจ้าตัวไม่เต็มใจ แล้วไหนจะมีลูกน้องเดินตามอีกเป็นสิบคนโป๊ก...!!"เสื้อตัวนี้มันมีปัญหานัก ทิ้งแม่งเลย...!!" เมสันโยนเสื้อทิ้งลงไปในถังขยะด้วยความโมโห ที่ถูกเมิน ก่อนที่เขาจะเดินออกไปนอกห้องนอนอย่างอารมณ์เสีย"อะไรของเขาวะ บ้าไปแล้ว ตั้งใจทำเอง แล้วก็มาทิ้งเอง" ธามหันไปมองด้วยความตกใจเล็กน้อย เพราะว่าเสียงที่เมสันโยนเสื้อลงถังขยะดังพอสมควร แต่เขาก็ไม่สนใจ เพราะว่าตอนนี้เขาเ