บททั้งหมดของ The Heartache of a Broken Marriage: บทที่ 371 - บทที่ 380

Noon, nagkamali si Emelita, inakala niya na si David ay si yumaong Shuyan, pero hindi niya hininalaan na baka siya pala ang anak nila na namatay sa kapanganakan. Nakakatawa pero weird din!“Noon, wala talaga sa amin ang iniisip na ikaw ang kambal na anak namin ni Ace,” kinontrol ni Lee ang emosyon niya. “Kasalanan namin ‘to. Noon, naniniwala ang lolo mo sa feng shui ng isang Taoist at mga kwento tungkol sa multo, at sinabing malaki ang malas sa’yo. Kaya ipinagbabawal niya sa pamilya na banggitin ka. Habang lumipas ang panahon, nakalimutan na ng lahat na narito ka pa pala sa mundo.”Pumikit si David, mukha blanko, hindi malinaw kung tinanggap na niya ang lahat ng sinabi ni Lee o hindi. Tahimik siya sandali, bago nagtanong:“Kailan niyo na-realize na baka ako yung anak na namatay sa kapanganakan?”“Na-diskubre ito ni Austin,” sagot ni Lee. Nakita niyang kalmado pa rin si David at huminga ng maluwag.“Nagsimula siyang magduda nang ma-kidnap si Daniel at dalawang beses kang barilin ni Fel

London.Pagkatapos ng isang meaningful na Pasko sa Cambridge kasama si Raven, bumalik si Danica sa London para ipagpatuloy ang trabaho niya. May mahirap na projects si Raven kaya pagkatapos niyang ihatid si Danica sa London, lumipad siya diretso papuntang New York.Bago pa man sila naghiwalay, sinabi ni Danica sa kanya na mag-focus na lang sa trabaho at huwag na ulit bumiyahe sa London para sa kanya. Tatlong araw na lang ang trabaho niya sa London, at pagkatapos nun, diretso siyang babalik sa Manila.Pero hindi inaasahan ni Danica—isang araw lang matapos, bigla na namang lumitaw si Raven sa harap niya.Pagdating ng gabi, bumalik siya sa hotel matapos ang dinner kasama ang ilang colleagues. Kakashower lang niya at papunta na sana sa kama para magbasa ng materials bago matulog, nang biglang tumunog ang doorbell:“Ding Dong, Ding Dong.”Nalito siya. Sino kaya ang tatawag ng ganito katanghali na? Kahit five-star hotel sa London, hindi pa rin ligtas gabi-gabi. Kaya’t nang lumapit siya sa p

Gloomy at malamig ang panahon sa London sa pagtatapos ng December at simula ng January. Karamihan sa mga tao gusto na lang manatili sa init ng bahay, lalo na sa umaga. At lalo na si Danica ngayong umaga, sobrang pagod pa rin siya.Sa nakaraang dalawampu’t pitong taon, hindi pa siya nakaramdam ng gabi na kagaya ng nakaraang gabi. Sobrang saya niya—pisikal man o mental. Parang lumulutang siya sa ulap, at ang katawan niya’y wala na sa kontrol niya. Ang buhay at kamatayan, ang labis na ligaya at sakit, parang nasa kamay ni Raven. Pinapadala siya sa langit, saka hinahatak pabalik sa lupa—ramdam ang ultimate na kaligayahan ng magkaiba nilang kasarian.Sabi nila, unang beses ng babae kadalasan masakit o hindi komportable. Pero bukod sa kaunting kaba at discomfort, mabilis siyang nalunod sa ligayang hatid ni Raven. Gentle, maunawain, at sobrang patient siya. Halata na sanay na siya sa ganitong bagay, pero dahil sa pagiging “veteran” niya, naramdaman ni Danica ang ultimate experience. Sa wakas

Pagkalipas ng dalawang araw sa ospital, sabay-sabay na kaming nagtipon para ihatid si David pauwi. At syempre, hindi basta bahay lang ang uuwian niya—kundi ang lumang bahay ng pamilya Buenaventura.Nakakatuwa isipin… noong huli niyang napunta rito, para lang siyang estranghero. Pero ngayon, siya na mismo ang bagong may-ari. Ang mundo nga naman, sobrang unpredictable.Dahan-dahang pumasok ang sasakyan sa loob ng lumang bahay at huminto sa harap ng main building. Nandoon na ang butler kasama lahat ng mga kasambahay at importanteng miyembro ng pamilya, nakapila para salubungin si David.Pagbukas ng pinto ng sasakyan, nagsibaba kaming lahat. Sina Lee at Emelita agad na inalalayan si David papasok.“Second Master, welcome back!” bungad ng butler na halatang tuwang-tuwa.“Welcome home, Second Master!” sabay-sabay na bati ng mga kasambahay.Lumapit din ang matatandang elder ng pamilya. Pinagmasdan nila si David, saka tumango at ngumiti.“Magkamukha… sobrang magkamukha. Totoong kambal nga kay

Kinuha ni David ang tsaa sa harap niya at uminom ng kaunti. Napansin niyang parang uneasy si Avril kaya nag-isip siya ng topic para mailayo ang atensyon nito. “Bakit mo pinili na mag-volunteer sa Africa para magbigay ng medical assistance?” tanong niya bigla. Hindi inasahan ni Avril ang tanong. Concerned ba siya sa’kin? “Sa totoo lang, sobrang boring ng buhay ko noon. Gusto kong makahanap ng mas meaningful na gagawin, maging busy para hindi ako puro ilusyon at unrealistic expectations,” sagot niya, sabay pilit na ngiti. Tumango si David. “Sigurado ka bang gusto mo pa ring bumalik sa Cameroon pagkatapos?” Napatingin si Avril sa kanya, kinagat ang labi, at nag-isip ng ilang segundo. “Actually… hindi ko na talaga gustong bumalik.” “Ang pamilya mo nasa Cambridge lahat, ‘di ba?” tanong ulit ni David. Tumango si Avril. “Oo, lahat sila nandoon.” “Mm.” maiksing sagot lang ni David at hindi na nag-follow up. Dumating ang pagkain at kumain silang dalawa nang tahimik, pero hindi awkwar