All Chapters of กลรติรส : Chapter 81 - Chapter 90

“ใช่ลูก พ่อจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนนั้นจริงๆ”“ฉันไม่มีหรอกค่ะ เงินตั้งมากมายแบบนั้น”“พ่อรู้ว่าหนูคงไม่มี แต่...แฟนหนูเขามีนี่ลูก” รุจารินชะงักกึก คิ้วงามขมวดแน่นงุนงง“แฟน? ฉันเนี่ยนะคะ”“เอาล่ะ พ่อจะไม่อ้อมค้อมนะ พ่อรู้เรื่องลูกกับเจ้านายของลูกหมดแล้ว ชื่ออะไรนะ ภูเบศใช่ไหมคนที่ลูกกำลังคบหากับเขานั่น”หญิงสาวหลับตาลง มือสองข้างกำแน่นเพื่อระงับความโมโหที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมา“แต่พ่อได้ยินมาว่าเขามีคู่หมั้นแล้วนี่นา งั้นหนูอยู่ในฐานะอะไรกันล่ะ เมียเก็บ เมียน้อย หรือว่าแค่ของเล่นเศรษฐี” คนพูดถามหน้าซื่อๆ แต่แววตาเป็นต่อ “นี่หนูคงไม่คิดสั้นแย่งสามีชาวบ้านใช่ไหมลูก”รุจารินตาวาวโรจน์ โกรธจนตัวสั่นกับคำสบประมาทของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อบังเกิดเกล้าจนเกินจะทนไหว นี่คนตรงหน้าคือพ่อแท้ๆ ของเธอจริงๆ หรือ“ฉันขอบอกอีกครั้งว่าฉันไม่มีเงินหรืออะไรจะให้คุณทั้งนั้น”“เฮ้อ...พ่อจะทำอย่างนั้นได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว อีกอย่างถ้าแม่ของหนูรู้เรื่องนี้เข้าจะว่ายังไงน้า...” ชายมากวัยแสร้งถอนหายใจเบาๆ อย่างเป็นต่อ รู้ดีว่าลูกสาวรักแม่มากแค่ไหน“ดารินคงต้องเสียใจมากๆ แน่ที่รู้ว่าลูกส

เมื่อคร้านจะเถียงเพราะร่างกายกำลังส่งสัญญาณแปลกๆ เธอจึงเลือกหลับตาเสียจะได้ไม่ต้องนั่งหวาดเสียวกับความเร็วทะลุหน้าปัดนั่น อีกมือก็แอบโบกยาดมให้ตัวเองไปด้วย เชื่อแล้วว่างานอดิเรกของอีกฝ่ายคือการแข่งรถ แต่ก็นั่นแหละ ถนนในกรุงเทพนั้นไม่ใช่สนามแข่งที่น่าประลองฝีมือซักหน่อย เอาเถอะ หวังว่าเขาคงไม่เลือกเสาไฟฟ้าหรือต้นไม้ที่ไหนเป็นที่เบรกรถก็เป็นอันใช้ได้ เพราะเธอยังไม่อยากจบชีวิตตัวเองไปพร้อมเขาตอนนี้นักหรอกคิดเพลินๆ ก็ชักเคลิ้มๆ หนังตาหนักลงเรื่อยๆ และท้ายสุดเธอก็เผลอหลับไปฝ่ายคนขับเมื่อเห็นว่าข้างกายเงียบเสียงไปก็หันไปมอง และพบว่าเลขาของเขาหลับคอพับไปแล้ว ความสงสารปนเวทนาเมื่อเห็นศีรษะอีกฝ่ายโอนเอนไถลไปชนกระจกอยู่หนสองหน อดไม่ได้ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปช้อนศีรษะทุยสวยให้เอนมาซบที่ไหล่เขาแทน เท้าที่เหยียบคันเร่งผ่อนความเร็วลงโดยไม่รู้ตัวหลับแบบนี้ดูน่ารักน่าทะนุถนอมกว่าตอนตื่นมาเถียงเขาฉอดๆ เป็นกอง ภูเบศกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ นึกอยากให้เวลานี้ยืดยาวออกไปอีกนิด แต่จะยืดไปนานเท่าใดก็ต้องถึงจุดหมายปลายทางจนได้“ถึงแล้วคนขี้เซา ตื่นได้แล้ว” เสียงนุ่มหูทำให้คนกำลังหลับสบายรู้สึกตัวตื่น หญิงสาวขย

“เขาไม่เกี่ยว...อย่าบอกนะ อย่า...” มือบางยกขึ้นปัดป่าย สีหน้าอึดอัดจนชายหนุ่มอดสงสารไม่ได้ จึงรวบมือทั้งสองนั่นมากุมไว้“ไม่ต้องห่วงนะ ถ้าคุณไม่อยากบอกใครก็ไม่ต้องบอก” ผมจะเป็นฝ่ายบอกทุกคนเรื่องของเราเอง ว่าแล้วเขาก็ดึงมือเธอมาจูบเบาๆ จนอีกฝ่ายอาการสงบลง และหลับต่อโดยไม่รู้ว่ามีใครบางคนนั่งเฝ้ามองเธออยู่ข้างเตียงไม่ห่างรุจารินมารู้สึกตัวอีกทีก็ค่ำแล้ว พอจะขยับลุก หญิงสาวรู้สึกถึงบางอย่างที่กุมมือเธอไว้ พอลืมตาก็ได้พบใบหน้าใครบางคนที่ลืมตาจับจ้องเธออยู่“อุ๊ย! ท่านรอง!” พยายามจะดึงมือกลับ แต่ติดที่อีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย “มาจับมือฉันไว้ทำไมคะ”“ก็ถ้าไม่จับคุณคงตบผมไปแล้วสิ คนอะไรนอนละเมอได้น่ารัก เอ๊ย! น่ากลัวชะมัด” เขาเอ่ยหน้าตาย ทำคนป่วยค้อนใส่อย่างหมั่นไส้“น้อยๆ หน่อยค่ะ ฉันไม่ได้ละเมอซักหน่อย ตอนนี้ตื่นแล้วด้วย ปล่อยได้แล้วค่ะ”“อืม...” ภูเบศยอมปล่อยมือนุ่มๆ นั้นอย่างเสียไม่ได้ ตามองร่างบางขยับลุกนั่งอย่างทุลักทุเล อดใจไม่ไหวจึงยื่นมือไปช่วยประคองเธอขึ้น“ค่อยๆ ลุกไวๆ เดี๋ยวก็เวียนหัวอ้วกใส่ผมอีกหรอก”“อ้วก!” หญิงสาวทำตาโต ภาพที่เธออาเจียนใส่เขาก่อนหมดสติไปผุดวาบก็หน้าเสีย “ฉะ...ฉันขอ

รุจารินพยายามจะขัดขืนในทีแรก แต่ทว่าเธอก็ไม่อาจต้านทานความรู้สึกวาบหวามที่ชายหนุ่มเป็นผู้จุดประกายขึ้น เรียวปากอุ่นร้อนละเลียดจูบซับความหวานอย่างหิวกระหาย ก่อนที่จะผละจากกลีบปากนุ่มของเธอไปที่ข้างแก้มสาวหอมๆ และลากเลื้อยไปที่ลำคอระหงที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นอายสาวสะพรั่ง รุจารินสะท้านไปทั้งร่าง รู้สึกเข่าอ่อนไร้เรี่ยวแรงยืน มือทั้งสองถูกพันธนาการไว้ไม่อาจขัดขืนความต้องการของอีกฝ่ายได้ จำต้องปล่อยให้ชายหนุ่มได้สำรวจเรือนร่างสาวอย่างอิสระ จนกระทั่งคนตัวร้ายลากไล้ริมฝีปากร้อนผ่านมาจนถึงพุ่มทรวงที่มีเพียงผ้าบางๆ กั้นขวาง“อย่า...” เสียงอ้อนวอนนั้นปลิวหายไปในสายลมที่รายล้อมเมื่อเขาแตะปลายลิ้นร้อนๆ ไปบนปลายยอดพุ่มทรวงที่ซ่อนอยู่ในเสื้อยืดสีขาวบางๆ นั่นจนหญิงสาวตัวชาวาบ เหมือนวิญญาณถูกสูบไปจากร่าง“อื้อ...” ภูเบศกระตุกยิ้ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายสะบัดหน้าหนีไม่ยอมมองสิ่งที่เขากำลังทำต่อจุดที่ไวต่อสัมผัสของเธออย่างวาบหวาม เขาย่อมรู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้ามีจุดอ่อนไหวตรงไหนบ้าง และไม่รอช้าที่จะปรนเปรอความสุขให้อย่างเอาใจ“บอกมาสิว่าคุณไม่รู้สึกอะไร” รุจารินกัดฟันแน่น แต่ก็ไม่อาจต้านทานอารมณ์หวามที่กำลังซัดโหม

หลังจากสมรภูมิเดือดพล่านสงบลง ภูเบศก็ยอมให้ร่างอ่อนระทวยได้พักเหนื่อยเป็นรางวัลที่เธอรับมือความอึดของเขาได้อย่างน่าชื่นชม หากแต่เขายังแกล้งไม่ยอมถอนตัวตนออกจนอีกฝ่ายประท้วงเสียงหวานสั่นพร่า“ออกก่อนได้ไหมคะ ฉันอึดอัด...” หญิงสาวเอ่ยตะกุกตะกัก จำต้องข่มความอายอ้อนวอนเขาถึงจะรู้สึกดียามที่มีเขาอยู่ในกายเช่นนี้ แต่ตอนนี้ร่างกายเธออ่อนเพลียจนแทบจะขยับไม่ไหว ไม่คิดเลยว่าเจ้านายหนุ่มรูปงามมาดเข้มอย่างภูเบศจะอึด ถึก ทนได้ขนาดนี้“งั้นเหรอ ผมคิดว่าคุณชอบเสียอีก ก็เห็นตอดรัดผมไม่หยุดเลยเนี่ยดูสิ” คนหน้าไม่อายเอ่ยพลางแกล้งเลิกผ้าห่มโชว์หลักฐานให้อีกฝ่ายได้เห็นจะจะ“กรี๊ด...คนบ้า” รุจารินรีบตะปบคว้าชายผ้าห่มมาปกปิดภาพอันน่าสะพรึงปนวาบหวาม ก่อนที่จะถูกเขากระชับวงแขนที่โอบกอดร่างอรชรให้เข้ามาแนบชิดทุกสัดส่วนมากขึ้น“คุณ!” คนถูกกล่าวหาหันไปถลึงตาใส่ เขินจนหน้าแดงจะระเบิดอยู่แล้ว เขายังมีหน้ามาล้อกันอยู่ได้ แล้วดูเถอะ กอดแบบนี้สิงร่างเธอเลยดีไหม รู้บ้างไหมว่าเธอกำลังจะขาดใจตายกับความทรมานแสนหวานนี่อยู่แล้ว ด่าไปก็เท่านั้น คนหน้าด้านหน้าทนไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอกนอกจากจะแกล้งให้เธอขาดใจตายเร็วขึ้นเท่า