All Chapters of ห้ามรัก(เซตวิศวะ): Chapter 191 - Chapter 200

ภาวนาให้เฮียเชื่อเถอะ ขออย่าให้สงสัยอะไรเลย สาธุ~"มาตั้งแต่ตอนไหน" "เออ สามวันมาแล้ว" ที่จริงมันเพิ่งหยุดไปสองวันแล้วต่างหาก "ออ" เฮียพยักหน้าแล้วขยับตัวไปนอนอยู่ข้างกันเหมือนรู้สึกผิดหวังอยู่เล็กน้อย "นอนเถอะพรุ่งนี้ไปกันเช้าๆ"โล่งอกไปทีสุดท้ายเฮียก็ยอมปิดไฟนอนแล้วขยับตัวมาอยู่ใกล้ๆ "เฮียไม่อยากหย่าแล้วเหรอ ชาหย่าให้ได้นะ"คำพูดที่ฟังดูเหมือนจะเข้มแข็งแต่จริงๆแล้วมันเจ็บปวดเอาการ ฉันกัดริมฝีปากล่างจนรู้สึกเจ็บแล้วจึงคลายออกเมื่อได้ยินอีกคนพูดด้วย"ตอนจะแต่งเธออยากแต่งแทบตาย พออยากหย่าก็จะมาบังบังคับฉันหย่าตามใจตัวเองอีกเหรอ" รับรู้ได้ถึงแรงขยับเขยื้อนจากคนที่นอนอยู่ข้างดูจากในความมืดสลัวเหมือนเฮียจะนอนตะแคงหันมาทางนี้อยู่เลย"เพราะเฮียมีเพลงแต่ตอนนั้นชาไม่รู้ ตอนนี้ชารู้แล้ว" เอาจริงๆ ฉันไม่ได้อยากหย่าเลยแต่เพื่อไม่ทำผิดต่อใครอีกเลยอยากจะทำให้มันถูกต้อง ถึงจะเจ็บแต่มันก็ไม่รู้สึกผิดกับใคร"ฉันเลิกคุยกับเพลงแล้ว""..." คำตอบของเฮียทำให้เกิดความรู้สึกอยู่สองอย่างคือรู้สึกผิดที่ทำให้เป็นแบบนี้ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ใช้เพราะว่าเฮียหันมาสนใจฉันก็เถอะแต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็บอกได้เป็นอย่างดี

"เก่งมากนักก็ต้องทำ อย่าเก่งแต่ปาก" หลังจากพูดประโยคนั้นออกมาแขนแข็งแรงก็กระชับแน่นขึ้นจนเรื้อตัวของฉันแนบชิดกับร่างกำยำอย่างไม่มีช่องว่าง ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันไปถึงคืบจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่ลอกออกมาจากปลายจมูกของอีกฝ่ายหัวใจที่เคยสงบนิ่งเริ่มเต้นแรงขึ้นมาทันที ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกดวงตาคมกริบจ้องมองและสื่อความหมายที่ไม่อยากจะคาดเดา"มะ...ไม่ทำ ชาแค่ล้อเล่น" ฉันเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคู่นั้นเพราะตอนนี้หน้าอกข้างซ้ายมันขยับแรงจนอีกฝ่ายคงสัมผัสได้ "ปล่อยชาเลยนะ ง่วงแล้ว""ฮึ" นอกจากจะไม่ปล่อย ร่างบอบบางของฉันยังถูกพลิกให้นอนราบลงกับเตียงแล้วเฮียเต้ก็เป็นฝ่ายขึ้นมานั่งคร่อมบนหน้าขา พร้อมกับกรอบหน้าคมที่มีรอยยิ้มผุดขึ้นมา "เธอกลัวอะไรขนาดนั้น ในเมื่อเป็นเมียฉัน และมันไม่ใช้ครั้งแรก"ตอนนี้หัวใจของฉันมันเต้นเร็วราวกับเพิ่งวิ่งรอบสนามมาหมาดๆ เพราะอะไรบางอย่างกำลังจะบอกฉันว่าคืนนี้มันมีทางรอดเพียงน้อยนิด"เฮีย คือว่า...""..." เขารอฟังข้ออ้างด้วยแววตารอคอยแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ฉันกลับพูดไม่ออกคิดไม่ออกว่าควรจะบอกอะไรในตอนนี้ "อื้อ!" ในเมื่อไม่มีคำพูดใดๆเปล่งออกมาจากปาก เฮียก็เริ่

"อื้อ~ ฮะ...เฮีย ชาไม่ไหวแล้ว อ๊า..." ฉันพูดอู้อี้อยู่กับหมอนใบใหญ่ นอนคว่ำหน้ารับแรงกระแทกกระทั้นจากคนด้านหลังที่โถมเข้ามาไม่หยุดไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่เราเปลี่ยนห้องนี้ให้เป็นสนามรักชั่วคราว ขณะที่คนอื่นๆคงหลับใหลไปกันหมด "อีกนิดเดียว ใกล้แล้ว..." เสียงแหบพร่าเปล่งออกมาพร้อมกับเสียงหายใจหอบหนักเฮียเต้ทิ้งน้ำหนักและแรงกระแทกถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงอีกหลายครั้งจนร่างกายที่อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงของฉันโยกคลอนไปตามจังหวะรักของเขาปึก"อ๊า...ฮะ...เฮีย อร๊าย/อ๊า!!..." ไม่นานนักเสียงครางคำรามของเฮียก็ดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับแรงกระตุกเกร็งภายในร่างกายของฉันจากแก่นกายใหญ่"แฮ่ก...ไปอาบน้ำเถอะ" เฮียทิ้งตังลงมาบนตัวของฉันที่นอนไร่เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ถอดทอนแก่นกายใหญ่จากช่องทางรักที่ถูกเสียดสีอยู่นานหลายชั่วโมงจนบวมเป่ง น้ำรักสีขาวขุ่นไหลย้อนกลับออกมาตามช่องทางนั้นด้วย"ชาลุกไม่ไหว" ใครจะไปรู้ว่าการเข้าหอคืนแรกของฉันมันจะหนักหนาขนาดนี้ เฮียไม่ยอมปรานีเลยสักนิดเดียว "อุ้ม...""ฮึ ได้ทีละเอาใหญ่""ก็ชาไม่ไหวจริงๆ เฮียเอาไปกี่รอบ..." พอพูดจบเฮียเต้ก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างดับคนชนะศึกในส

"ครับๆ คุณเมีย"คำพูดกวนๆ นั่นมาพร้อมกับจังหวะนิ้วที่สอดเข้าออกอยู่ในช่องทางรักที่ชื้นไปด้วยน้ำหล่อลื่นมากมายจนเปียกไปทั่วทั้งซอกขาขาวเนียน ฝ่ามือกระทบกับความชื้นแฉะกลายเป็นเสียงลามกที่ดังพอๆกับเสียงครวญครางดังทั่วห้องนอนร่างสูงหยัดตัวขึ้นแล้วขยับมาใกล้ ชันเข่าไว้กับเตียงข้างหนึ่งและดันตัวฉันให้นอนไปกับเตียงแต่ฝ่ามือยังคงส่งนิ้วทั้งสองเข้าออกถี่รัว มือข้างที่ว่างอยู่สอดเข้ามาปลดตะขอบราเชียที่ปิดหน้าอกใหญ่ไว้ไม่มิด แล้วจึงดึงมันออกจากตัวอย่างไม่สนใจก่อนจะโน้มตัวลงมาตะโบมดูดยอดถันที่แข็งเป็นไตล่อตาอย่างไม่รอช้าลิ้นสากตวัดเลียรอบปลายถันสลับกับดูดดึงจนมันกลายเป็นสีแดงระเรื่อสร้างความกระสันเสียวให้ฉันอีกจุด ขณะที่มืออีกข้างยังคงเร่งจังหวะกระแทกนิ้วใส่กลางกายไม่หยุดยั้ง"อ๊า...เฮีย ชะ...ชาไม่ไหวแล้ว อ๊ะ...อร๊าย" ความรู้สึกเสียววาบเข้าเล่นงานทั่วช่องท้อง นิ้วเท้าจิกเกรงลงกับที่นอน สะโพกพายกระตุกขึ้นลงเป็นสัญญาณว่าฉันกำลังเสร็จสมเพียงเพราะนิ้วของเฮีย สายธารน้ำรักมากมายถูกปลดปล่อยออกมาหลังจากที่นิ้วร้ายค่อยๆ ถอดถอนออกมา "น้ำเยอะจัง" ไม่รู้ว่าเฮียมันชอบพูดลามกแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน แต่ฉันอยากจะ

"เรื่องที่เฮียจะพูด ใช่เรื่องเพลงไหม"ทันทีที่ขึ้นมาบนรถหลังจากที่เฮียส่งงานอาจารย์เรียบร้อยแล้วฉันก็เป็นฝ่ายถามก่อน เพราะอดใจรอไม่ไหวแล้ว"อืม" เฮียพยักหน้ารับแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ "เมื่อเช้าเพลงกินยานอนหลับไปหลายเม็ดทำให้ต้องถูกส่งโรงพยาบาล"คำตอบของเฮียทำให้ฉันรู้สึกใจหายไม่น้อยและไม่อยากคิดเลยว่ามันเป็นเพราะฉัน"แล้วตอนนี้เป็นยังไงเหรอ""นอนอยู่โรงพยาบาล มีเพื่อนเฝ้า เมื่อเช้าเพื่อนเพลงตามเฮียให้ไปที่โรงพยาบาลก็เลย...""ก็เลยลืมกินข้าวแล้วทำงานส่งอาจารย์ไม่ทันใช่ไหม" ฉันเป็นฝ่ายพูดแทนแล้วเฮียก็พยักหน้าตอบอีกครั้ง "เพลงเครียดเพราะเฮียเหรอ"เอาจริงๆตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าอะไรมันคืนทางออกที่ดีที่สุดของเรื่องนี้กันแน่ "เพลงบอกอย่างนั้น เพราะเฮียเลิกคุยกับเพลงก็เลยเป็นแบบนี้" สีหน้าของเฮียดูลำบากใจไม่น้อยที่ต้องมาเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง"แล้วเฮียจะทำยังไง เฮียรู้สึกยังไง" เป็นคำถามที่ฉันเองก็กลัวคำตอบเหมือนกันเพราะตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ไว้ใจเฮียว่าจะรักและรู้สึกดีกับฉันขนาดนั้นจนจะไม่ทิ้งเยื่อใยให้เพลงเลย"เฮียรู้สึกผิด...ถ้าต้องทำให้ใครเป็นแบบนี้""..." ฉันเงียบ เข้าใจในสิ่งที่เฮียเต้พูดและไม่ได้