All Chapters of ทะลุมิติมาแต่งงานกับสามีโง่เขลา: Chapter 21 - Chapter 30

ซุนอี้" สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ท่าน (ซุนอี้เงยหน้าบอกกล่าว)เฝิงเส้าเฟิง" ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ทั้งคน"เฝิงเส้าเฟิงลงจากหลังม้ายื่นมือรอรับภรรยา พร้อมจูงมือพาภรรยาไม่ให้ห่างกายเดินอย่างสง่าผ่าเผยเหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก รูปโฉมอันงดงามของซุนอี้ ไม่มีผู้ใดไม่อาจละสายตาจากนางได้ เสี่ยวถังมองซุนอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า" คำนับองค์หญิง "เฝิงเส้าเฟิง" นี่คือภรรยาข้า หากนางเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน" ( เสียงข่มขู่ที่มาจากใจ)เสี่ยวถัง" ภรรยาเจ้าผู้ใดเห็นก็หมายอยากได้มาครอง" ( ตนพูดยั่วโทสะเฝิงเส้าเฟิง)เฝิงเส้าเฟิง" มาเข้าเรื่องเลยดีกว่า " (ทั้งสองเดินหันหลังไปนั่งเจรจาประจันหน้าอย่างตรงไปตรงมา)ก่อนเอ่ยยกน้ำชาชักหนึ่งแก้วให้หายคอแห้ง" พรุ่งนี้เราจะแข่งขันการประลอง ยิงธนู เป็นแค่ด่านเล็กๆ "เฝิงเส้าเฟิงไม่คัดค้าน" ได้ มีอะไรข้องใจอยากถามข้าไหม "เสี่ยวถัง" ไหน ๆ ก็มาเจอกันแล้ว ก็นั่งคุยกันสักคร่าคงไม่เสียเวลาท่านหรอก"(ปากพูดขยับเขยื้อน แต่สายตามองไปที่ภรรยาเฝิงเส้าเฟิง)เฝิงเส้าเฟิง" ดูท่าแล้ว ท่านคงไม่มีเรื่องจะคุยกับข้า คงอยากคุยกับภรรยาข้า "( สีหน้าต่างฝ่ายต่างเริ่ม

ยังไม่ทันหายใจได้อ้าปากพูดมาก เฝิงเส้าเฟิงสั่งให้ชงหยุนกับซุนอี้ไปจัดการเรื่องแม่ครัวและอาหาร แบ่งแม่ครัวทำกับข้าวไปยังหมู่บ้านแถบป่าทึบไว้ให้ทหารได้กินอิ่มท้อง เฝิงเส้าเฟิง" หากเข้าใจที่ข้าสั่งแล้ว รีบไปเสีย " ( ซุนอี้ไม่รอข้ารีบพาชงหยุนไปห้องครัวใหญ่ )ห้องครัวใหญ่ตั้งแต่ได้แม่ครัวและผู้ช่วยมา อาหารการกินไม่มีการขัดแย้งกันภายในครัว แต่ว่าผู้ช่วยนั้นเป็นคนของหลี่ซิ่นทั้งหมด งานนี้มาดูกันว่าซุนอี้จะรับมือเช่นไรเสียงสับๆบนเขียง ดังมาเป็นระยะให้ได้ยินซุนอี้" แม่ครัวกับผู้ช่วยท่าทางจะสามคีกันดี "( หลังจากนั้นนางค่อย ๆ เปิดประตูออกอย่างช้าๆ จนทุกคนที่อยู่ข้างในหยุดมีดลงแล้วหันมามองนางด้วยสายตาไม่เป็นมิตร )แม่ครัว" คำนับองค์หญิง " ( ก้มคำนับอย่างไม่เต็มใจ)ซุนอี้" ข้าต้องการแม่ครัว 2 คน ผู้ช่วย อีก2 คน ไปให้ทำอาหารที่หมู่บ้านป่าทึบให้ทหาร20000 นาย " ( ทุกคนสีหน้าเมินเฉย แล้วสับหมูต่อไป)ชงหยุน" พวกเจ้าไม่ได้ยินที่นายข้าสั่งรึ "แม่ครัว" นายเจ้า ไม่ใช่นายข้าเหตุใดพวกข้าต้องฟัง รึ " ซุนอี้" พวกเจ้าคงเป็นคนของหลี่ซิ่นสินะ งั้นก็เตรียมตัวไสหัวออกจากห้องครัวได้เลย"แม่ครัว" หึ เป็นแค่อง

หลี่ซิ่นโกรธจนหน้าสั่นสายตากระฟึดกระฟัดเหวี่ยงใบหน้าเอียงมองด้วยสายตาที่เกลียดชังในขณะที่ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆสีเทาทะมึนแผ่กระจายไปทั่วแคว้นเฉิ่งฮั่น ซุนอี้" เจ้าแค้นใจข้า จะไปมีประโยชน์อะไร "หลี่ซิ่น" เพราะข้าชั่งน้ำหน้าเจ้ายิ่งนัก " (นางเอ่ยด้วยความโกรธเคือง)ซุนอี้" กลับตำหนักเจ้าไปเสียเถิด ฝนฟ้ายังอยากไล่เจ้าออกจากเรือนข้า เลยมืดครึ้มมาเป็นพยาน ( พูดพรางๆมองไปยังหน้าต่างที่มืดครึ้มพร้อมมองหลี่ซิ่นด้วยความเอือมระอา)หลี่ซิ่น" มาอาศัยอยู่ต่างบ้านต่างเมืองกลับทำตัวเยี่ยงเจ้าของทั้งๆที่ มันไม่ใช่ "(นางค่อยๆย่างก้าวเขม่นตาจ้องซุนอี้ ฝ่ามือไขว้หลัง เมื่อซุนอี้เผลอจึงยกแขนออกที่ถือแจกันพร้อมฟาดไปที่ศีรษะอย่างรวดเร็ว.... แต่ซุนอี้นั้นรู้ทัน โดนศีรษะแค่เฉียดๆมีเลือดออกเล็กน้อย )ซุนอี้" มันจะมากเกินไปแล้ว องค์หญิงหลี่ซิ่น "( นางหลบได้เล็กน้อยแล้วจับศีรษะหลี่ซิ่น ทุบเข้ากับกำแพง จนเลือดหลั่งไหลไม่หยุด)หลี่ซิ่น" เลือด! ชั่วช้า! "( นางชี้หน้าขวิดสายตาด้วยอาฆาต )ซุนอี้" เจ้าทำตัวเองทั้งนั้น"( นางถือแจกันเดินวนรอบหลี่ซิ่นอย่างใจเย็น )บ่าวรับใช้ รีบพยุงนางขึ้นมาก่อนจะออกจากตำหนัก หลี่ซิ่นห

หยดน้ำฝนกลมๆใสๆ เริ่มหยุดทยอยหล่นลงมาจากฝากฟ้าเสียงแมลงร้องลั่นอย่างกังวานไปทั่วป่า สัญชาตญาณนักล่ารับรู้ได้ถึงการมาของมนุษย์ แต่เหตุใดพวกมันไม่จู่โจมไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เล่าลือ หรือเป็นเพียงนิทานขู่ขวัญ เฝิงเส้าเฟิง" เงียบมาก ไหนละหมาป่าที่ว่า ดุร้าย "โจร" ข้าแค่ฟังจากชาวบ้านเล่าต่อไปกันมา "เฝิงเส้าเฟิง" เงียบ ข้าได้ยินเสียง....! (หลังจากนั้นเฝิงเส้าเฟิง พยายามเดินตามหาเสียง )โจร" นั้น ! หมาป่า มันถูกกับดักออกมาไม่ได้ พวกของมันเฝ้าอยู่เหมือนมันต้องการความช่วยเหลือ !"เฝิงเส้าเฟิงเห็นแววตาหมาป่าที่เรีบยเฉยมองมาอย่างคาดเดาไม่ได้ ตนจึงตัดสินใจที่จะช่วยเหลือฝูงของมัน ให้รอดพ้น ย่างเท้าเบาๆพร้อมเอ่ยไปพลางๆ" ข้ามาช่วยฝูงของเจ้า อย่าได้คิดจะตลบหลังข้าเชียว "ในที่สุดเฝิงเส้าเฟิงก็เข้าใกล้กรงขังหมาป่า 5 ตัว ได้สำเร็จโดยมีสายตาข่มขู่จ้องมองตลอดเวลา เฝิงเส้าเฟิงค่อยๆแก้กับดักจนสำเร็จ เฝิงเส้าเฟิงเดินกลับมายังที่จุดเดิมเพื่อให้หมาป่าทั้งห้าออกมาอย่างไม่ต้องหวาดระแวงมนุษย์ แต่ว่ามีหมาป่าอีกตัวที่บาดเจ็บที่หลังและขา มันนอนโทรมรอใกล้ตายแต่เฝิงเส้าเฟิงอยากเข้าไปรักษามันเฝิงเส้าเฟิง" ข้าจะช่

เช้า 6:00 หมู่บ้านป่าทึบเช้าวันใหม่ที่แสนสดใส ตั้งแต่มีทหารเข้ามาเฝ้าชาวบ้านทุกคนต่างเอ็นดูเหมือนลูกหลาน เด็กๆในหมู่บ้านกล้าออกมาเล่นกลางแจ้งไม่เว้นแม้แต่วัยหนุ่มสาว จากสีหน้าที่ตึงเครียดเริ่มส่งยิ้มกำลังใจให้กันและกัน ส่งสารความเบิกบานใจเปล่งปลั่งด้วยความสุขที่เปิดเผยดวงตาฉายแววมีชีวิตชีวา ลูกเล็กเด็กแดงกระทืบเท้าเบาด้วยความตื่นเต้นวิ่งเหยาะๆอย่างกระปรี้กระเปร่า เรือนซุนอี้เสียงหายใจพลั้งพุเป็นจังหวะลำตัวโอบกอดไว้อย่างรัดแน่น มองนั่งเมียที่นอนหลับอย่างเหนื่อยล้าเขยื้อนสายตามองเมียของตนด้วยความเสน่หา หมายนางไว้ว่าหญิงผู้นี้เป็นเมียตน เฝิงเส้าเฟิงเขย่าตัวซุนอี้เบา ๆพร้อกระซิบข้างหู เฝิงเส้าเฟิง" ตื่นได้แล้ว "( หลังจากนั้นนางเริ่มรู้สึกตัว เงยหน้ามามองสามีเผลอตกใจรีบเอาผ้าห่มมาคุมตัว )เฝิงเส้าเฟิง" เรื่องเมื่อคืน ข้า .....? (นางรีบตัดบท ลุกขึ้นจากเตียง )ซุนอี้" ท่านมีแข่งธนูมิใช่รึ ข้าจะรีบไปอาบน้ำ "( นางหันตัวอย่างเร่งรีบ กลบความเขินอายเอาไว้ )เวลาผ่านไปได้สักพัก เฝิงเส้าเฟิงมายืนรอเมียอยู่ด้านล่างของเรือน พร้อมรถม้าและชงหยุนชงหยุน" เหตุใดวันนี้องค์หญิงถึงตื่นสายเชียว คงจะเหนื