All Chapters of เปลี่ยนห่านอย่างเธอให้เป็นหงส์: Chapter 41 - Chapter 50

ทว่า... ในขณะที่บทเพลงรักบทใหม่กำลังจะถูกบรรเลงขึ้นบนโซฟาตัวกว้าง ริมฝีปากหยักลึกกำลังบดคลึงกลีบปากนุ่มอย่างเรียกร้อง ฝ่ามือหนากำลังจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของภรรยาตัวน้อยออก อารมณ์ปรารถนาที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดเดือดกลับถูกดับวูบลงอย่างกะทันหัน!“อ๊ะ... พี่พายุ...”ยี่หวาครางประท้วงเบาๆ เมื่อจู่ๆ ร่างหนาที่ทาบทับอยู่ก็ชะงักกึก พายุเบิกตากว้าง สันกรามเกร็งแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมัวเมาไปด้วยแรงอารมณ์เมื่อครู่ ซีดเผือดลงราวกับกระดาษ“ยี่หวา... เดี๋ยว...” ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่ยิ่งสูดกลิ่นสบู่หอมๆ จากตัวภรรยา อาการคลื่นไส้ก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมาจนถึงคอหอย“พี่พายุ เป็นอะไรคะ? หรือว่า...”ยังไม่ทันที่ยี่หวาจะพูดจบ พายุก็ทิ้งตัวลุกพรวดขึ้นจากโซฟา มือหนาตะครุบปากตัวเองแน่น แล้วสับเท้าวิ่งสไลด์ไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยความเร็วที่แทบจะทำลายสถิติโลก!โอ้ก! แหวะ... อ่อก!เสียงอาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตายดังสะท้อนออกมาจากห้องน้ำ ทำเอายี่หวาที่นอนงุนงงอยู่บนโซฟารีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ แล้ววิ่งตามสามีเข้าไปด้วยความเป็นห่วงปนขบขันภาพประธานบริษัทพีวายผู้

ปัง!! ตู้มมม!!เสียงระเบิดจากการพังประตูเหล็กบานยักษ์หน้าโกดังดังกึกก้องกังวาน ตามมาด้วยเสียงสาดกระสุนปืนและเสียงร้องโหยหวนของลูกน้องเสี่ยชัชวาลที่ถูกจัดการอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดกลุ่มควันสีเทาลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของพายุจะก้าวเดินฝ่าม่านควันเข้ามาอย่างสง่างามและน่าเกรงขามราวกับเทพเจ้าแห่งสงคราม นัยน์ตาคมกริบภายใต้ความมืดมิดวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนคนมองต้องขนลุกซู่ ขนาบข้างด้วยเมษและแฟนต้า พร้อมกับกองกำลังบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือ“หยุดอยู่แค่นั้นนะเว้ยไอ้พายุ! ไม่งั้นกูเป่านังนี่ไส้แตกแน่!”เสี่ยชัชวาลที่จนตรอก กระชากผมวาวาขึ้นมาบังหน้า พร้อมกับจ่อกระบอกปืนไปที่ขมับของหญิงสาว วาวาร้องไห้โฮ น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้ม สภาพดูไม่ได้ราวกับขอทานข้างถนน“พี่พายุ! ฮึก... พี่พายุช่วยวาด้วย! วากลัวแล้ว... ช่วยวาด้วยนะคะ!” วาวาร้องอ้อนวอนเสียงสั่น หวังลึกๆ ว่าความผูกพันในอดีต (ที่เธอคิดไปเอง) จะทำให้พายุใจอ่อนและยอมช่วยเหลือเธอทว่า... สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงสายตาที่เย็นเยียบและว่างเปล่าราวกับมองเศษขยะชิ้นหนึ่งพายุหยุดฝีเท้าลง ห่างจากเสี่ยชัชวาลเพียง

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวอายุครรภ์ของยี่หวาก็ก้าวเข้าสู่เดือนที่แปดแล้วหน้าท้องที่เคยแบนราบ บัดนี้นูนป่องขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นได้ชัด รูปร่างที่เคยบอบบางอรชรเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นตามสรีระของคุณแม่ใกล้คลอด อาการแพ้ท้องของพายุหายเป็นปลิดทิ้งไปตั้งแต่เดือนที่สี่ แต่สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือฮอร์โมนคนท้องของยี่หวาที่สวิงขึ้นลงอย่างรุนแรงภายในห้องแต่งตัวกว้างขวาง ยี่หวาในชุดคลุมอาบน้ำยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล หญิงสาวค่อยๆ ปลดปมเชือกคลุมอาบน้ำออก เผยให้เห็นหน้าท้องกลมโตที่มีรอยแตกลายสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นบริเวณหน้าท้องและสะโพก ขาเรียวสวยที่เคยสวมรองเท้าส้นสูงได้สบายๆ ตอนนี้กลับบวมเป่งจนต้องใส่แต่รองเท้าแตะพื้นนิ่ม“ฮึก... อ้วนก็อ้วน ขาก็บวม แถมยังมีรอยแตกลายอีก... ขี้เหร่ที่สุดเลย”ยี่หวายกมือขึ้นปิดหน้า สะอื้นไห้ออกมาเบาๆ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาในอก ยิ่งช่วงนี้พายุต้องเร่งเคลียร์งานที่บริษัทอย่างหนักเพื่อเตรียมตัวลางานยาวมาช่วยเลี้ยงลูก เขาก็ยิ่งกลับบ้านดึกและมีเวลาให้เธอน้อยลง แม้เขาจะโทรหาและสั่งลูกน้องให้ดูแลเธออย่างดี แต่คว

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงทันที พายุเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ หยาดน้ำตาแห่งลูกผู้ชายร่วงหล่นลงมาอาบแก้มอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไปเมื่อได้ยินเสียงร้องของสายเลือดตัวเอง ชายหนุ่มหันไปมองร่างสีแดงเรื่อที่พยาบาลกำลังอุ้มไปทำความสะอาดด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้“ยินดีด้วยนะครับท่านประธาน คุณแม่... ได้ลูกชายครับ! แข็งแรงสมบูรณ์ดีมากเลยครับ” คุณหมอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้าง“ลูกชาย... พี่พายุ... เราได้ลูกชายค่ะ” ยี่หวายิ้มกว้างทั้งน้ำตา ความเหนื่อยล้าแทบจะปลิวหายไป“ครับ... เราได้ลูกชาย”พายุหันกลับมากอดศีรษะภรรยาเอาไว้แน่น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ชายหนุ่มพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวานที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำตา“ขอบคุณนะยี่หวา... ขอบคุณที่ยอมเหนื่อย ยอมเจ็บเพื่อลูกของเรา ขอบคุณที่มอบครอบครัวที่สมบูรณ์แบบให้กับผู้ชายคนนี้... พี่รักเธอนะ รักมากที่สุดในชีวิตเลย”“หวาก็รักพี่พายุค่ะ... แต่ตอนนี้อาจจะรักลูกมากกว่า”“โธ่... ยี่หวา ขนาดตอนท้องยังหวงแม่ขนาดนั้น ถ้าหวาพูดแบบนี้พี่ก็ตกกระป๋องน่ะสิ พี่ไม่ยอมนะ”พายุพูดขึ้นพลางอแงใส่ภรรยาของตน แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม รอเ

เวลาผ่านไปไวราวกับโกหก เผลอเพียงไม่นาน ‘น้องตะวัน’ หรือเด็กชายปาณัสม์ เปรมปรีย์ ก็ก้าวเข้าสู่วัยสองขวบเต็ม จากทารกตัวจิ๋วตัวแดงๆ ในวันนั้น บัดนี้กลายเป็นเด็กจ้ำม่ำ แก้มยุ้ยเป็นซาลาเปา ผิวขาวจัดอมชมพู และมีดวงตากลมโตดำขลับที่ใครเห็นเป็นต้องตกหลุมรัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในบ้านอย่าง ‘คุณย่าทวดกันยา’ณ ห้องโถงกว้างของเรือนหอเปรมปรีย์ บัดนี้ถูกยึดพื้นที่ไปกว่าครึ่งด้วยคอกกั้นเด็กขนาดยักษ์ ภายในเต็มไปด้วยของเล่นเสริมพัฒนาการนำเข้าจากต่างประเทศ กองภูเขาตุ๊กตา และเบาะรองคลานลายการ์ตูนสีสันสดใส“แอ้... หม่ำๆ แม่จ๋า” เสียงอ้อแอ้ของน้องตะวันดังกังวานไปทั่วห้อง เด็กน้อยในชุดหมีน้อยสีฟ้ากำลังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กลางคอกกั้น ในมือป้อมๆ กำลังกัดยางกัดเล่นอย่างเมามัน“โอ๊ยยย น่ารักน่าชังจริงๆ เหลนย่า! ดูสิมาลี ดูตาแป๋วๆ ของตะวันสิ ใจฉันละลายไปหมดแล้วเนี่ย!”คุณหญิงกันยาในวัยเจ็ดสิบกว่าปี นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองคลานอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์คุณหญิงใหญ่แห่งวงการไฮโซเลยแม้แต่น้อย บนข้อมือและข้อเท้าป้อมๆ ของน้องตะวันเต็มไปด้วยกำไลทองคำแท้และสร้อยเพชรเส้นจิ๋วที่คุณย่าทวดประเคนรับขวัญให้แทบจะทุ