All Chapters of แฝดสะท้านภพ(ดวงใจจอมทัพ): Chapter 101 - Chapter 110

“เจ้าทำเหมือนไม่รู้จักคนชั้นสูง ว่าสิ่งใดสำคัญสุดในชีวิต ระหว่างความรักกับอำนาจ อย่างไรอำนาจก็อยู่เหนือสิ่งอื่นใด” เจียงชูเหนียงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียเยาะหยัน นางที่เติบโตมากับการเป็นรอง ไยจะไม่รู้จักเรื่องเหล่านี้ดี ที่นางเพียรสร้างทุกอย่างขึ้นมา ก็เพื่อมิให้บุตรสาวอันเป็นที่รัก ต้องมีชีวิตแบบเดียวกับนางอย่างไรเล่า “ฮูหยินทำใจให้สบายนะเจ้าคะ ไม่ว่าจะนายท่านหรือคุณชาย ล้วนรักฮูหยิน เรากลับเรือนกันดีก่อนไหมเจ้าคะ” “ข้าจะไปดูหน้านังเหลียนฮวา ว่าจะมีดีสักแค่ไหน จึงทำให้ผู้คนยกยอได้ขนาดนั้น” เจียงชูเหนียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเชิดใบหน้าขึ้นสูง พร้อมทำตามความตั้งใจเดิม นางต้องไปดูให้เห็นกับตา ว่าลูกเลี้ยงนั้นมีดีอันใด ไยผู้คนถึงนับหน้านักหนา เท้าบางเดินนำสาวใช้ออกไป ด้วยใจที่เต็มไปด้วยไฟที่กำลังผลาญ ราวกับทั้งใจของนางจะมอดไหม้เสียให้ได้ คล้อยหลังเป็นมารดาไปแล้ว เจียงเล่อถง ได้ก้าวออกมายืนอยู่หน้าเรือน มองตามหลังผู้เป็นแม่ไป เขายังไม่ได้เข้าไปในห้องหนังสือของบิดา แค่เดินหายไปให้พ้นสายตาของมารดาก็เท่านั้น คงเป็นเช่นที่ท่านย่าได้กล่าวไว้ ว่าความร

“เงียบเถอะ เท่านี้ข้ายังแบกรับไม่พออีกหรือ” หรงเล่อถง หันไปดุน้องสาว ก่อนจะหันไปทางมารดา ที่ทำสีหน้ากรุ่นโกรธในตัวเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยุดสายตาที่คนของมารดา ที่ก้าวมายืนซ้อนหลังน้องสาวของเขา ชายหนุ่มหัวใจกระตุกวูบไหวไปคราหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปยังพี่สาวต่างมารดา “พี่หญิงใหญ่ เรื่องนี้อย่างไรข้าจะชดเชยให้ท่านนะขอรับ” หรงเล่อถงเอ่ยกับพี่สาว ด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ความสุขุมนั้นส่งให้เขา เป็นคุณชายที่เหมาะแก่การเกิดเป็นบุตรสายตรง มิน่าเกิดจากอนุผู้หนึ่งเลย แต่ที่ทำให้เหล่าฮูหยินที่ผ่านแดดฝนมานานปี ถึงกับพากันขมวดคิ้วอย่างสงสัยใคร่รู้ นั่นคือใบหน้าของคุณหนูจางเหลียนฮวา กับคุณชายสามหรงเล่อถงนั้น มีความละม้ายกันกว่าเจ็ดส่วน ทว่าไยหรงเหมยเหนียง จึงไม่มีเค้าโครงเดียวกับพี่น้อง คนเราต่อให้เกิดกันคนละมารดา ย่อมต้องมีส่วนที่คล้ายคลึงกัน โดยสายเลือดมิใช่หรือ “ท่านพี่ ท่านกำลัง...” “พาท่านแม่กับคุณหนูเล็กกลับจวน” แต่ยังไม่ทันที่หรงเหมยเหนียง จะพุดสิ่งใดออกมาอีก จนเรื่องราวที่ควรจบลง บานปลายไปกว่านี้ ชายหนุ่มจึงสั่งให้คนสนิท พามารดาและน้องสา

เวลาผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก เพียงครู่เดียวเวลาก็ล่วงเลยไปจนเที่ยงวัน หรงเล่อถง ที่ยืนมองพี่สาวคุยกับผู้เป็นย่ามาสักพัก จึงได้ปรากฏตัวขึ้น “เล่อถง คารวะพี่หญิงใหญ่ขอรับ” ชายหนุ่มประสานมือ โค้งกายให้แก่พี่สาวต่างมารดา ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นย่าอย่างเอาใจ คงมีเพียงท่านย่าเท่านั้น ที่กอดเขาด้วยความรักอย่างแท้จริง “โตแล้วยังทำตัวเป้นเด็กอยู่อีก มิอายพี่สาวเจ้าบ้างหรืออย่าไรกัน หืม...” “พี่หญิงมีท่านแม่ใหญ่ให้กอด ส่วนข้า...ข้าไม่ค่อยได้อยู่ใกล้ท่านแม่สักเท่าใด” ชายหนุ่มเว้นคำเอาไว้ หากเขาจะบอกว่ามารดา ไม่เคยแสดงความรักต่อเขา หากไม่ใช่ยามที่ต้องการผลประโยชน์ เขาแทบมิเคยได้ใกล้ชิดผู้เป็นแม่เลยก็ว่าได้ “น้องสามไม่ต้องมากพิธี เราล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น วันนี้พี่จะนอนเป็นเพื่อนท่านย่าที่นี่เอง” จางเหลียนฮวาเอ่ยกับน้องชาย แน่นอนว่านางก็อยากรู้นัก ว่าคนที่ติดตามนางมา ต้องการสิ่งใดจากนางกันแน่ เหตุใดจึงเฝ้าจับตาแม้ว่านางอยู่ในวัดวาเช่นนี้ “หากท่านพี่หญิงไม่รังเกียจ ค่ำคืนนี้ข้าจะพักที่นี่เช่นกัน พอดีท่านเจ้าอาวาสให้ข้าช่วยคั

เรือนพักฆราวาส ณ อารามซีอัน ความมืดมิดได้ครอบคลุมไปทั่วอาราม เสียงแมลงกลางคืน สอดแทรกสลับเสียงลมหวีดหวิว ที่แว่วให้คนที่อยู่ภายในอารามได้ยิน และรับรู้ ถึงหมู่มวลแมลง ที่กำลังสำเริงสำราญกับยามค่ำคืน ร่างระหง ได้ก้าวออกมายังนอกประตูห้องพัก หญิงสาวยกแขนขึ้นสูงยืดกาย บิดตัวไปมา เพื่อผ่อนคลายความเมื่อยขบ นางช่างมีความเป็นธรรมชาติ มีเสแสร้งเยื่อนสตรีสูงศักดิ์โดยทั่วไป ที่มักจะต้องรักษากิริยา ทุกอย่างก้าว “คุณหนู ดื่มชาสักหน่อยหรือไม่ขอรับ ข้าน้อยจัดเตรียมไว้ตรงม้าหิน ที่ลานหน้าเรือนแล้วขอรับ” ฉินชี ก้าวเข้ามาเอ่ยก็ผู้เป็นนาย ก่อนจะผายมือไปยังม้าหิน ที่ตั้งอยู่กับกลางลานเรือนพัก ชุดน้ำชาได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้ โดยมีขนมของโปรดหญิงสาว วางเอาไว้พร้อม “ท่านพี่ฉินซี ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก วันนี้แม้มาเยี่ยมท่านย่า แต่ สมุดบัญชีก็ยังต้องตามติดข้ามา หากได้ดื่มชาร้อน ๆ ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน บนภูเขาเยี่ยงนี้ คงให้ความรู้สึกที่ดีไม่น้อย เจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้น พร้อมกับสาวเท้า เดินตรงไปอย่างม้าหิน ร่างระหงนั่งลง ก่อนจะยื่นมือไปคว้ากาน้ำชาขึ้นมาริน ลงยังถ้วยชา

“ตัวข้าเพิ่งตรวจบัญชีเสร็จเจ้าค่ะ เลยออกมา นั่งยืดเส้นยืดสาย ดื่มชารับลมเจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานปนเอาใจ ซึ่งนี่มิใช่ตัวตนของนางในอีกโลก ที่เคยเป็นเลย แต่ในเมื่อยามนี้นาง อยู่ในร่างของหญิงสาววัยละอ่อน และมีคู่หมั้นรูปงาม หากนางจะออดอ้อนบ้าง ยอม ไม่ใช่เรื่องเสียหาย “หากเจ็บป่วยมาเล่า ดึกมากแล้วเข้าไปนอนเถอะ คืนนี้พี่จะเฝ้ายามให้เจ้าเอง” แม่ทัพหนุ่มบอกหญิงสาว ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แววตาของเขา เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง ราวกับว่าเวลานี้ ในลานกว้างมีเพียงเขาและนาง ไร้ผู้อื่นยืนร่วมอยู่ด้วย นั่นทำให้ เจินจู ชิงหลิง และฉินชี จำต้องขยับก้าวถอยห่างออกไป อยู่ในมุมของตนเองส่วนหรงเล่อถง เขายังคงยืนนิ่ง มองพี่ว่าที่พี่เขย กับพี่สาว พูดคุยกันเสียงอ่อนหวาน นี่กระมัง...คือบรรยากาศของคำว่าครอบครัว ซึ่งปกติแล้ว ที่จวนเขามักไม่เคย ได้พูดจาเล่นหัวกันภายในครอบครัว เขาจะได้เห็นเพียงความบึ้งตึง และคำพูดที่เต็มไปด้วยการบีบบังคับเขาแทบจะไม่เคยมีโอกาส ได้มองเห็นการหยอกล้อกันของคนในบ้าน เว้นเพียงแค่ช่วงเวลา ที่เขามาหาผู้เป็นย่าก็เท่านั้น ที่เขาสามารถทำตัวผ่อนคลาย จากท