All Chapters of เพื่อนพ่อขอจัดหนัก: Chapter 101 - Chapter 110

รำเพยเรียกร้องออกมาอย่างผู้หญิงที่ลืมความกระดากอายไปสิ้น แต่น้ำอ้อยก็เข้าใจความรู้สึกของมารดา หล่อนโตเป็นสาวแล้ว... โตพอพอที่จะรู้ว่า ‘ความอยาก’ ที่ไม่ได้รับการสนองตอบนั้นมันสร้างความทรมานให้กับผู้หญิงคนหนึ่งแค่ไหนรำเพยมารดาของหล่อนก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ยังคงมีเลือดเนื้อและความต้องการ ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย ถ้าผู้เป็นแม่จะตกเป็นทาสของกิเลสตัณหา น้ำอ้อยรู้ว่ามารดายังมีความปรารถนาในทางโลกีย์ไม่ต่างจากคนทั่วไป...“พี่ขอดูดนมเอ็งเลยอีกเดี๋ยว ขอเอาไปด้วย... ดูดนมไปด้วย รับรองว่าเอ็งจะติดใจ... วันนี้พี่อยากดูดให้หนำใจ... เอ็งไม่รู้หรอกหรือว่าพี่แอบมองนมเอ็งมานานแค่ไหน พี่อยากมีวันนี้กับเอ็งใจจะขาด”ลุงยอดแอบชอบรำเพยมานาน ในเวลานี้ไม่มีความลับใดๆ ต่อกันอีกแล้ว แกจึงกล้าเผยความคิดด้านมืดออกมาอย่างหมดเปลือก รีบจัดท่าทางให้หล่อนนอนหงาย ก้มลงครอบริมฝีปากรกไปด้วยแผงหนวดสีดำดกหนาเข้ากับหัวนมของรำเพยที่ชูชันรับการเชยชม“อ๊อย... อูย”เจ้าของเต้านมครางกระเส่า แผงหนวดแข็งปักแทงหัวนมทำเอารำเพยสะดุ้ง ได้แต่หลุบตาลงมองทรวงอกของหล่อน ขยับยกขึ้นด้วยความดื่มด่ำตามแรงดูดดึงของอุ้งปากลุงยอดที่ดูดเ

ลุงยอดกระเด้าย้ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ รำเพยร้องลั่น เสียวจนโพรงสวรรค์สั่นเกร็ง ก่อนที่ลุงยอดจะสาดน้ำกามสีขาวข้น ละเลงความรุ่มร้อนราวกะทิสีขาว พุ่งเข้าใส่หลืบสวาทของรำเพยที่ขมิบรับซึมซับเอาไว้ทุกหยาดหยด“ซี้ดดดดด... อู้วววววว”รำเพยถึงสวรรค์รุนแรงมาก ริมฝีปากห่อรัดเป็นวงกลม สองมือโอบใบหน้าลุงยอด สบตาแล้วรั้งลงมาประกบปากจูบกันดูดดื่มลืมความละอาย เพราะว่านานมากแล้ว... ที่ความรู้สึกนี้ ห่างหายไปจากชีวิตของรำเพย“วางฉันลงได้แล้วจ้ะพี่ยอดจ๋า... หิวมาจากไหนนักหนา แหม... พอได้โอกาสก็เล่นจนรูฉันระบมหมดแล้ว”รำเพยว่า สองมือของลุงยอดยังโอบอยู่ที่สะโพกของหล่อน กระเด้าเบาๆ เหมือนไม่อยากหยุด ดุ้นเนื้อยังเสียคา ไม่ยอมหลุดออกมาจากรูดูดรัด“ก็ของเอ็งทั้งฟิตทั้งแน่น ตอดรัดสุดๆ... พี่ติดใจเอ็งเหลือเกินรำเพยจ๋า... เป็นโชคของพี่ ที่ได้มีวันนี้กับเอ็ง... ไม่คิดว่าเอ็งจะเร่าร้อนขนาดนี้”แม้ภายนอกรำเพยจะดูเรียบร้อย รักนวลสงวนตัว ไม่เจ้าชู้ แต่ภายในกลับซ่อนอารมณ์เร่าร้อนเอาไว้อย่างที่ลุงยอดเองก็คาดไม่ถึงลุงยอดอุ้มร่างของรำเพยมาวางลงนอนหงายบนเตียง ค่อยๆ ถอนแท่งเอ็นออกมาจากกลีบเนื้อรัดแน่น‘โอ้ว... ’น้ำอ้อยที่ยื

น้ำอ้อยกลับขึ้นมาทิ้งกายลงนอนบนเตียงภายในห้องนอนของตัวเองทั้งที่ใจยังสั่นระทึก รู้ซึ้งกับตัวเองแล้วว่าอาการที่เรียกว่า ‘ใจแตกป่นปี้’ นั้นเป็นยังไง? อาการที่เคยได้ยินเพื่อนๆ พูดกันว่า ‘แอบดูจนน้ำเดิน’ นั้นเป็นอย่างไร... ตอนนี้ได้รู้ซึ้งแล้ว ให้ตายเถอะโรบิ้น... น้ำอ้อยอุทานในใจขณะนอนกระสับกระส่าย ได้รู้ซึ้งแล้วว่า ‘อุทาหรณ์บาปของการแอบดูคนเอากัน’ นั้นทำให้ทุรนทุรายในอารมณ์แค่ไหน ไม่ง่ายที่จะสลัดภาพการร่วมเพศสุดเร่าร้อนออกไปจากหัว ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ หล่อนจะไม่แอบดูเด็ดขาด หญิงสาวรู้สึกว่าร่างกายกำลังตกอยู่ในอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาว กล้ามเนื้อเกร็งตัว หัวนมแข็งตั้ง เสียดแทงเสื้อ รู้สึกร้อนวูบวาบคล้ายจะเป็นไข้ หากลึกลงไปในใจ… น้ำอ้อยรู้ดีว่าอะไรที่เป็นสาเหตุ หลังจากผุดลุกผุดนั่งเหมือนคนบ้า ก้าวไปยืนมองออกไปจากช่องหน้าต่างห้องนอน รถของลุงยอดหายไปแล้ว หญิงสาวหันกลับมาทิ้งศีรษะลงบนหมอน นอนนิ่งมองเพดานอยู่นานเป็นครู่ พยายามข่มบังคับเปลือกตาให้ปิดลงด้วยความรู้สึกร้อนวูบวาบในช่องท้อง ครั้นเมื่อเอื้อมมือลงมาลูบไล้เนินสวาทของต

แอบชะโงกหน้ามองมารดาที่เดินลงบันไดไปช้าๆ แล้วยกมือขึ้นทาบอกด้วยความโล่งใจ กลับมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง... น้ำอ้อยพยายามข่มตาหลับ รู้ว่าคืนนี้คุณเควินจะแอบเข้ามาเดินเล่นในความฝันวาบหวามของหล่อนอย่างแน่นอน จิตใจจดจ่อเร่งเวลาให้เช้าเสียที... เพื่อที่จะได้ไปเจอหน้าเจ้าของไร่อ้อยสุดหล่อคนนั้น... เชื่อเถอะ... เขาต้องมีงาน ‘พิเศษ’ ให้หล่อนทำอย่างไม่ต้องสงสัยตอนเช้าของวันใหม่“ทำอะไรอยู่จ๊ะแม่”เสร็จจากอาบน้ำแต่งตัว พร้อมจะออกไปทำงานที่บ้านของเควิน น้ำอ้อยชะโงกใบหน้างามเข้ามาที่หลังครัว รู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเสียงมารดาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ขณะกำลังล้างจานไปด้วย“ล้างจานจ้ะ... ”นางรำเพยหันมามองลูกสาว“แหม... ฮัมเพลงไปด้วยล้างจานไปด้วย... อารณ์ดีจังนะคะแม่”น้ำอ้อยสังเกตเห็นรอยยิ้มแจ่มใสบนใบหน้าของมารดา เช้านี้นางรำเพยดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ดวงตาเรื่อเรืองไปด้วยหยาดแววของความสุขซึ่งน้ำอ้อยรู้... ว่ามันเป็นเพราะอะไร... ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพราะลุงยอดนั่นเอง ที่ทำให้เลือดในกายของรำเพยฉูบฉีดรุนแรงไปทั่วทั้งร่างเมื่อคืนน้ำอ้อยเห็นแม่ร้องครวญครางลั่นห้อ

น้ำอ้อยคิดในใจ ใจเต้นระทึก ก่อนจะเอ่ยเป็นเสียงออกมาว่า“หนูมาเอาเสื้อผ้าไปซักค่ะ”“เอาสิ”เควินหงายขึ้นมา เหมือนจะอวดดุ้นเนื้อยาวใหญ่พาดเป็นลำแข็งอยู่ตรงง่ามขา‘อึ๊ย... ’น้ำอ้อยรีบหันไปทางอื่น“ทำเป็นไม่เคยเห็นไปได้”เขากล่าวพลางหัวเราะเบาๆ นึกขำในท่าทีของหญิงสาว เหลือบมองดูหล่อนเดินตรงเข้าไปหยิบตะกร้าผ้าอันที่จริงน้ำอ้อยตั้งใจว่าจะรีบคว้าตะกร้าผ้าแล้วก้าวออกไปจากห้องให้เร็วที่สุด เพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนของเขาทว่าพอหันกับมา เควินก็ก้าวลงมาจากเตียง เดินดุ้นเหวี่ยงฟาดต้นขา ความยาวใหญ่วูบไหวอยู่ตรงหว่างขา “หนูขอตัวไปซักผ้านะคะ”หัวใจของน้ำอ้อยเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอก พยายามไม่มองตรงนั้นของเขา แต่มันก็เหวี่ยงไหวเป็นเงื้อมเงาให้เห็นจนได้ ด้วยขนาดอันใหญ่โตเหลือเกิน“อย่างเพิ่งไป... งานหลักเอาไว้ก่อน... เสื้อผ้าเดี๋ยวค่อยซัก... ตอนนี้มาทำงาน ‘พิเศษ’ ให้ฉันก่อน”เอาละสิ... เควินคว้าผ้าขนหนูมานุ่ง และมันช่วยให้หญิงสาวคลายความประหม่าเกร็งที่จะคุยกับเขา“เอ่อ... ‘งานพิเศษ’ อะไรคะคุณเคน”เสียงสั่นถามเขา“งานที่เธอทำค้างไว้เมื่อวาน... แต่ยังทำไม่เสร็จ”เขาตอบแล้วก็หายเข้าไปในห้องน้ำพักใ