All Chapters of ห้ามรัก(เซตวิศวะ): Chapter 181 - Chapter 190

"โอ๊ะๆ นังนั่นมันรู้จักพี่แกด้วยเหรอ" คำพูดของปาล์มมี่ทำฉันต้องรีบหันไปมองและเป็นอย่างที่คิดไว้ คนที่เข้าไปคุยกับเฮียคือยัยเพลง"..." ฉันไม่ได้ตอบคำถามเพื่อนแค่ยืนมองเฮียที่คุยอยู่กับแม่นั่น เขาหันมามองฉันแวบหนึ่งแล้วก็หันกลับไปคุยกับเพลงต่อถึงเฮียจะทำหน้ากระอักกระอ่วนใจแต่ก็เหมือนคนที่เคยคุยและรู้จักกันในระดับหนึ่งอยู่ดี"ดูสายตายัยนั่นที่มองพี่แกสิ แล้วยิ้มแบบนั้นคือคิดว่าตัวเองเป็นนางเองละครเวทีเหรอ""ฉันไปสั่งน้ำนะ"พอเดินไปถึงหน้าเคาน์เตอร์ฉันก็ยืนแทรกกลางระหว่างสองคนนั้นแบบรู้ตัวว่าเสียมารยาทแต่คนมันไม่ชอบใจใครจะทำไม"พี่คะ เอาชามะนาวแก้วนึง""ขอโทษนะใบชา เราคุยกับพี่เขาอยู่" ยัยเพลงหันมาพูดกับฉัน ถ้าให้เดาก็คงไม่รู้ว่าเราทั้งคู่อยู่ในสถานะไหนแล้วเฮียก็คงไม่อยากให้ฉันพูด"เรามาสั่งน้ำ ทำไมไม่ไปคุยที่อื่น" ฉันตอบเสียงเรียบแล้วหันไปมองยับนั่นที่ยืนยิ้มอยู่"พี่ฮ่องเต้ งั้นเราไปนั่งตรงนั้นด้วยกันไหมโต๊ะนั้นว่างพอดี" ยัยเพลงหันไปบอกเฮียแล้วยิ้มให้ฉันหันไปมองเฮียบ้าง เขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เฮียมองตอบแล้วก็เลื่อนสายตาไปมองยัยเพลง "พี่รีบไปเรียนครับ"โอโฮ ร้อยวันพันปีไม่เคยได้ยิน

หลังจากที่ปากเก่งบอกเฮียเต้ไปแบบนั้นฉันก็ยังคงนั่งร้องไห้อยู่บนตักของเขาจนตัวเองเผลอหลับไปเพราะความมึนเมา น่าแปลกที่คนบอกไม่รักกันนั่นไม่ผลักไสฉันออกไปสักที หรือกำลังรู้สึกผิดกับคำพูดตัวเองอยู่กันนะร่างปวกเปียกของฉันถูกอุ้มเข้ามาในห้อง ตอนนี้เองที่ฉันเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง เฮียเต้วางฉันลงกับเตียงนุ่มอย่างเบามือ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาอ่อนโยนกับฉันบ้าง "เฮียนอนห้องเฮียเถอะ ชาจะไปนอนข้างนอกเอง พรุ่งนี้ชาจะไปหาที่อยู่ใหม่แล้ว" ฉันพยายามยันตัวลุกขึ้นขณะที่เฮียเต้ยังคงนั่งอยู่ตรงขอบเตียงเงียบๆไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดมากอะไรขนาดนั้น"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ" เขาเอ่ยเสียงเรียบไม่ได้หันมามองกันเลยสักนิด"ชาจะไป อยู่แบบนี้เมื่อไหร่จะทำใจได้ล่ะ" พูดจบฉันก็ขยับมานั่งขอบเตียงข้างๆเฮีย ตอนนี้เลิกร้องไห้ไปแล้วแต่รู้สึกแสบตาเหลือเกินพรุ่งนี้มันคงบวมมากแน่ๆแต่โชคดีที่มันเป็นวันหยุดไม่ต้องอายสายตาชาวบ้าน"..." ได้ยินเสียงถอนหายใจของเฮียดังขึ้นอีกครั้ง เขาเองก็คงลำบากใจอยู่ไม่น้อยเพราะครอบครัวของเราค่อนข้างจะสนิทกัน ถ้าต้องหย่าทั้งที่แต่งงานกันไปไม่ถึงครึ่งปีแบบนี้คงดูไม่ดีแน่เรื่องนี้ล่ะมั

หลายวันมานี้เหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยระหว่างฉันกับเฮีย เพราะเขาเริ่มทำตัวดีกับฉันมาสักหน่อยอย่างช่วยทำกับข้าวบางมื้อ อยู่ห้องด้วยกันทุกคืนและไม่ออกไปเที่ยว ชวนดูหนัง ชวนเล่นเกมแล้วยังไปส่งเรียนตอนเช้าอีกด้วยคิดในแง่ดีเฮียอาจจะกำลังพยายามปรับตัวเข้าหาฉันอยู่ก็ได้ เพราะการแต่งงานแล้วต้องหย่ากันไปมันก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย "พวกแกฉันไปเข้าห้องน้ำนะ" ฉันบอกเพื่อนสองคนที่นั่งด้วยกันอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึกสาขาการตลาดของเราระหว่างที่รอเรียนวิชาต่อไปในภาคบ่าย"ชะนี ฝากซื้อน้ำมาให้หน่อย เอาชามะนาว" ฉันพยักหน้าให้เพื่อนแล้วเดินลัดเลาะเพื่อไปยังตึกเรียนรวมจองคณะเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แต่ระหว่างทางที่กำลังจะเดินผ่านไปนั้นก็เจอกับยัยเพลงและเพื่อนอีกคนของยัยนั่นพอดี"..." ฉันเดินเลี่ยงมาอีกฝั่งและกำลังจะเดินผ่านไปแต่ยัยนั่นกลับเรียกไว้"ใบชา" เพลงส่งยิ้มมาให้เป็นรอยยิ้มที่ฉันเองก็เดาไม่ออกว่ามันสื่อถึงอะไร"มีอะไรหรือเปล่า""พอดีฉันเห็นว่าเธอสนิทกับพี่ฮ่องเต้ เลยอยากจะรบกวนเธออย่างหนึ่ง"ไม่รู้จริงๆว่าผู้หญิงคนนี้รับรู้เรื่องราวของเราขนาดไหนแต่ถ้าไม่รู้ก็คงเป็นคนที่น่าสงสารคนหนึ่งเ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้วกลับมานอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงได้ไม่ถึงชั่วโมงเฮียก็ทำตัวแปลกๆแล้วขึ้นมานอนบนเตียงกับฉันโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ"หะ...เฮียจะทำอะไร" ฉันรีบถามเมื่อเฮียขยับนั่งพิงหัวเตียงอยู่ข้างๆเหมือนจะปักหลักอยู่ตรงนี้ไปอีกทั้งคืนเพราะเฮียเอาหมอนกับผ้าห่มกลับเข้ามาด้วย"ยืมอ่าน" เฮียตอบเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แถมยังใจดีแบ่งผ้าห่มให้อีกต่างหากทั้งที่ก่อนหน้านี้หวงยิ่งกว่าอะไร"หมายถึงมานอนตรงนี้ทำไม""แล้วทำไม" คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยกับคำถามของฉัน "ไม่ทำไม..." ให้ตายเถอะ ถึงจะแต่งงานกันถูกต้องทุกอย่างแต่ฉันก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้หรอกนะ ตอนนั้นก็แค่หลอกเฮียว่าเรามีอะไรกันด้วยแต่ตอนนี้เฮียเริ่มแปลกไป ทั้งที่ก่อนหน้าผลักไสฉันแทบตาย พอถูกเขาเป็นฝ่ายเข้าหาแบบนี้มันก็แอบหวั่นใจเหมือนกันฉันไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้นนอนอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่เงียบๆ ส่วนเฮียก็อ่านการ์ตูนอีกเล่มจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงคนร่างสูงก็เริ่มขยับตัวลงนอนบนเตียง"ถ้าเฮียนอนตรงนี้ ชาไปนอนโซฟาก็ได้""ไม่ต้องไป" ดวงตาคมที่เพิ่งปิดสนิทขยับเปิดกว้างอย่างช้าๆแล้วเบือนหน้าหันมามอง"เฮียอยากนอนกับช

ปาล์มมี่มารับที่หน้าคอนโดทันทีหลังจากที่กดวางสาย จากนั้นก็พาฉันซ้อนมอเตอร์ไซค์มาร้านเหล้าที่เราเคยมาเที่ยวกันอยู่สองสามครั้ง แต่เพราะวันนี้เราสองคนแต่งตัวด้วยชุดนอนทั้งคู่เลยต้องแอบหลบสายตาชาวบ้านมาอยู่ไกลๆ"แกแน่ใจเหรอว่าชู้กับผัวแกมาร้านนี้"ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบ แต่จะเรียกชู้มันก็ไม่ถูกซะทีเดียวเพราะฉันต่างหากคือคนที่มาทีหลัง"แต่เขารักกันก่อนที่จะมาแต่งงานกับฉัน แบบนั้นเป็นฉันหรือเปล่าที่เป็นชู้วะ" ฉันพูดออกไป สายตาจับจ้องอยู่ตรงทางออกของประตู "แต่ฉันไม่รู้ว่าสองคนนั้นเขาคุยกันมาก่อน ไม่รู้ว่าถึงขั้นคบกันหรือเปล่า""ทำไมมันซับซ้อนจังวะ แล้วแกเคยเจอผู้หญิงคนนั้นไหม""..." จะตอบมันว่ายังไงดี ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่มันไม่ชอบขี้หน้าด้วยสิ "อืม แกก็รู้จัก""หา! ใครวะ" สิ้นคำถามสงสัยของยัยปาล์มมี่ผู้หญิงคนหนึ่งสภาพเมามายก็ถูกคนที่ฉันเห็นกันทุกวันประคองออกมาวินาทีนั้นราวกับหัวใจฉันหล่นวูบลงไปอยู่ถึงตาตุ่มเพราะผู้หญิงคนนั้นคือเพลงไม่มีผิดแน่ ส่วนผู้ชายคนนั้นก็คือเฮียเต้"นั่นไงผัวแกออกมาแล้ว! แล้วนังนั่น...นังเพลงไม่ใช่เหรอวะ!""..." ฉันรู้ว่าเพื่อนกำลังพูดอะไรแต่สมองมันกลับไปประมวลผ