คนของมาเฟียตัวร้าย

คนของมาเฟียตัวร้าย

last updateПоследнее обновление : 2024-12-26
От :  otataВ процессе
Язык: Thai
goodnovel18goodnovel
Недостаточно отзывов
43Главы
3.0KКол-во прочтений
Читать
Добавить в мою библиотеку

Share:  

Report
Aннотация
Каталог
SCAN CODE TO READ ON APP

ตั้งแต่เด็กเขาโดนแกล้ง โดนบูลลี่จากคนในสลัมเดียวกัน บาดแผลมันอยู่ในใจของเขาตลอดไม่เคยลืม รวมทั้งคนที่ช่วยเขาให้พ้นจากสถานการณ์นั้นด้วย สิบปีกว่าที่ไม่ได้เจอกัน พวกเขาจะจำกันได้ไหม

Узнайте больше

Chapter 1

ช่างชื่อมันเถอะ

Valerie

All I was trying to do was reach home hastily as people rushed along the sidewalk around me. I might have even bumped into a few but at this point, I just didn't care. As my apartment building came into view a sigh of relief left me, finally I was there. At last, I was going to be home. The only thing I was glad about was it being situated in the hustle and bustle part of the city and being within walking distance of the office, only if you liked to walk. It was a time saver yet I have been unable to be back home for the last two days.

Walking into my apartment the first thing I did was fall onto the couch, a wave of exhaustion instantly hit me. Waking up early and staying at the office for days to submit plans for an event that was almost a week away may not have been the best idea.

No one said event planning was easy - the deadlines, the nagging clients, and the pressure to make everything perfect were extremely draining on employees. After the stressful day, all I wanted to do was to have a peaceful night at home, with the TV and fridge all to myself. I wasn't a lonely person, but sometimes it felt good to be alone. I barely got time to myself in the last few dates. I haven't even had a decent meal in the last two days, it was all takeouts and all. Yet again it was takeout that I had bought while

Finishing almost a series and my last packet of salt vinegar chips, I realized it was only eight p.m. Battling with myself about whether I should go to bed early or watch another series, I decided to take a bath in hopes that it would help me relax after all these busy days. While the water was running I added some essential oils to relax my body and mind.

Lowering myself into the warm water, I closed my eyes and breathed a sigh of relief. It felt as I was in heaven as I breathed in the scents of lavender and jasmine.

In the back of my mind, I had this nagging feeling that I was forgetting something important. But I had done everything besides rest, I told myself. Unable to have anything cross my mind, I pushed the thought away and let my muscles relax in the water.

An unwanted memory from the past flashed in my mind like an unwanted visitor. It had been years since I thought of him or those days, I was in a dark place and I had no desire to revisit that place again.

It was my mother's death anniversary when he left me. I had woken up with the same feeling of dread, like all the years before ever since her death. Every year I wished the day of her death wouldn't bother me so much, but it always did. The feelings of loneliness and sadness emerge inside me.

Yet, I pushed my thoughts towards Drew. He was the only person in my life that made me happy now. I knew he was the one for me even though I had never thought of falling in love after seeing what happened with my parents.

From loving one another to tearing each other apart, I had watched it unfold in front of my eyes. My father was a devil who didn't have the courtesy to hide his affairs. All through the years, I saw the desire inside of him to hurt her for some reason.

In the blink of an eye, he changed from a good father to a father I hated. Every time Mom used to be out, he would bring women home, and warn me not to tell Mom. I wasn't an idiot; I knew what happened behind the closed doors from the voices that could be heard throughout the house. He wanted me to hide his secret but I told Mom the very first time it happened only to be stunned by the knowledge that she knew. He made her bleed by bringing women home in front of her. The first time I saw the blood I had puked on the floor.

I saw her misery and watched the pain become unbearable to the point where she almost killed herself. My father ruined our family, while I was stuck between two parents who didn't love each other anymore. I thought that having Drew in my life wouldn't make me feel so lonely. I was wrong, anxiety clawed on my insides.

On the bus to the college, I checked my phone for any calls or messages from him. I frowned when I saw that there was none. My mornings were filled with flirty messages from him but today when I needed them the most, there was nothing but silence. Time passed by, shifting from morning to afternoon without any messages or calls from him. I felt like the day was not being on my side, the sadness grew inside of me.

I needed Drew beside me today. Not waiting any longer, I called him myself only to hear his voicemail straight away.

I calmed myself by telling myself that he might be busy in meetings. He might have not had time to check his phone.

The rest of the day dragged on and my classes ended. For the fifth time, in the last ten minutes, I checked my phone only to find no messages from him.

"Where is he?" I mumbled to myself as I decided to go look for him at his office.

"Hello. How may I help you?" the receptionist asked me as I entered the reception area. It was my first time here. His office building was posh and enormous, with 'money' written all over it.

"I'm looking for Drew Weston," I told her feeling uneasy, my stomach in knots.

"Oh, he's not here," she paused. "He had already left early this morning for Chicago," I was perplexed by her answer.

Chicago? I wondered why there, and then I remembered he had family there.

Maybe there was some emergency.

"Do you have any idea when he'll be back?" I asked nervously.

"I have no idea, but I don't think he is coming back for a while. He has handed over the business to someone else in the firm," I felt discomfort settling inside of me. Did he hand his business to someone else? What was happening?

He would have sent me a message about it, I thought to myself exiting the building. Reaching home I found a letter on the floor addressed to me. From the writing on the envelope, I knew right away that it was from Drew.

My heartbeat rose to touch the moon while opening the letter. A million possibilities running through my mind. What was in the letter that he couldn't tell me himself? As I read it, my world came to a halt.

Valerie, we're done. I have no desire to be with you anymore. I know it is out of the blue for you but I have been thinking about it for a while. Until today I had been trying to find reasons to stay with you but I had run out of them today. So please don't try to contact me.

I don't want to hear from you or even see you. I further advise you to not to find me because I would deny even knowing you.

Goodbye

My heart clenched reading his words. We're done... but why? Did I do something wrong? I thought for a while only to have my mind come up with nothing. I thought that we both loved each other. I was sure that he was happy yesterday when we had spent time together.

What made him want to break up suddenly? And that too with a note?

I wanted answers. Picking up my phone I called him repeatedly only to find his number to be out of service. I felt shattered.

For once I had trusted someone, and let my walls down only to be rewarded with this. I fell in love only to have my heart broken. Slipping down to the floor, I cried my heart out for hours.

I let myself drown in the sadness and betrayal I felt. Letting out all the pain of everything that happened to me, promising myself to never fall in love again.

I was snapped out of the memory to reality by the loud noise of the door banging closed. I was quite sure that it was the front door. For a moment I was fucking scared that it could be some intruder but I remembered that the doors were locked and the security downstairs won't let intruders in.

I breathed in deeply, gathering my thoughts. Now only two people had the key to my apartment. One was my best friend and the other was my boyfriend, Aiden.

My bet was on the former though because she had a track record for showing up unannounced and making herself at home. Aiden preferred his apartment to mine and it worked for me. I liked my space a little too much and my apartment up to his taste. I wasn't poor but damn I wasn't fucking rich like him to own a penthouse.

So it surely wouldn't be him.

I just hoped Shay bought some wine.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
Комментариев нет
43
ช่างชื่อมันเถอะ
"ไม่ให้เล่นด้วยหรอกไอ้ตัวดำ ไอ้ตัวดำ...แบร่ๆ...""แม่ของมันเป็นผู้หญิงขายตัว ให้ไอ้พวกนิโกตัวดำ ตัวมันก็เลยออกมาดำ...""ออกไปเลย ไม่ต้องมาเล่นกับพวกเราเลย ไอ้ตัวดำ...""ไป...ซิ้วๆ ไปเลยไป อย่ามาเข้าใกล้ เดี๋ยวสีผิวของมึงมาติดพวกกู...""แม่มึงก็เป็นผู้หญิงขายตัวด้วย อย่ามาเข้ากลุ่มกับพวกกู..."เสียงด่าทอต่อว่ามากมาย ทำให้เด็กผู้ชายผิวดำคนหนึ่ง เดินไปจากกลุ่มของเด็กผู้ชาย ที่เขาอยากจะเล่นด้วย ด้วยท่าทางที่หงอยเหงา เพราะว่าไม่มีใครอยากให้เขาเล่นด้วย"ไอ้ไฟ...มึงไปไหนมา กูรอมึงอยู่เนี่ย กูจะรีบไปทำงาน" แม่ว่าให้ลูกชาย พร้อมกับยกมือขึ้นมาเท้าสะเอวด้วยความโมโห ที่ลูกชายหายเงียบไปนาน"ครับ" ไฟรับคำของแม่เสียงเบา"ครับ...ครับอะไรของมึงไอ้ไฟ โห๊ะ...ช่างมึงเถอะ ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด รำคาญ...!! ปากไม่รู้อมอะไรอยู่ กับข้าวของมึง กูซื้อเอาไว้ให้แล้วนะ กูต้องออกไปทำงานแล้ว มึงอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม อย่าออกไปดื้อที่ไหนไกลบ้านล่ะ" แม่บอกกับลูกชาย ก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพาย แล้วเดินออกไปจากบ้าน ด้วยท่าทางที่เหมือนกับนางพยา เธอสวยที่สุดในสลัมหลังตลาดแห่งนี้ เธอมั่นใจ วันนี้เธอแต่งหน้าจัดเต็ม เพร
Читайте больше
ฟังกูก่อน
ปัจจุบัน"พี่แทน...พี่แทนรีบใส่เสื้อผ้าเร็ว ใส่เสร็จแล้วรีบหนีไป เร็วสิ!!""เดี๋ยวสิอ้อย เดี๋ยวๆ หนีไปไหน แล้วทำไมพี่ต้องหนีด้วย" แทนถามด้วยความไม่เข้าใจ "ผัวอ้อยมา พี่แทนอย่าถามมากได้ไหม พี่รีบใส่เสื้อผ้าแล้วรีบหนีเร็ว ไม่งั้นผัวของอ้อยยิงเราตายทั้งคู่แน่ ผัวอ้อยเป็นมาเฟียพี่ มันมีปืนแล้วก็มีลูกน้องเยอะด้วย รู้แล้วก็รีบใส่เสื้อผ้าเร็วๆสิ" อ้อยบอกกับแทนด้วยนํ้าเสียงที่ร้อนรน แล้วก็สั่นไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว"อ้าว...ไหนอ้อยบอกพี่ว่าโสดผัวทิ้งไง" แทนพูดพร้อมกับรีบใส่เสื้อผ้าไปด้วย"พี่อย่าเพิ่งถามอะไรมากได้ไหม แล้วเราค่อยคุยกัน ไม่ทันแล้พี่ พี่กระโดดหนีไปทางหน้าต่างเลย ผัวของอ้อยมันต้องรู้แน่ๆ ว่าพี่เป็นชู้กับอ้อยอ่ะ ต้องมีคนส่งข่าวไปบอกมันแน่ๆ มันถึงเอาลูกน้องมาเยอะขนาดนี้ พี่หนีไปอยู่ที่จังหวัดอื่นก่อนเถอะนะ เร็วสิพี่!!" อ้อยบอกแทน พร้อมกับยืนตัวสั่นแอบอยู่ที่ขอบหน้าต่าง เพราะว่าเธอเห็นรถของผัวเธอมาจอดที่หน้าบ้าน พร้อมกับลูกน้องอีกเป็นสิบคน"ฉิบหายแล้ว!!" แทนทั้งไม่เข้าใจ ทั้งโมโห ทั้งหาทางหนีไปด้วย อ้อยหลอกเขาว่าโสดผัวทิ้ง เขาก็โง่เชื่อ ก็เลยขนเสื้อผ้ามาอยู่กับอ้อยเป็นเรื่องเป็นร
Читайте больше
คนระดับกู
"นายครับ คนของเรารายงานมา ว่าคนของไอ้โรฮานมาเพ่นพ่านแถวนี้" เมสัน มือขวารายงานนายของเขาที่ก้มหน้าเซ็นเอกสารอยู่"พวกมันมาทำอะไรแถวนี้ หรืองานใหญ่ของมันที่กูปฏิเสธไป..." ไซรับเงยหน้าขึ้นไปถามลูกน้อง คิ้วของเขาขมวดชนกันด้วยความสงสัย เพราะว่างานใหญ่ที่โรฮานเสนอมา เขาปฏิเสธไปแล้ว เขาไม่ชอบค้ามนุษย์เขาก็เลยปฏิเสธไป แล้วโรฮานก็เป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้ ถ้าต้องทำธุรกิจร่วมกัน"งานค้ามนุษย์ที่นายปฏิเสธไป มันก็ไม่ได้ติดใจอะไรครับ แต่ถึงมันจะติดใจจริงๆ มันก็ไม่น่าจะส่งลูกน้องปลายแถวของมันมาเพ่นพ่านที่โรงแรมของนายแบบนี้" บรูโน มือซ้ายวิเคราะห์ตามที่เขารู้มา ว่าคนที่มาเพ่นพ่านแถวโรงแรม เป็นแค่ลูกน้องปลายแถวของโรฮานเท่านั้น"หรือที่มันส่งแค่ลูกน้องปลายแถวมา พวกเราจะได้ไม่สงสัย" เมสันสบตากับผู้เป็นนายนิ่ง หลังจากที่เขาพูดจบแล้ว"ตามดูอย่าให้คลาดสายตา อย่าให้มีปัญหากับงานของเราได้" ไซรับสั่งเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าเซ็นเอกสารของเขาต่อ"เอ่อ...นายครับ งานการกุศลคืนนี้ คุณบีน่าขอให้นายไปร่วมเดินแบบกับเธอได้ไหมครับ" เมสันถามผู้เป็นนาย ก่อนที่เขาจะหลบสายตาของผู้เป็นนายลงไปมองที่พื้น"เมสัน...ก่อนที่มึงจ
Читайте больше
อย่าเผลอนะ
"โคตรหรูเลยว่ะ ขนาดข้างหลังนะเนี่ย" แทนแหงนหน้าขึ้นไปมองรอบๆทางด้านหลังของโรงแรม ในขณะที่เขาเดินตามธามมาทางด้านหลังของโรงแรม ในเช้าของวันต่อมา เพื่อที่จะมายื่นใบสมัครแล้วก็ทำงานไปด้วยเลย "ไอ้แทน มึงรีบเดินเลย เดี๋ยวไอ้พวกนั้นก็มาเห็นมึงหรอกไอ้ห่า... ทำตัวเหมือนไม่มีคดีติดตัวนะมึง รีบเดินเลย" ธามเดินกลับไปกระซิบบอกกับแทน พร้อมกับดึงมือของแทนให้เดินตามเขาเข้าไปในตัวของโรงแรมอย่างรวดเร็ว เพราะเขามีความรู้สึกว่ามีคนแอบมองอยู่"ก็คนมันไม่เคยเห็นนี่หวา กูเคยเห็นแต่ไกลๆ ไม่เคยเข้ามาเห็นใกล้ๆแบบนี้" แทนพึมพำเบาๆ พร้อมกับรีบเดินไปตามแรงดึงของธาม"ไอ้แทน...มึงไม่รุู้สึกเหรอวะ ว่ามีคนมองเราอยู่อ่ะ" ธามหันไปมองหน้าของแทนด้วยสายตาที่เป็นคำถาม หลังจากที่พวกเขาเข้ามาในห้องล้างจานกันแล้ว"ไม่นะ มีคนแอบมองเราอยู่เหรอวะ ตรงไหนวะ ทำไมกูไม่เห็นแล้วก็ไม่รู้สึกเลยวะ" แทนไม่พูดเปล่า เขาจะวิ่งออกไปดูทางที่พวกเขาเพิ่งจะมาเมื่อกี้ เพราะว่าเขาอยากเห็น ว่ามีคนตามเขามาจริงไหม"ไอ้แทนมึงหยุด...""มาถึงกันแล้วเหรอ คนนี้ใช่ไหมเพื่อนของธาม ที่จะมาทำงานกับธามอ่ะ""ครับป้าดวง แทน...นี่ป้าดวง หัวหน้าห้องซักล้าง หัวหน้า
Читайте больше
หัวชนกันเชียว
"นายครับ คนของเราจับตัวมันสองคนเอาไว้ก่อนครับ ยังไม่ได้ทำอะไร เพราะมันบอก ว่ามันมาตามล่าคนคนหนึ่งด้วยเรื่องส่วนตัวครับ ไม่ได้เกี่ยวกับนายของมัน ในตัวของมันก็มีปืนด้วย ตอนนี้บรูโนกำลังสอบสวนมันอยู่ครับ" เมสันรายงายผู้เป็นนาย หลังจากที่เขาได้รับรายงานมาจากบรูโนอีกที"แล้วรู้รึยังว่ามันตามล่าใคร เป็นพนักงานของเรารึเปล่า" ไซรับถามเสียงเรียบ โดยที่เขาไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ เป็นการถามเรื่อยๆ มากกว่าที่อยากจะรู้จริงๆ"มันบอกว่า ผู้ชายที่มันตามล่า เป็นชู้กับเมียของลูกพี่มันครับ ลูกพี่ก็เลยสั่งให้พวกมันมาเก็บ มันให้ดูรูปด้วยนะครับ นี่ครับ...ผู้ชายคนนี้ผมดูแล้ว ไม่ใช่พนักงานของเราครับ หน้าตาแบบนี้ไม่มีในลิสต์รายชื่อของพนักงานของเราครับ" เมสันให้นายของเขาดูรูปของผู้ชาย ที่กำลังถูกตามล่าอยู่ และเขาดูในลิสต์รายชื่อของพนักงานแล้ว พนักงานของโรงแรมไม่มีคนที่หน้าตาแบบนี้"แล้วพวกมันมาตามที่โรงแรมของเราทำไม" ไซรับเหลือบตามองแค่ผ่านๆ โดยที่เขาไม่ได้สนใจ เพราะว่ามันไม่ใช่ธุระของเขา แค่อย่ามาวุ่นวายที่โรงแรมของเขาก็พอ"มันบอกว่าเห็นผู้ชายคนนี้วิ่งหนีเข้ามาที่โรงแรมของเราครับ แล้วเมื่อเช้าก็หน้าคล้ายมาก พ
Читайте больше
ห้ามพูด
"เลิกงานแล้วออกไปกินข้าวกับป้าไหม วันนี้เดี๋ยวป้าเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย" ป้าดวงถามธามกับแทนด้วยนํ้าเสียงที่เอ็นดู เพราะว่าทั้งคู่ทำงานถูกใจเธอมาก หลังจากที่แทนทำงานมาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว"ไปครับ ผมไปด้วย ป้าดวงเลี้ยงทั้งที" ธามตอบโดยที่ไม่ต้องคิด เพราะว่าเขาไม่ได้ออกไปนอกสถานที่ของโรงแรมเลย ตั้งแต่ที่แทนมาอยู่กับเขา เพราะเขาเองก็นึกกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับตัวเองด้วย"ผมก็ไปด้วยครับ" แทนเองก็ตอบโดยที่ไม่คิดเหมือนกัน"ผมไปด้วยป้าดวง อย่าลำเอียงสิ ลูกน้องไม่ได้มีแค่สองคนนะครับ" ปอนด์ยื่นหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆกับใบหน้าของป้าดวง"ไอ้ปอนด์...มึงจะยื่นหน้าเข้ามาทำไมเนี่ย ใครจะไปก็ไป กูก็เลี้ยงลูกน้องทุกคนนั่นแหละ ใครจะไปด้วยบอกมา" ป้าดวงหันไปถามทุกคน เพราะเธอกลัวว่าลูกน้องคนอื่นจะเสียใจเอา"ไอ้แทน...มึงจะบ้าเหรอ มึงจะออกไปได้ยังไงวะ มันอันตราย" ธามกระซิบแทนเสียงเบา ในขณะที่ป้าดวงหันไปถามคนอื่นๆอยู่"พวกมันไปแล้วมั้ง มันเงียบไปเป็นอาทิตย์แล้วนะเว้ย ไปเถอะ กูเบื่อว่ะ แอบอยู่แต่ห้องล้างจานกับหอพักเนี่ย พวกมันคงจะคิดว่ากูไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วแหละ นะมึง...มึงก็เห็น ว่าไม่มีใครมาแอบดูแล้ว" แทนกระซ
Читайте больше
ตามมา
"คนที่โดนยิงชื่อแทนเหรอ แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง" ไซรับถามเมสันเสียงเรียบ ทั้งที่เขาก็สะดุดกับชื่อนี้ แต่มันก็ทำให้เขาผิดหวังมาหลายครั้งแล้ว เขาก็เลยนิ่งๆ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร"อาการสาหัสครับ คนยิงแม่นปืนพอสมควร พวกมันกะจะยิงให้ตายเลยครับ หมอบอกว่ากระสุนโดนจุดสำคัญ มีโอกาสรอดแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์" เมสันรายงานนาย หลังจากที่หมอออกมาบอกอาการของคนไข้แล้ว"แล้วเรื่องมันเกิดมาจากอะไร" ไซรับมองหน้าของเมสันอย่างรอฟังคำตอบ "เรื่องชู้สาวครับ แล้วนายจะลงไปดูเองไหมครับ" เมสันตอบสั้นๆ ก่อนที่เขาจะถามนาย เพราะว่านายของเขาอาจจะอยากลงไปดูให้เห็นกับตาตัวเองก็ได้ แล้วสาเหตุของการโดนยิง เขาก็ไม่ได้ขยายความอะไร เพราะเขาคิดว่ามันไม่ได้จำเป็นกับนายของเขา แล้วเขาก็ถามธามมาแค่นั้น รายละเอียดปลีกย่อยเขาไม่ได้ถาม เพราะมันไม่ใช่ธุระที่เขาจะต้องถาม"กูจะลงไปดู...ตอนนี้" ไซรับบอกกับมือขวาคนสนิทของเขาเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องนำไปก่อน เขาจะลงไปดูให้หายข้องใจ ว่าคนที่ชื่อแทน ใช่หรือไม่ใช่คนที่เขาตามหาอยู่ ทั้งที่เขาไม่เคยเจอตังจริงของคนที่ชื่อแทนคนไหนก็เถอะ แต่ครั้งนี้เขาอยากจะไปดูให้เห็นกับตาตัว
Читайте больше
ผมจะไม่โดน...
"ออกมา...!! ภวิศ...กูบอกให้ออกมา มึงจะหลบอยู่ข้างหลังของกูอีกนานไหม" เมสันสั่งเสียงดุ เพราะว่าภวิศที่เขาเรียก ยืนแอบอยู่ทางด้านหลังของเขา เท่านั้นยังไม่พอ ยังกำชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่น ทั้งที่เขายังไม่ได้เปิดประตูเข้าไปในห้องของนายด้วยซํ้า"จะ...จะไม่ทำอะไรผมใช่ไหมครับ" ธามยื่นหน้าไปถามเมสันด้วยนํ้าเสียงที่หวาดกลัว ด้วยสถานที่ที่อึมครึม และด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ที่มีแต่คนใส่ชุดดำอยู่เต็มทั้งชั้น มันทำให้เขาไม่กล้าเดินห่างออกจากหลังของเมสันเลย"ถ้ามึงยังยืนตัวแข็ง ไม่ยอมเข้าไปในห้องสักที มึงอาจจะโดนทำอะไร อย่างที่มึงกลัวอยู่ก็ได้ แล้วก็ปล่อยเสื้อของกูได้แล้ว" เมสันสั่งเสียงดุ พร้อมกับมองหน้าของคนที่กำชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่นอย่างเอือมระอา"อุ๊ย...ขอโทษครับ จับตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเลย" ธามยิ้มแหยๆให้เมสัน ก่อนที่เขาจะถอยห่างออกไปเล็กน้อย เพราะว่าเขาเมื่อยคอ เวลาที่มองหน้าของเมสัน คนอะไรจะตัวสูงใหญ่จังวะ ก็เข้าใจอยู่ว่าเป็นลูกครึ่ง แต่ทำไมต้องตัวใหญ่จนเขากลัวด้วย เขาคิดว่าถ้าเขาโดนเมสันจับโยน เมสันใช้มือเดียวจับเขาโยนก็คงจะโยนได้สบายๆเลยแกร๊ก"ภวิศ...มึงยืนเพ้อเจ้ออะไรอยู่ ตามเข้ามา
Читайте больше
ปากที่พูดแต่คำโกหก
"เชิญกูมาถึงที่นี่ มึงยอมร่วมธุรกิจกับกูแล้วเหรอ" โรฮานถามไซรับอย่างอารมณ์ดี หลังจากที่เขาเดินตามหลังของบรูโน เข้ามาในเซฟเฮ้าส์ของไซรับ พร้อมกับลูกน้องคนสนิท เขามาเจอไซรับนั่งเอาขาไขว้ห้างอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ด้วยท่านั่งที่สบายอารมณ์ ห้องที่ไซรับนั่งอยู่ เป็นห้องที่กว้างขวางและเพดานสูงใหญ่เหมือนกับโกดัง แต่มีโซฟาตัวใหญ่แค่สองตัว ตั้งอยู่ตรงข้ามกัน โดยที่ทางด้านหลังของไซรับ มีเมสันยืนคุ้มกันนิ่งอยู่ เหมือนกับหุ่นยนต์ที่ไม่มีชีวิตอย่างนั้นแหละ ในขณะที่ตอนนี้เป็นเวลาของวันใหม่แล้ว มันเลยเที่ยงคืนมาเป็นชั่วโมงแล้ว"เชิญนั่ง" ไซรับพูดเสียงเรียบพร้อมกับผายมือเชิญให้โรฮานนั่งลงตรงข้ามกับที่เขานั่ง โดยที่เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างที่ควรจะเป็น"มึงมีธุระอะไร คงไม่ได้เชิญกูมา แล้วบอกว่ามึงเปลี่ยนใจมาทำธุรกิจร่วมกับกูหรอกนะ" โรฮานถามพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาอีกตัวที่เหลือ ที่อยู่ตรงข้ามกับที่ไซรับนั่งอยู่"มึงดูนี่ก่อนสิ" ไซรับบอกกับโรฮาน ก่อนที่เมสันจะเดินไป แล้วยื่นไอแพดให้โรฮานดู อย่างคนรู้หน้าที่ของตัวเอง"อะไร...? มึงให้กูดูอะไรเนี่ย" โรฮานถามด้วยความไม่เข้าใจ หลังจากที่เขาดูแล้ว เพราะว่ามันเป
Читайте больше
ถูสบู่ที่หลังให้กู NC
"ภวิศ...ภวิศตื่น มึงมานอนอะไรตรงนี้เนี่ย" เมสันปลุกคนที่นอนอยู่บนพื้นพรมเบาๆ หลังจากที่เขากลับมาถึงโรงแรมในเวลาเกือบตีสี่ แล้วมาเจอคนนอนคดอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงนอนของเขา เขาลืมไปแล้วด้วย ว่าเขาให้ธามมารอเขาอยู่ในห้อง เพราะว่าเขาต้องรีบออกไปทำงานให้ทันใจนาย"หือ...? ผมหลับไปเหรอเนี่ย" ธามตื่นมาด้วยความงง เขามองไปรอบๆห้อง เขาคิดว่าตัวเองนอนอยู่ที่ห้องของตัวเองในหอพักสะอีก"ทำไมมึงนอนบนพื้นแบบนั้น เตียงก็มี ทำไมมึงไม่นอน" เมสันถามพร้อมกับปลดกระดุมแขนเสื้อไปด้วย"ผมกลัวว่าเตียงของคุณจะเลอะครับ ดูสิ...เสื้อของผมยังเลอะเลือดของแทนอยู่เลย เอ่อจริงด้วย แทนฟื้นรึยังครับ ป่านนี้น่าจะ...""ตอนนี้เวลาตีสี่ กูจะอาบนํ้าแล้วก็นอน มึงก็ด้วย อาบนํ้าสะ" เมสันบอกกับธาม ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเอามาพันสะโพก แล้วถอดกางเกงออก"ผมขอกลับไปอาบนํ้าที่หอพักได้ไหมครับ แล้วพรุ่งนี้ผมขอ...""มึงรออาบนํ้าต่อจากกู แล้วก็นอนที่นี่กับกู กูเปลี่ยนใจแล้ว มึงเข้าไปอาบนํ้าพร้อมกับกูเลยดีกว่า ร่างกายของกูกำลังเครียด มึงช่วยมาคลายเครียดให้กูหน่อย" เมสันไม่พูดเปล่า เขาเอื้อมมือไปจับมือของธาม แล้วดึงเข้าห้องนํ้าไปพร้อ
Читайте больше
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status