All Chapters of กลับใจรักมาเฟียร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21 ข้อยกเว้น พราวดาวยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธอมองเงาตัวเองในกระจก ตกอยู่ในภวังค์ความคิดจนไม่รับรู้ทุกการเคลื่อนไหวรอบตัว หัวใจเธอเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงคำพูดของแฟรงค์เมื่อหลายนาทีก่อน เขากำลังจริงจังกับการจีบเธออยู่... “ทำไม...ทำไมความรู้สึกถึงไม่เหมือนเดิม มันไม่ได้รู้สึกดีใจหรือแม้แต่จะเสียใจเลย ทำไมเป็นแบบนี้” เธอเฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ หากจะว่าดีใจที่แฟรงค์กำลังจริงจังกับเธอก็ไม่ขนาดนั้น และจะเสียใจที่เขาผิดสัญญาก็ไม่เชิงเสียใจ ความรู้สึกทุกอย่างมันอยู่ระหว่างตรงกลาง ก้ำกึ่งความดีใจกับความเสียใจ “เป็นอะไร” เสียงของแฟรงค์ช่วยฉุดเธอออกจากภวังค์ความคิด พราวดาวมองชายหนุ่มในกระจกเงา แฟรงค์เดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง “คิดอะไร เห็นยืนใจลอยอยู่หน้ากระจกนานแล้ว” “เปล่า นายจะไปชุดนี้เหรอ” “อืม ทำไม” “เปล่า แค่ถาม หากนายจะเปลี่ยน ที่นี่ก็มีชุดที่นายใส่มาทิ้งไว้” “เก็บไว้ให้ด้วยเหรอ นึกว่าเอาทิ้งหมดแล้ว” พราวดาวเหลือบตามองและทำหน้าดุใส่เขา “ฉันดูออกหรอกย่ะ! ว่าอันไหนควร

บทที่ 23 กังวล พราวดาวนั่งเงียบมาตลอดทาง ฝ่ามือเรียวบีบเข้าหากันแน่นอย่างกังวลใจ “เงียบทำไม” แฟรงค์เอ่ยถามทำลายความเงียบภายในรถลง แต่คนถูกถามกลับนิ่งเงียบจนแฟรงค์ละสายตามามองเธอ “เป็นอะไร เงียบทำไม” “นายพูดแบบนั้นกับว่าที่คู่หมั้นนายได้ยังไง อย่างน้อย ๆ ก็ควรจะให้เกียรติเธอ” “ฉันให้เกียรติคนเสมอ แต่สำหรับคนไร้มารยาท ไม่สมควรได้รับ” “เฮ้อ...ยังไงเธอก็เป็นว่าที่คู่หมั้นนายนะ หากเธอกับครอบครัวเอาเรื่องขึ้นมา คนที่เสียหน้าจะเป็นพ่อกับแม่นาย” “เป็นห่วงครอบครัวฉันหรือไง” “ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว แล้วที่นายไปพูดแบบนั้นมันสมควรแล้วเหรอ ฉันกับนาย...เราไม่ควรเจอกันตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปเลย” “ฮึ! ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่แคร์คนพวกนั้น เพราะไม่อยู่ในสายตาตั้งแต่แรก สนใจแค่คนที่อยู่ในสายตาเท่านั้น” “ยังไงวันข้างหน้านายกับเธอก็ต้องแต่งงานกัน” “ไม่แต่ง!” แฟรงค์ตะเบ็งเสียงกลับจนพราวดาวสะดุ้งตกใจ “ถ้ายังไม่หยุดพูดเรื่องนี้ เจ็บตัวแน่พราว” เธอปิดปากเงียบแล้วค่อย ๆ หันมามองหน้าแฟรงค

บทที่ 25 เป็นตัวของตัวเอง ช่วงบ่ายของวัน แฟรงค์นั่งเท้าคางมองพราวดาวที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำหลังบ้านพัก ซึ่งมีทางเดินลงไปชายหาด เธอเล่นน้ำมาหลายชั่วโมง ไม่มีวี่แววว่าจะขึ้นจากน้ำง่าย ๆ “ขึ้นเถอะ เดี๋ยวเราต้องออกไปซื้อของสดอีกนะ” “ไปกี่โมง” “สี่โมงเย็นนี้แล้ว นี่ก็บ่ายสองจะบ่ายสามแล้วนะ ขี้เกียจรอเธอแต่งตัวอีก ไปช้าของหมดมาโทษกันไม่ได้นะ” “โอเค เดี๋ยวก็ขึ้นแล้ว” “อืม” เขากระดิกนิ้วเรียกลูกน้องแล้วสั่งให้ไปเอาเสื้อคลุมมาเตรียมไว้ให้พราวดาว พอเธอขึ้นมาจากน้ำ แฟรงค์ก็รีบเดินไปหา และเอาเสื้อคลุมสวมทับร่างกายกึ่งเปลือยเปล่าทันที ยิ่งใส่บิคีนีตัวน้อยปกปิดเฉพาะจุดสำคัญเขายิ่งหวง “อะไรของนาย ไหนบอกรีบนักหนา ทำไมไม่ไปเปลี่ยนชุด” “ก็รอเธออยู่นี่ไง” “เฮ้อ ไปดิ” เธอพยักพเยิดหน้าไปที่ประตูทางเข้าบ้านพัก แล้วเดินนำหน้าแฟรงค์มา ทั้งสองใช้เวลาอาบน้ำเปลี่ยนชุดก็เกือบหนึ่งชั่วโมง เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย พราวดาวจึงอาสาขับรถพาแฟรงค์ไปที่ตลาดสดแถว ๆ บ้านพัก “เดินระวังด้วย เดี๋

บทที่ 27 เสียวซ่าน “ทุกครั้งที่ฉันพูด เธอก็จะเงียบแบบนี้...” ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวที่พราวดาวเงียบหลังจากที่เขาพูดจบประโยคนั้นแต่เธอจะเงียบทุกครั้งที่เขาถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์และความรู้สึก “ปวดหัวแล้วเนี่ย!” พราวดาวดันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความหงุดหงิด เธอเหมือนจะไม่สบายเลย “ถ้าฉันไม่สบายนะ นายตายแน่แฟรงค์” “ก็เดี๋ยวดูแลไง ป่วยก็ป่วยด้วยกันนี่แหละ จะได้ไม่เหงา” เขาว่าออกมาอย่างยิ้ม ๆ ยิ้มที่เธอแสนจะหมั่นไส้ ป่วยก็ดูแลงั้นเหรอ เขาพูดง่ายชะมัด แต่พอป่วยจริงคงไม่พ้นเธอดูแลเหมือนเดิม เมื่อคิดได้แบบนั้นพราวดาวจึงถอนหายใจยาว ๆ จนแฟรงค์สะบัดหน้ามามอง “อะไรอะ ถอนหายใจทำไม ไม่ดีเหรอ” “ดีไปคนเดียวนายเหอะ เป็นบ้าอะไรมาให้ป่วยพร้อมกับนาย ลำพังป่วยคนเดียวก็วุ่นวายจะแย่แล้ว” ไม่ว่าเปล่า แต่พราวดาวยังดันตัวแฟรงค์ออกห่าง “ขยับไปนอนตรงโน้นไป ออกห่างกันหน่อย เดี๋ยวป่วยจริง ๆ จะไม่มีแรงดูแลกัน” “เป็นห่วง พูดแบบนี้นะคนสวย” “เป็นห่วง? เป็นห่วงตัวเองค่ะ ขอบคุณนะคะที่คิดแทน” นางแบบสาวเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้แล้วจึงเอนตัวนอนลง แฟรงค์กลอ

บทที่ 29 สมมุติว่าเป็นแฟนกัน “เฮ้อ!” หญิงสาวกลอกตาไปมาอย่างระอาใจแล้วจึงเอนตัวนอนกับเก้าอี้ ส่วนแฟรงค์เดินออกมาสูบบุหรี่พร้อมกับตรวจเช็กเรือที่จะพาพราวดาวไปเที่ยวตอนเย็นนี้ด้วย “นายให้ผมเตรียมอะไรอีกไหมครับ นอกจากไวน์กับเทียนหอม” “เอา...ไม่ละ พอแล้ว” แฟรงค์พ่นควันบุหรี่ออกจากปากพร้อมทั้งตบบ่าแกร่งลูกน้องเบา ๆ “เรื่องงานที่สั่งไป ได้เรื่องไหม” “ครับนาย” ลูกน้องหนุ่มเลื่อนหน้ามากระซิบบอกผู้เป็นนายเสียงเบา “คุณพายกับพี่ชายเธอไปหานายที่บริษัทสองวันแล้วครับ ดูเหมือนว่าทางนั้นจะไม่ยอมเท่าไร” “อืม...ให้มันดิ้นกันไปสองคนนั่นแหละ อ๋อ! นึกขึ้นได้แล้วว่าอยากได้อะไร” แฟรงค์แสยะยิ้มมุมปาก เขากับลูกน้องหันไปมองพราวดาวพร้อมกัน “ฮึฮึ...เอาเป็นว่าเย็นนี้ห้ามใครติดตาม” “ได้ครับนาย” ลูกน้องหนุ่มยิ้มบาง ๆ แล้วเดินออกมาจากตรงนั้น มาเฟียหนุ่มโบกมือให้คนที่เพิ่งลุกขึ้นมามองเขาแล้วตรวจเช็กเรือต่อ 15:00 “พราว” เสียงเข้มเอ่ยเรียกคนที่นอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาในห้องนอน พราวดาวเงยหน้าขึ้นมองแฟรงค์ที่กำลังย่อเข่า