All Chapters of เปลี่ยนห่านอย่างเธอให้เป็นหงส์: Chapter 31 - Chapter 40

แสงแดดอุ่นในยามเช้าตรู่สาดส่องกระทบตัวบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเปรมปรีย์ ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนชั้นสองกลับร้อนระอุราวกับมีไฟสุม วาวาเดินวนไปวนมาด้วยความแค้นเคือง หลังจากที่ถูกพ่อแท้ๆ ตบหน้าและสั่งกักบริเวณห้ามออกไปไหนเด็ดขาด โทรศัพท์มือถือก็ถูกยึดไปเพื่อป้องกันไม่ให้เธอไปก่อเรื่องวุ่นวายอีกแต่คนอย่างคุณหนูวาวาไม่มีทางยอมจำนนง่ายๆบนโต๊ะกระจกมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่เธอแอบเข้าไปค้นมาจากห้องทำงานของพ่อตั้งแต่เมื่อคืน ในนั้นบรรจุประวัติส่วนตัวของ 'มาลี' และ 'ยี่หวา' อย่างละเอียด ทั้งสำเนาทะเบียนบ้านที่ระบุชัดเจนว่ายี่หวาเป็นเพียงผู้อาศัยและเป็นลูกสาวของคนรับใช้ ไม่ใช่สายเลือดของตระกูลเปรมปรีย์ รวมถึงรูปถ่ายของยี่หวาในชุดพนักงานพาร์ทไทม์ร้านกาแฟ“ในเมื่อฉันไม่ได้ นังห่านจอกคอกอย่างแกก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน!” วาวากัดฟันกรอด แววตามาดร้ายจับจ้องซองเอกสารในมือเธอเดินไปที่หน้าต่างห้อง ร้องเรียกสาวใช้คนสนิทที่เคยรับเงินพิเศษจากเธอเป็นประจำให้เดินมาหาด้านล่าง วาวาหย่อนซองเอกสารลงไปพร้อมกับธนบัตรใบละพันหลายใบที่ซุกซ่อนไว้“เอาไปส่งไปรษณีย์ด่วนพิเศษ... จ่าหน้าซองถึงคุณหญิงกันยาที่คฤหาสน์ตระกูลของพี่พายุ

เวลาผ่านไปสองวันเต็มๆ กว่าที่พายุจะยอมปล่อยให้ภรรยาสาวก้าวขาลงจากเตียงได้ตามปกติ การปรนนิบัติเอาใจใส่แบบ ‘ถึงพริกถึงขิง’ ของเขาทำเอายี่หวาแทบไม่มีแรงจะลุกไปไหน ทว่าในเช้าวันที่สาม ชายหนุ่มกลับปลุกเธอตั้งแต่เช้าตรู่ สั่งให้แต่งตัวด้วยชุดเดรสแบรนด์เนมเรียบหรูที่เขาให้คนจัดเตรียมไว้ให้“เราจะไปไหนกันหรือคะ?” ยี่หวาเอ่ยถามขณะนั่งมองเงาตัวเองในกระจก โดยมีพายุยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนากำลังบรรจงสวมสร้อยคอเพชรเม็ดงามลงบนลำคอระหงให้เธออย่างเบามือ“ไปทำตามสัญญาไง...” พายุกระซิบชิดใบหู มองสบตาเธอผ่านบานกระจก “วันนี้ฉันจะไปฝากเนื้อฝากตัวกับแม่ยายซะหน่อย”คำตอบนั้นทำเอายี่หวาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นพองโตด้วยความตื้นตันใจ เขาไม่เคยลืมคำพูดที่ให้ไว้เลยสักนิดเมื่อรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ตระกูลเปรมปรีย์ ทรงชัยและมุกดาที่ได้รับรายงานจากยามหน้าประตูต่างรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มประจบประแจง หวังลึกๆ ว่าการที่ประธานพายุมาเยือนถึงบ้าน คงเป็นการมาเพื่อสานต่อธุรกิจที่เกือบจะพังทลายลงเพราะฝีมือของลูกสาวตัวจริงอย่างวาวา“สวัสดีครับคุณพายุ! แหม... มาถึงนี่ทำไมไม่โทรบอกล่

“ที่จริง... คุณแม่ไม่ต้องลำบากทำเองก็ได้นะครับ ให้คนในบ้านทำก็ได้ ผมไม่ได้พาคุณแม่มาสมัครเป็นแม่ครัวของบ้านนี้นะครับ”“โอ๊ย... ไม่ลำบากอะไรเลยลูก” มาลีปัดมือไปมาอย่างอารมณ์ดีตามประสาคนแก่ “ให้แม่ได้ออกกำลังกายบ้างเถอะนะ แม่ไม่ชินกับการอยู่เฉยๆ น่ะลูก... แต่ถ้าพายุไม่ชอบ รสชาติไม่ถูกปาก แม่ก็จะไม่ทำอีกนะ”“ไม่ใช่แบบนั้นครับ!” พายุรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน กลัวแม่ยายจะน้อยใจ“ผมแค่ไม่อยากให้คุณแม่เหนื่อย... แต่ถ้าคุณแม่ทำแล้วมีความสุข คุณแม่ทำได้ตามใจชอบเลยครับ จะจัดการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบ หรือสั่งการอะไรในบ้านหลังนี้ คุณแม่ทำได้เต็มที่เลย... บ้านของผม ก็เหมือนบ้านของคุณแม่ครับ”ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมหลุบต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “อีกอย่าง... ผมเสียพ่อกับแม่ไปตั้งแต่เด็ก ผมโตมากับคุณย่าที่มีแต่กฎระเบียบ... ผมอาจจะยังไม่ค่อยชินกับการมีความเป็นห่วงเป็นใยแบบครอบครัวสักเท่าไหร่...”มาลีชะงักไปเล็กน้อย ทอดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเอ็นดูและสงสารจับใจ หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปใกล้ วางมือลงบนไหล่กว้างของลูกเขยแล้วตบเบาๆ“ถ้าอย่างนั้น... ก็ถือซะว่าแ

ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มจะตอกกลับมาด้วยความตื่นตระหนกขั้นสุด(“ตะ... ตรวจครรภ์!? หมายความว่าไงครับคุณย่า! ยี่หวา... ยี่หวาท้องเหรอครับ!?”)“ก็ใช่น่ะสิ! หมอบอกว่าท้องได้หกสัปดาห์แล้ว! แกนี่มันจริงๆ เลยนะตาพายุ หลอกผู้ใหญ่ให้หัวหมุน ปากก็บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา โดนบังคับแต่งอย่างนั้นอย่างนี้... แต่เล่นทำเขาท้องตั้งแต่เดือนแรกที่เข้าหอเลยนะ!”หญิงชราอดไม่ได้ที่จะบ่นหลานชายอย่างหมั่นเขี้ยว “รีบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจัดการเซ็นเอกสารให้ยี่หวาฝากท้องพิเศษระดับวีไอพีไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าเหลนฉันกับหลานสะใภ้ฉันเป็นอะไรไปล่ะก็... ฉันเอาแกตายแน่ตาพายุ!”(“หกสัปดาห์... ยี่หวาท้อง! ทะ... ท้องจริงๆ ใช่ไหมครับ! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับคุณย่า!”)น้ำเสียงของพายุสั่นพร่าไปด้วยความดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ก่อนจะชิงกดตัดสายไปเสียดื้อๆ ทางด้านพายุที่เพิ่งมาถึงบริษัทและกำลังก้าวเดินเข้าห้องประชุมพร้อมกับเมษและแฟนต้า ถึงกับชะงักฝีเท้ากึก โทรศัพท์ในมือแทบจะร่วงลงพื้น หัวใจแกร่งเต้นโครมครามกระหน่ำรัวราวกับจังหวะกลองรบ ความรู้สึกทั้งช็อก ดีใจ และเป็นห่วงตีรวนกันไปหมด“นายครับ เป็นอะไรหรือเปล่าค

อีกคืนหนึ่ง ณ เรือนหอสุดหรูหลังจากที่ทั้งคู่จัดการพรอันประเสริฐ ส่งคุณย่ากันยาที่ออกจากโรงพยาบาลกลับไปพักฟื้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่เรียบร้อยแล้ว พายุก็ประคองภรรยาตัวน้อยที่กำลังอุ้มท้องลูกคนแรกกลับมาถึงเรือนหอ ชายหนุ่มทำหน้าที่สามีดีเด่น คอยประคับประคองทุกฝีก้าวแทบจะไม่ให้เท้าของยี่หวาแตะพื้นภายในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำกำลังดี พายุจัดการห่มผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างบอบบางของภรรยาจนถึงหน้าอกอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ล้มตัวลงนอนตะแคงข้าง หันหน้าเข้าหาเธอวงแขนแกร่งกำลังจะวาดออกไปกอดรั้งเอวบางเข้ามากระชับแนบอกอย่างที่เคยทำทุกคืน ทว่า...พรึ่บ!จู่ๆ ยี่หวาก็ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน ทำเอาพายุชะงักมือค้างด้วยความตกใจ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่พลิกตัว คุกเข่าลงบนฟูกนุ่ม แล้วค่อยๆ คลานข้ามช่วงเอวของสามีที่นอนหงายตาค้างอยู่ไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตะแคงอยู่อีกฝั่งของเตียงอย่างเนียนๆ พายุขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม พลิกตัวตะแคงหันไปมองภรรยาด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด“ทำอะไรน่ะยี่หวา? ละเมอหรือเปล่าเนี่ย ทำไมอยู่ๆ ถึงลุกมาคลานข้ามตัวฉันล่ะ”ยี่หวาปรือตาขึ