Lahat ng Kabanata ng เปลี่ยนห่านอย่างเธอให้เป็นหงส์: Kabanata 21 - Kabanata 30

“ไอ้เมษ มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้ว่าช่วงที่กูไม่อยู่ยี่หวาไปเห็นอะไรมา?” หลังจากที่กินข้าวกินปลากันเรียบร้อย ยี่หวาก็เอาจานไปเก็บและล้างจานอยู่หลังครัว ได้ทีพายุก็รีบหันไปเอ่ยถามเมษทันที เพราะจากเหตุการณ์ที่เธอร้องขอหย่า เขาคิดว่าเธอต้องได้เห็นอะไรมาแน่ๆ และที่เขาเลือกถามเมษก็เพราะเมษคอยดูแลยี่หวาช่วงที่เขาออกไปนอนข้างนอก “ครับ? ก็...ไม่นะครับ” “มึงลองคิดดีๆก่อนตอบกู” พายุยังคงเค้นถามเมษอีกครั้ง เมษก็ทำท่าครุ่นคิดอยู่นานแต่ก็เหมือนคิดไม่ออกว่าเรื่องอะไร “เอาดีๆนะไอ้เมษ ถ้าไม่คอขาดบาดตายนายคงไม่ถาม” แฟนต้าพูดพลางหัวเราะในลำคอลอบมองพายุที่ยังคงทำหน้าเครียด เรื่องที่เป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับเจ้านายของเขาคงไม่พ้นเรื่องเมียแน่ๆ “ขนาดนั้นเลยเหรอวะ? เรื่องคอขาดบาดตายของนายเรื่องอะไรเหรอครับ?” เมษเอ่ยถามเชิงหยอกพายุ “นั่นสิ คุณยี่หวาทำไมเหรอครับนาย?” แฟนต้าพูดเปิดประเด็นทันที “ยี่หวา...ขอกูหย่า” พายุเอ่ยเสียงเรียบสีหน้าดูหงุดหงิดที่ต้องมาพูดเรื่องนี้ให้ลูกน้องทั้งสองคนได้รู้ แต่ถ้าไม่ยอมบอกลูก

“ไม่ได้ยัดเยียดแค่คิดว่าคุณพายุ...อาจจะชอบวาวามากกว่า”               “หืม?”               “วาวาก็ลูกสาวคุณพ่อเหมือนกัน ถ้าแต่งงานกับคุณพายุคงไม่มีปัญหาอะไร...” ยี่หวาพูดพลางกเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบเลี่ยงใบหน้าหล่อของเขาที่เลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พายุชะงักกับคำพูดของเธอพลางขมวดคิ้ว เหลือบมองหญิงสาวตรงหน้าที่หลบเลี่ยงเขา               “พูดแบบนี้หมายความว่าไง? ฉันแต่งงานกับเธอไปแล้ว จดทะเบียนสมรสแล้วด้วย...เธอจะให้ฉันหย่ากับคนพี่แล้วไปแต่งกับคนน้องอย่างนั้นเหรอ? ตลก...” เขาแสยะยิ้มอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก ยันตัวออกห่างจากเธออย่างหัวเสียแล้วเดินนำไปยังล็อบบี้               ยี่หวามองท่าทีของเขาก่อนจะถอนหายใจ แต่ลึกๆก็เป็นห่วงควา

พายุอุ้มยี่หวาเข้ามาในห้องน้ำสุดหรูของโรงแรม เขาวางร่างแน่งน้อยลงให้ยืนบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ แต่สองแขนแกร่งยังคงกักขังเธอไว้ระหว่างตัวเขากับผนังกระจกของโซนอาบน้ำยี่หวายังคงตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อแผ่นหลังบางสัมผัสเข้ากับกระจกเย็นเยียบ เธอจึงพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออกตามสัญชาตญาณ มือเล็กลากสะเปะสะปะปัดป่ายไปตามผนังเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ทว่า...ซ่าาา!มือของเธอพลาดไปปัดโดนก้านเปิดน้ำของฝักบัวเรนชาวเวอร์ด้านบนเข้าอย่างจัง! สายน้ำเย็นเฉียบพุ่งพรวดลงมารดศีรษะและเรือนร่างของทั้งคู่อย่างไม่ทันตั้งตัว“ว๊าย!” ยี่หวาร้องเสียงหลง หลับตาปี๋พร้อมกับยกแขนขึ้นบังหน้าตัวเองด้วยความตกใจส่วนพายุก็ชะงักงันไปชั่วขณะ สายน้ำเทกระหน่ำลงมาจนหยดน้ำเกาะพราวเต็มใบหน้าหล่อเหลา ทรงผมที่เคยเซตไว้อย่างดีบัดนี้เปียกลู่ตกลงมาปรกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่เปียกชุ่มจนแนบไปกับมัดกล้ามเนื้อแผงอกยี่หวาลืมตาขึ้นมาเห็นสภาพเปียกปอนของคนตรงหน้าก็หน้าเสีย รีบละล่ำละลักขอโทษเสียงสั่น“ขะ... ขอโทษค่ะคุณพายุ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”เธอพยายามจะเอื้อมมือไปป

แสงแดดสายลอดผ่านผ้าม่านหนาทึบเข้ามาเพียงรำไร บรรยากาศภายในห้องสวีทสุดหรูยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนจากค่ำคืนที่ผ่านมา พายุจัดการสวมเสื้อคลุมอาบน้ำลวกๆ ก่อนจะยกถาดอาหารเช้าที่เพิ่งให้รูมเซอร์วิสขึ้นมาส่งมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ร่างบอบบางที่กำลังหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เขาไล้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มใสออกอย่างเบามือ มองรอยช้ำสีจางตามลำคอระหงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนและรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ที่รังแกเธอหนักมือเกินไปจนยี่หวาแทบไม่มีแรงลุก“ยี่หวา... ตื่นมากินข้าวต้มร้อนๆ ก่อนสิ จะได้กินยาแก้ปวด” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกอย่างอ่อนโยนผิดกับนิสัยปกติคนตัวเล็กครางอืออา ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก สภาพของเธอตอนนี้ปวดร้าวไปทั้งตัวจนแค่ขยับนิดเดียวก็หน้านิ่วคิ้วขมวด พายุเห็นดังนั้นจึงสอดท่อนแขนเข้าใต้แผ่นหลังบางแล้วประคองให้เธอลุกขึ้นนั่งพิงอกเขาอย่างระมัดระวัง จัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับหน้าอกเนียนให้เรียบร้อยเพื่อไม่ให้เธอต้องเขินอายไปมากกว่านี้“ฉัน... กินไม่ลงค่ะ” ยี่หวาเอ่ยเสียงแหบพร่า“ไม่ได้ ไม่กินเดี๋ยวก็ปวดตัวหนักกว่าเดิม” ชายหนุ่มดุเบาๆ ก่อนจะ

บรรยากาศยามเย็นคล้อยที่แสนจะผ่อนคลาย หลังจากเคลียร์ใจกันจนไร้ซึ่งกำแพงกั้น พายุก็จัดการโยนเรื่องงานทั้งหมดทิ้งไปให้ลูกน้องคนสนิทอย่างเมษและแฟนต้าจัดการรับช่วงต่ออย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มตัดสินใจพายี่หวาออกจากโรงแรมเพื่อไปเดตกันในแบบที่ควรจะเป็นตั้งแต่แรกเขาพาเธอไปแวะคาเฟ่ร้านสวยบรรยากาศดี สั่งขนมหวานและเครื่องดื่มที่เธอชอบ ก่อนจะพาไปดินเนอร์ต่อที่ห้องอาหารหรูบนดาดฟ้าเพื่อชมวิวเมืองยามค่ำคืน ตลอดมื้ออาหาร พายุเอาแต่นั่งเท้าคางจ้องมองภรรยาสาว คอยตักอาหารให้และซักถามถึงสิ่งที่เธอชอบและไม่ชอบอย่างใส่ใจ ราวกับอยากจะชดเชยเวลาที่สูญเสียไปกับความเข้าใจผิด“กินเยอะๆ นะยี่หวา...” พายุเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม นัยน์ตาคมทอดมองคนที่กำลังเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ อย่างเอ็นดู “ตุนแรงเอาไว้เยอะๆ เพราะคืนนี้... ฉันไม่ปล่อยเธอให้ได้นอนพักแน่ ฉันอยากมีลูกกับเธอแล้ว”ยี่หวาที่กำลังดื่มน้ำถึงกับสำลักเบาๆ หน้าเห่อร้อนแดงซ่านไปถึงใบหูเมื่อเจอประโยคตรงไปตรงมากลางโต๊ะอาหาร เธอวางแก้วน้ำลงก่อนจะช้อนสายตาค้อนวงโตใส่คนตรงหน้า“ทำไมคุณถึงได้รีบอยากมีลูกขนาดนั้นคะ เราเพิ่งจะ...” เธอเอ่ยเสียงอุบอิบ ไม่กล้าพูดคำว่า ‘เข้าหอ’