All Chapters of ภรรยาที่(ไม่)รัก: Chapter 111 - Chapter 120

"......." คนตัวเล็กกำลังจะนั่งลงเก้าอี้ข้างๆ แต่ถูกอีกฝ่ายคว้าให้มานั่งบนตัก แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะ ..แต่คอยดูนะจะเล่นให้หมดตัวไปเลย "เสี่ยขา ทานนี่หน่อยนะคะ" จากที่มีท่าทีปฏิเสธอยู่เมื่อสักครู่ก็เปลี่ยนไป มือเรียวเอื้อมไปรินเหล้าเพียวๆ แล้วยกมาแนบกับริมฝีปากหนา "แบบนี้มันจะไปสนุกอะไร""ยังไงคะ""ต้องแบบนี้สิ" ว่าแล้วเพลิงก็เอื้อมไปรินอีกแก้วหนึ่งให้เท่าๆ กัน อีตาบ้านี้แกล้งโง่บ้างก็ได้ รู้ทันเราตลอดเลย พอเข้ารินเหล้าเสร็จก็จับแขนเธอมาคล้อง "หมดแก้วเลยนะครับ"เมขลากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย ถ้าหมดแก้วมีหวังเธอ.. "อืมมม" แต่ขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น มือหนาจับท้ายทอยของเธอกดลงมาที่ริมฝีปากตัวเอง เพลิงเห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา เขาก็เลยเล่นกับเธอสักหน่อย พอริมฝีปากของทั้งสองแนบชิดกัน ชายหนุ่มก็ส่งเหล้าที่อยู่ในปากไปให้หญิงสาวจะปฏิเสธหรือขยับหนีก็ไม่ได้ เพราะถูกมือของเขาจับกดไว้ และตอนนี้มันก็ค่อยๆ ไหลเข้ามาในปาก จะไม่กลืนก็ไม่ได้อีกนั่นแหละถ้าไม่งั้นคงสำลักแน่พอเหล้าในปากหมดลิ้นหนาก็แทรกตามเข้าไป "อืมมม!" มือเรียวผลักร่างกำยำออก แต่เขาก็ยังคงขยี้จูบไม่ยอมปล่อย "อี๊ดดด!" เมข

จังหวะที่ชายหนุ่มเดินผ่านเข้าไปในร้าน หญิงสาวนั่งแอบลงข้างๆ กระถางต้นไม้ พอให้บังสายตาได้หวังว่าเขาคงจะไม่เห็นนะ กลับมาอีกทำไม ..มือเรียวแหวกกิ่งไม้ออกเล็กน้อยเพื่อจะมองเข้าไปในร้าน และเธอก็เห็นว่าเขามองกวาดไปทั่วร้านเหมือนหาอะไรบางอย่าง"คงไม่ได้มองหาเรานะ" ความสวยของเมขลาไม่ได้น้อยหน้าใคร เธอได้ทั้งเชื้อพ่อและแม่มาไว้ในตัว แม่ของเธอเป็นดาวสวยที่สุดในร้านนั้น จนทำให้พลเอกเรวทัตหลงใหล แต่ก็ไม่คิดจะจริงจัง"น้องครับพี่ถามอะไรหน่อยสิ น้องคนที่ชื่อเมขลา..""ตามหาเราจริงด้วย?" แค่มองปากก็รู้แล้วว่าเขาเอ่ยชื่อเธอออกมา เด็กในร้านก็เลยมองดูว่าตอนนี้เมขลาอยู่ที่ไหน อีกคนชี้มาทางหน้าร้านว่าเห็นออกไปข้างนอก "จะบอกเขาทำไม"ถ้าไม่พลาดท่าเสียทีให้ เมขลาก็คงไม่หลบหน้าแบบนี้ หญิงสาวรีบไปห้องของตัวเองที่อยู่ด้านหลังร้าน เธอคงแอบอยู่ในนี้ได้ไม่นาน "เอาไงต่อดีเรา" ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว หรือว่าเธอจะไป.. ถ้าไปแล้วใครจะช่วยงานคุณน้า แต่ถ้าอยู่ต่อต้องถูกคุกคามจากลูกค้าบ้ากามพวกนี้แน่แกร็ก.. เมขลาสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียง ใบหน้างามมองซ้ายมองขวาหาที่ซ้อน ไปเลยดีกว่า ..มองไปที่หน้าต่างเธอก็เลยตัดส

"น้องบอกว่า จะกลับมาอีกทีตอนเย็น" เห็นลูกชายมองดูรถแบบแปลกใจ เพราะเขาก็รู้อยู่ว่าทศกัณฐ์มาเมื่อตอนกลางวัน"ถ้างั้นเราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าครับ" รามสูรก็เลยสั่งแม่บ้านไว้ให้บอกทศกัณฐ์ตามเข้ามาข้างในพอรถจอดสนิท แม่บ้านก็เดินมาบอกตามที่ได้รับคำสั่งมา"รออยู่ข้างนอกนี่แหละ" ทศกัณฐ์หันไปสั่งลูกน้องทั้งสองก่อนที่จะเดินตามเข้าไปข้างใน"นั่งก่อนสิ" เห็นว่าน้องชายเข้ามาแล้วรามสูรก็เลยบอกให้นั่งพอทศกัณฐ์นั่งลงสายตาของทั้งสามมองมาที่เมขลาแบบไม่ได้นัดหมาย"หนูทำตัวตามสบายไม่ต้องคิดอะไรมาก เรื่องกำเนิดเราเลือกไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะดำรงชีวิตของเราได้ แม่อยากจะรับเลี้ยงหนู พวกพี่ๆ ก็เห็นชอบด้วย" นางหันไปดูลูกชายทั้งสอง เพราะถือว่าทศกัณฐ์เป็นลูกชายของนางแล้ว"แต่หนูกลัวว่าจะมาทำความเดือดร้อนให้คุณท่านค่ะ" เพราะถ้าผู้ชายคนที่ทำให้เธอเกิดรู้เรื่องนี้ กลัวว่าทุกคนจะเดือดร้อนไปด้วย"ไม่ต้องคิดมากเรื่องนั้นเลย เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมาตัดสินชีวิตคนอื่น"เมขลาแปลกใจในคำพูดของพี่ชายคนโต เพราะประโยคที่พูดออกมาสื่อให้รู้เลยว่าเขาก็ไม่พอใจในตัวพ่อ"ถ้าน้องอยู่ที่นี่แล้วทำให้ทุกคนเดือดร้อน ผมอยากจะขอพาน้องไปอ

"พี่คะ ของที่ซื้อมาเอาไปจัดไว้ในห้องเครื่องดื่มทั้งหมดเลยใช่ไหมคะ"จากที่กำลังเอียงอายสายตาคมนั้นอยู่ เกวลินรีบเรียบสติแล้วหันกลับมามองตามเสียง"ใช่จ้า""???" ขณะที่เกวลินหันมาตอบ เพลิงก็ได้หันมามองเช่นกันดวงตากลมสวยที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าปรายมองไปดูผู้ชายนั่งอยู่ข้างๆ คนที่เธอคุยด้วย "????" เวลานี้ไม่รู้ว่าเครื่องหมายคำถามที่ผุดขึ้นมาของใครจะมากกว่ากันเกวลินแอบมองดูสายตาเพลิงตอนมองเด็กฝึกงาน เป็นผู้ชายที่ไหนก็ต้องตะลึง เพราะน้องเขาสวยน่ารักขนาดนี้ ส่วนเธอเป็นแม่หม้ายลูกติดใครจะมาสนใจล่ะ "เดี๋ยวพี่ไปช่วยดีกว่า" พอคิดได้เกวลินก็ลุกเดินมาช่วยยกของจากในมือเมขลาแต่ตอนนี้คนที่ถือของพะรุงพะรังอยู่ชาไปทั้งตัว ไม่คิดว่าจะมาเจอคนที่เธอไม่อยากเจอในที่ทำงาน แถมเป็นบริษัทของพี่ชายด้วยในห้องเครื่องดื่ม.."ที่เหลือเดี๋ยวพี่ทำเอง เราออกไปจัดโต๊ะทำงานตัวเองเถอะ" พอวางของเสร็จเกวลินก็บอกให้เมขลาออกมาก่อน"พี่ออกไปเถอะค่ะ ฉันจะจัดของเอง""เอาแบบนั้นก็ได้ พี่ฝากเอานมอุ่นๆ เข้าไปให้ คุณเอวาในห้องรับรองแขกหน่อยนะ""ได้ค่ะ" เมขลายังไม่รู้หรอกว่าเอวาคือใคร ห้องรับรองแขกก็คงจะเป็นห้องที่เธอนั่งรอพี่ชายเมื

"ไหนบอกไม่เจ็บร้องโอ๊ยทำไม" เขาเผลอลงแรงเกินไป เพราะเคยทำแต่กับลูกน้องในค่าย"คุณจะหักขาฉันหรือไง โอ๊ยยย""เดี๋ยวไปหายามาทาให้""ไม่ต้องมายุ่ง ไม่มีงานมีการทำหรือไง" คนยิ่งไม่อยากเข้าใกล้อยู่ ว่าแล้วเมขลาก็ยันตัวลงมาจากเคาน์เตอร์ "..โอ๊ยยย"บ่ายโมงวันเดียวกัน.."ไปทำท่าไหนทำไมขาถึงช้ำขนาดนี้" พุดตาลให้คนหาที่ประคบมาเตรียมไว้ เมื่อได้รับโทรศัพท์จากลูกชาย ว่ากำลังให้คนขับรถกลับมาส่งน้องที่บ้าน เพราะเจ็บขา "เกิดอุบัติเหตุตอนทำงานนิดหน่อยค่ะ" หญิงสาวขยับขาออกจากมือของท่าน เพราะมันไม่สมควรที่จะให้ท่านมาจับแบบนี้"เดี๋ยวแม่ทำให้""เมย์ทำเองดีกว่าค่ะ""เราจะทำเองได้ยังไง""ให้อิฉันทำให้ไหมคะ" แม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็คิดว่ามันไม่เหมาะสมเหมือนกันที่จะให้ท่านเป็นคนประคบให้"ไม่หรอกเดี๋ยวฉันจะทำเอง" ว่าแล้วนางก็นั่งลงข้างๆ ให้เมขลายื่นขามาเพื่อที่จะได้ประคบ "เอาขามาวางตรงนี้ ไม่เจ็บหรอก แต่ก่อนรุ่นปู่ย่าก็รักษาลูกหลานแบบนี้แหละ" พุดตาลเห็นว่าเธอไม่กล้ายกเท้าขึ้นมา ก็เลยพูดถึงสรรพคุณของลูกประคบแต่ถึงยังไงเมขลาก็ไม่กล้ายกเท้าขึ้นมาอยู่ดี"ให้เอ๋ช่วยดีกว่าค่ะ" แม่บ้านที่อายุไม่ห่างจากเมขลามากนักก