All Chapters of ดอกไม้มาเฟีย Strongflower: Chapter 11 - Chapter 20

คนเมางอแง “ไอ้วิน! แม่มึงเมา ไปดูไหม? เดี๋ยวกูดูแลทางนี้ให้” เจคอร์ปพูดขึ้นในขณะที่สายตายังไม่ละจากภาพของเพื่อนที่ยืนโอบเอวหญิงสาวร่างเล็กชุดดำตรงหน้าเขา เขานึกชอบคนตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มคนนี้เหลือเกิน ทำไมนะ? ทำไมรู้สึกถูกชะตา ถูกใจและอยากได้มาครอบครอง ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเป็นของเพื่อน “ไม่ต้อง!” เสียงวินเนอร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ เบนสายตาไปยังชายวัยกลางคนหุ่นสมาร์ทมาดนิ่งเดินตรงเข้ามาที่พวกเขายืนอยู่ บุคคลที่เขารู้จักดี ‘พ่อ’ ของเขานั่นเอง “สวัสดีครับลุงเวนอล” มังกรเอ่ยทักทายบุคคลที่เข้ามาใหม่ มาเฟียใหญ่พยักหน้ารับคำทักทาย “แม่แก?” เวนอลเอ่ยขึ้นสั้นๆ ถามผู้เป็นลูกชาย ดูก็รู้ว่าวินเนอร์ถอดแบบนิสัยการพูดน้อยมาจากใคร วินเนอร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับ แต่ใช้สายตามองไปยังเป้าหมายของผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้กำลังเต้นโยกอยู่หน้าเวทีโดยมีเวหาและสิชลหิ้วปีก พ่อของเขาเห็นดังนั้นก็ทำได้แค่ส่ายหน้าและเดินไปหาคนเมาชุดแดง “สวัสดีครับ ผมชื่อเจคอร์ป เป็นเพื่อนกับไอ้วิน” เจคอร์ปพูดกับคนตัวเล็กในอ้อมแขนของเพื่อนเขา หญิงสาวแหงนหน้ามองเจคอร์ปเล็กน้อย “สวัสดีค่า~~ คุณเจคอร์ป เซชื่อเซรินค่ะ

สวยเหมือนไม่มีจริง... “มานี่มา” วินเนอร์เรียกคนตัวเล็กมาใกล้ๆ เพราะเซรินเอาแต่ยืนอยู่ตรงประตู เซรินเดินเข้าไปหาคนตัวโตตามคำเรียกด้วยท่าทาง งงๆ หยุดตรงหน้าและมองคนตัวสูง วินเนอร์ตวัดแขนคว้าเอวเล็กดึงเข้าหาตัวปะทะกับอกแกร่ง จับคนตัวเล็กหมุนหันหน้าไปทางเป้ายิงปืน ก้มลงกระซิบข้างหูจากด้านหลัง “ฉันจะสอนยิงปืน” “ทะ ทำไมเซต้องยิงปืนคะ?” “เป็นเมียมาเฟียต้องเอาตัวรอด ถ้าวันนึงเกิดอันตรายขึ้นกับตัวเธอ เธอจะต้องยิง ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าเธอจะเป็นผู้มีพระคุณหรือเป็นฉันก็ตาม” “ไม่ได้ค่ะ ทำไม่ได้ เซทำไม่ได้” เซรินส่ายหน้าพร่ำบอกปฏิเสธ เธอคิดว่าเธอทำไม่ได้แน่นอน เธอไม่ได้มีความกล้าถึงขนาดจะไปยิงใครหรือฆ่าใครขนาดนั้น แต่วินเนอร์รู้ดีว่าคนตัวเล็กของเขา แม้ภายนอกจะดูนุ่มนิ่ม อ่อนแอ แต่เซรินเป็นคนใจเด็ด ดูได้จากวันที่เธอกระโดดเรือวันนั้น และเขาก็เชื่อว่าถ้าวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดแบบที่เขาคิดไว้ เซรินจะทำได้ เธอจะตัดสินใจได้ด้วยตัวของเธอเอง วินเนอร์จัดการหยิบปืนขึ้นมาสอนเซรินใส่กระสุนแยะยกไกปืน เขาอยู่ในท่ายืนซ้อนหลังเธอ จับมือเล็กที่ถือปืนเล็งไปยังเป้าด้านหน้า “สายตามองที่เป

ดอกไม้ในแจกัน…ไหนใครจะกราบเมียกู!! “ดะ เดี๋ยวค่ะเฮียวิน” ก่อนเข้างานเซรินดึงแขนวินเนอร์ รั้งเขาไว้เพราะความกลัวและประหม่า วินเนอร์หันมามองตามแรงดึงของมือบาง เขารู้ว่าเธอกำลังกลัว มือใหญ่เลื่อนมาแกะมือบางที่จับแขนเสื้อเขา แล้วเอามากุมไว้ เดินจูงเข้างานเพื่อให้เซรินรู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยมากขึ้น “เซกลัว…” “มากับฉัน!” เซรินพยักหน้ารับ เดินตามการจูงมือของคนตัวโต งานวันเกิดของมาเฟียใหญ่ พ่อของเจคอร์ป จัดขึ้นที่คฤหาสถ์หลังหนึ่ง ภายในงานโอ่อ่าเต็มไปด้วยนักธุรกิจสีขาว สีดำ และสีเทามากหน้าหลายตา ต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดีและอวยพรให้กับมาเฟียใหญ่ในวงการ วินเนอร์เดินเข้างานตรงมาหาเจ้าของวันเกิดที่ยืนคุยกับแขกในงาน เขาสวัสดีพ่อของเพื่อนสนิทและเขาเองก็รู้จักเพราะพ่อของเขาและพ่อของเพื่อนเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว “อ้าว วิน! พ่อกับแม่มาด้วยไหม? มันไม่เห็นมาทักทายลุงเลย” “น่าจะกำลังจะถึงครับ” “อ่อๆ โอเค ตามสบายกันนะ เดี๋ยวลุงไปต้อนรับแขกก่อน” “ครับ” วินเนอร์รับคำและเดินไปยังกลุ่มเพื่อนๆ ของเขา “อื้อหืออ พาดอกไม้มาเปิดตัวขนาดนี้กูว่าไม่น่าจะใช่ดอกไม้ข้างทางแล้วมั้ง” มังกรเอ่ยแซวคนมาใ

อย่าไปไหนไกล… ‘จะไม่มีคำว่า ‘พรุ่งนี้’ สำหรับแก ยัยริน!!!’ ประภัสคำรามอยู่ในใจ คับแค้นอยู่ในอก เขาจะต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้สมบัติทั้งหมดหลุดมือเขาไปง่ายๆ แบบนี้แน่ “ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณวินเนอร์ ยัยริน” “ค่ะ คุณอา” ปากระภัสบอกลาแล้วเดินออกไปพร้อมลูกน้อง “ง่วงหรือยัง?” “ยังค่ะ” “อืม.. งั้นขอคุยเรื่องงานกับเพื่อนอีกแปปนึง ค่อยพากลับนะ” “ค่ะ เดี๋ยวเซอยู่แถวๆ นี้ รอนะคะ” “อย่าไปไหนไกล ให้พายุอยู่เป็นเพื่อน!” “ไม่เป็นไรค่ะ เซอยู่ได้ ไม่ไปไหนค่ะ” “โอเค แปปเดียว ถ้าฉันออกมาไม่เจอเธอก็เตรียมตัวโดนลงโทษไว้เลย” วินเนอร์ทิ้งท้ายก่อนเดินไปยังกลุ่มเพื่อน เขาขู่เธอไว้แบบนั้นเพียงเพราะไม่อยากให้เธอไปอยู่ไกลจากสายตาของเขา ‘เฮียนะเฮีย เอะอะก็ทำโทษๆ’ เซรินเดินบ่นหน้าบูดๆ ออกมาทางระเบียงรับลม หลบผู้คนที่ดูจะวุ่นวาย เธอคิดว่าไม่ได้ไปไหนไกลจากงานเท่าไรนัก “ออกมายืนคนเดียว ไม่มีไอ้พายุมายืนเฝ้า ไม่กลัวหรอครับ?” “คุณเจคอร์ป” “ไม่ต้องเรียกคุณหรอก เรียก ‘เจค’ ฉยๆ พอ เรียกคุณมันดูห่างเหินเกินไป ยังไงผมก็เป็นเพื่อนสนิทของไอ้วิน” “คุณเจค” “ไม่เอาสิ เรียกพี

ตอบด้วยภาษากาย (nc) ห้องนอนสีดำของมาเฟียหนุ่มตกแต่งตามสไตล์เรียบๆ แต่หรูหรา ภายในห้องเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจของเขาที่นั่งกดมือถือพิงหัวเตียง โดยมีคนตัวเล็กที่นอนกอดเอวเขาไว้ด้วยท่าทางหลับสนิท เขากดดูข้อมูลที่ดินลูกน้องเขาส่งมาให้เป็นข้อมูลเกี่ยวกับตัวเซรินที่เขาให้ดินไปหามาให้ เขาต้องการหาตัวฆาตรกรในคืนวันฝนตก ต้องการทวงทุกอย่างที่เป็นของเธอคืนให้เธอ และอยากทำให้ชีวิตของเธอกลับมาเป็นปกติสุขให้ได้เร็วที่สุด “ตื่นแล้วก็ลืมตา” “เฮียรู้ได้ไงว่าเซตื่นแล้ว” “หึ!” เขาหัวเราะในลำคอ เอ็นดูความเป็นเด็กน้อยของเธอ “เตรียมตัวรับโทษไว้หรือยังเด็กดื้อ!” “รับโทษอะไรอ่ะ เซยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ” “อย่าไปไหนไกล..จำได้ไหม?” “จะจำได้ค่ะ แต่เซไม่ได้ไปไหนเลยนะ เขามาขู่เซให้ไปเอง” คนตัวเล็กแก้ตัวแบบเลิ่กลั่ก “รู้” เขาเองรู้อยู่แล้วว่าเธอโดนข่มขู แต่ด้วยความอยากทำโทษคนตัวเล็กเลยแกล้งไม่สนใจฟังเหตุผล “คนที่ขับรถตามเซไป แล้วตกข้างทางไม่ใช่เฮียหรอ? เซคิดว่าเป็นเฮีย ตกใจแทบแย่” “ไอ้ดิน” “แล้วพี่ดินเป็นไงบ้างคะ?” “ไม่เป็นไร ลูกน้องฉันไม่ใช่คนกระจอก แค่พวกกระจ๊อกทำอะไรคนของฉันไม่ได