ทะลุมิติมาแต่งงานกับสามีโง่เขลา

สหวีหย่าถิง ลูกสาวมาเฟีย สุดโหด แถบ ฉงชิ่ง มณทล เสฉวน ถูกชายปริศนา 2 คนลักพาตัวมาที่โกดังเพื่อเรียกค่าไถ่เงิน 20,000 ล้านจากครอบครัวของเธอสองข้อมือเสียดสีกันไปมาเพื่อเอาชีวิตรอดถึงเจ็บแค่ไหนก็ต้องอดทน จนรอยข้อมือทั้งสองถลอก หันไปมองจนปวดคอเมื่อหันกลับมา เธอก็ผงะตกใจ ชายคลุมหน้าทั้งสองตบหน้าเธอจนบวมช้ำ “ คุยกับพ่อแกหน่อยไหม”สหวีหย่าถิง” พวกแกต้องการอะไร”“เงินแค่20000 ล้าน จากพ่อแก “สหวีหย่าถิง” ฮ่าๆๆๆ ฝันไปเถอะ”เธอหยิบไฟเเช็คในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ในขณะนั้นเธอก็ปลดเชือกได้ รีบวิ่งหนีไป....แต่ทางหนีนั้นถูกปิดตาย ยังไงก็ไม่รอด พวกมันวิ่งไล่ล่าเธอ อย่างบ้าคลั่งจนขาเธอได้รับบาดเจ็บจากเศษขวดที่พวกมันโยนใส่เธอจนเดินไม่ได้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เธอไม่รอช้าเห็นถังน้ำมันข้างๆ รีบจุดไฟทันที“ พวกแกฝันไปเถอะ แกจะไม่ได้อะไรเลย” ตูม!!!!ค.ศ.317-420 ณ แคว้น 10นางร้าย / หลี่ซิ่น อายุ 20 ปี ลูกสาวเชื้อพระวงศ์แห่งแคว้นเฉิงฮั่น มารดาของนางนั้นมีศักดิ์เป็นชายารองเท่านั้น แต่อวดตนเบ่งอำนาจบาตรใหญ่ในวังหลวง นิสัยเห็นแก่ตัว ถูกตามใจตั้งแต่ยังเยาว์วัย ถูกผิดไม่สนเพราะมารดาคอยให้ท้าย จนเติบใหญ่ ก็ยังร้ายเท่

“ ท่านโจรอี้หรานนางผู้นี้ร่างกายอ่อนแอมาก นางคงหักโหมจากการทำงานหนัก ข้อเท้ายังมีอาการบาดเจ็บ รอยขีดข่วนตามร่างกายล้วนเป็นแผลใหม่ที่ยังไม่หายดี “โจรอี้หรานยืนท่าทางดีใจเป็นอย่างมาก เพราะนางผู้นี้ไม่ใช่ลูกสาวที่หมายจะส่งมาให้“ ท่านหมอหลวงท่านกลับไปพักผ่อน ข้าจะให้บ่าวรับใช้ค่อยปรุงยาตามที่ท่านสั่ง”“กระหม่อมทูลลา”แรงกระชากม้าหยุดกะทันหัน บุรุษรูปงามสูงโปร่งตาคมกระโจนลงบนตัวม้า เดินเข้ามาในเรือนเหมือนปกติในทุกวันๆ“ ท่านพ่อ ท่านมาอยู่ที่เรือนข้าได้เช่นไร “โจรอี้หราน” เจ้านึกสิ ว่าวันนี้เป็นวันอะไร”เฝิงเส้าเฟิงมึนงง มองบนเล็กน้อยเดินคิดอยู่หลายคร่า“ ข้านึกออกแล้ว วันนี้เป็นวันแต่งงานของข้า “โจรอี้หรานได้ยินเช่นนั้น เหวี่ยงตัวสะบัดชายกระโปรงเดินออกไปด้วยสีหน้าดุดัน“ วันนี้เป็นวันแต่งงานข้า แล้วนางผู้นั้นอยู่ที่ใดกัน”กร๊อบ!! เสียงบิดลำคอด้วยอาการเหนื่อยล้าเล็กน้อย อ้าปากหาวยื่นแขนออกบิดลำตัวเดินเข้าห้องนอนของตน ตกใจเห็นสตรีนอนอยู่ที่นอนของตน จึงนึกขึ้นได้ว่านี้คือภรรยาที่แต่งงานด้วยหน้าตาก็สวย ถูกจ้างเท่าไรกันถึงยอมแต่งงานกับคนไร้สติ “ตน ค่อย ๆ โน้มตัวก้มลงจ้องหน้าหญิงสาวอย่างใก

ใกล้รุ่ง 6.00ประตูหน้าบ้านปิดทุกครัวเรือน มีแขกผู้ไม่รับเชิญเข้ามาเยี่ยมเยียน แม้แคว้นสิบ นั้นจะเป็นที่ลำลือด้านวรยุทธ์แต่ก็มีอีกหลายแคว้นอยากจะโค่นล้มแคว้นสิบ นักต่อนักผลไม้หน้าเรือนชาวบ้านถูกเด็ดขบเคี้ยวตลอดตามทางในมือถือไห่เหล้าชั้นดีประคองดื่ม ฝีปากลั่นวาจาท้าทายเจ้าของถิ่น "เห้ย! มันไปไหนกันหมด ออกมาสิโว๊ย?" สิ้นสุดเสียงตะโกนไม่มีแม้แต่เงาผู้คน มีแต่สายตานักล่าที่รอพวกมันอยู่ข้างหน้าเป็นฝูงใหญ่ เมื่อเห็นเช่นนั้นพวกมันก็หัวเราะชอบใจ" ที่นี้ก็ไม่เห็นมีอะไรนอกจาก ฝูงหมาป่า หึ?"เสียงกระดิ่งดังก้องไปทั่วหมู่บ้านมองหน้ามองหลังมองด้านข้างก็ไม่เห็นมีผู้ใด" นี่รึแคว้นสิบ ที่ลำลือกัน มีดีแค่นี้รึ"ร่างกายผอมแห้งตาแก่วัย 90 เดินถือไม้เท้าต๊อกๆเคลื่อนที่อย่างช้าๆตามประสาวัยชรา ในมือถือเนื้อสดๆเดินเข้ามาหาฝูงหมาป่าป้อนเข้าปากมันทีละตัวอย่างใจเย็นแล้วเอ่ยบอกมันว่า " พวกเจ้ากินเสร็จแล้วก็ไล่มดไล่แมลงออกไปเสียเถิดหนารกหูรกตาคนแก่อย่างข้า" กลุ่มชายฉกรรจ์ได้ยินแล้วเหมือนเป็นเชื้อเชิญพวกตนอย่างตั้งใจ" ตาแก่หัวงอก รนหาที่ตาย" ชายชรา" เจ้านั้นแหละที่มารนหาที่ตาย"" พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ ส

ซุนอี้เดินออกจากเรือนมานั่งที่ศาลากลางแม่น้ำเพียงลำพัง ในความมืดมนแต่ยังมีดวงดาวคอยส่องแสงประกายในยามวิกาล นางพยายามอยู่กับความเป็นจริงว่าชีวิตต่อจากนี้จะเจออุปสรรคมากมายแค่ไหน ต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้ แม้ความหวังจะเปรียบเหมือนแสงดวงดาว แต่มันก็ส่องแสงในทุกๆคืนที่ มืดมน " ข้าเป็นถึงลูกสาวมาเฟีย ต้องเข้มแข็งแบบพ่อสิ " ในขณะที่นางมองดวงดาวน้อยๆอยู่นั้น ก็มีเสียงเรียกหา มุ่งหน้ามายังศาลา" องค์หญิงมาอยู่ที่นี่เอง ท่านไม่ง่วงรึ" (ชงหยุนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง)ซุนอี้" เหตุใดต้องดีกับข้า ข้าก็แค่สาวชาวบ้านธรรมดา "( นางเอ่ยถามด้วยสงสัย)ชงหนุนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแฝงไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ" เพราะท่านเป็นคนดี " ซุนอี้" แต่ในสายตานายเจ้า มองข้าเหมือนสตรีทั่ว ๆ ไป" ในขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานแทรกเข้ามาในบทสนทนา เดินตรงเข้ามายังศาลาด้วยท่าทางหยิ่งทะนงตน "บุรุษชอบสตรีมีฐานะ และฉลาด ส่วนเจ้าแค่สาวบ้านธรรมที่ข้าชื้อตัวมา "นางหัวเราะยิ้มมุมปากใช้ใบพัดปิดปากจ้องหน้าซุนอี้" ข้าว่าเจ้าคงอยู่ในฐานะชายาเอกได้ไม่นาน " ซุนอี้" หือ ? ไยป้านี่คงอยากให้ลูกสาวขึ้นเป็นชายาเอก จนอยู่ก

เฝิงเส้าเฟิง"นางร้องเพลงได้แปลกประหลาดแต่ความหมายซึ่งดีเหลือเกิน" (ชมเชยได้ไม่นานสิ่งของที่ไม่ได้ใช้ถูกโยนออกมาในห้องซุนอี้ ทีละชิ้น 2 ชิ้น ทุกชิ้นโยนถูกที่ใบหน้าเฝิงเส้าเฟิงอย่างแม่นยำ)เฝิงเส้าเฟิง" ซุนอี้ ( เสียงดังใส่)ซุนอี้" ท่านไม่รู้เรื่องมารยาทรึว่าก่อนจะเข้ามาให้เคาะประตูก่อน (ยกคิ้วและเบะปาก ไล่เฝิงเส้าเฟิงออกไป)เฝิงเส้าเฟิง" เหตุใดท่านพ่อข้าถึงได้เลือกเจ้ามานะฐานะต่ำต้อยแล้วยังทำนิสัยต่ำ ๆ อีก" (โมโหมาก)ซุนอี้" ข้าหรือชั้นต่ำข้าไม่ใช่พวกประเภทหลอกลวงตีหน้าเศร้าการละครการแสดงใส่ผู้อื่นโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึก (นางถือไม้กวาดชี้ไปที่เฝิงเส้าเฟิงยืนเถียงฉอดๆ)เฝิงเส้าเฟิง" เจ้ามันก็เห็นแก่เงินนั่นแหละยอมถูกขายเพื่อจะได้มาแต่งงานกับข้า (พูดเสร็จ ดึงไม้กวาดโยนทิ้งลงพื้น)ซุนอี้" อี๋? สกปรกข้าไม่ใช้ไม้กวาดอันนี้แล้ว ชงหยุนไปหาไม้กวาดอันใหม่มาให้ข้า ข้าเกรงว่าไม้กวาดอันเดิม เชื้อโรคจะติด( ขาน้อย ๆ เตะไม้กวาดออกไปข้างนอกอย่างรังเกียจ) เฝิงเส้าเฟิง" บังอาจเป็นสตรีเหตุใดถึงพูดจาหยาบคายไม่เหมาะกับเป็นฉายาของข้าเลย ( เฝิงเส้าเฟิงมองนางด้วยสายตาเอือมระอา)ซุนอี้" หากเป็นเช่นนี้ท่านย