All Chapters of ลิขิตรักคืนใจ: Chapter 21 - Chapter 30

เนติกามองร่างน้อยที่เหนื่อยหอบเนื่องจากถูกเธอกินไปแล้ว2น้ำ สายตาหวานมองเจ้าหล่อนเยิ้มหยดย้อย ใบหน้าสวยค่อยๆเคลื่อนลงไปนอนตะกองกอดข้างๆนั้น "เหนื่อยหรือเปล่า หืม" เสียงกระเส่าเอ่ยขึ้น นีรนิลเม้มปากตัวเองหน้าแดงซ่าน ไม่เหนื่อยได้ยังไงเขาเล่นจับเธอกดกินสองคราติดแบบไม่พักเลยนั้น "ถ้าไม่เหนื่อย เค้ากินต่อนะ" เนติกาอมยิ้มแล้วแกล้งเย้าต่อ"อื้อ ตัว พะ พอแล้ว เค้าหายใจไม่ทันแล้ว"นีรนิลร้องห้ามเขาเสียงหลง มือน้อยดันหน้าอกเขาไว้ เพื่อกันไม่ให้เขามาจูบเธอนี้ แล้วอีกอย่างเธออยากรู้เรื่องที่เขาพูดทิ้งท้ายไว้นั้นเนติกาอมยิ้ม แล้วกำชับแขนเรียวเพื่อให้ร่างน้อยเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น "เค้าพอก่อนก็ได้ กอดอย่างเดียวก่อนก็ได้ จุ๊บ ""อื้อ ไหนตัวว่ากอดอย่างเดียว แล้วจุ๊บเหม่งทำไมอ่ะ อื้อ" ด้วยความเคยชินหญิงสาวจึงเอ่ยประโยคที่เราเคยอยุ่ด้วยกันนั้น "ก็เมียน่ารักนี่นา" เนติกาเอ่ยพร้อมกอดร่างน้อยแน่นมากยิ่งขึ้น สิ่งที่ได้ยินนั้น คนฟังหัวใจเต้นรัว"มะ เมียเหรอ หมายความว่าไง เมื่อกี้ตัวก็พูดแบบนี้" เสียงหวานเอ่ยด้วยหัวใจที่ระทึก "เมียไง ไม่รู้จักเหรอ เมียที่แปลว่าน้ำตาลอ่ะ" เนติกากระซิบข้างใบหู ก่อนจะผละหน้

เนติกาเข้ามาที่กระโจมของนีรนิล สายตามองร่างน้อยที่อยู่บนเตียงผ้าใบนั้น สายตาอ่อนลงด้วยความรู้สึกสงสาร วันนี้เจ้าหล่อนทำงานหนัก ดูสิเพลียจนหลับใหลไปเลย น้ำยังไม่ได้อาบเลยมั๊ง ร่างโปร่งเดินเข้าไปหย่อนก้นลงข้างเจ้าหล่อนอย่างช้าๆ มือน้อยยกขึ้นลูบผมสลวยของเจ้าหล่อนอย่างเบามือ“เค้าไปทำงานก่อนนะ”“จุ๊บ! ดูแลตัวเองดีๆ นะ” เสียงทุ้มเปรยเบาๆ หลังจากถอนริมฝีปากนุ่มออกจากหน้าผากของเจ้าหล่อนนั้น ร่างสูงหยิบผ้าห่มมาคลุมเจ้าหล่อนแล้วตบมือเบาๆ ตรงไหล่บาง“เค้ารักตัวนะน้ำตาล” เนติกาบอกรักเจ้าหล่อนก่อนที่อนาคตไม่รู้ว่าจะได้พูดคำนี้ออกมาอีกหรือเปล่า คืนนี้ภารกิจสำคัญระดับชาติ เธอต้องจัดการขับไล่ผู้ไม่หวังดีออกไปจากแผ่นดิน และนั่นมันหมายถึงชีวิต หญิงสาวไม่กล้าบอกเจ้าหล่อนเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะเป็นห่วง ทางนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นกังวล เพราะผู้บังคับบัญชาส่งคนมาช่วยงานแล้ว ร่างโปร่งมองใบหน้าสวยแล้วค่อยๆ ภชถอยหลังออกไปอย่างตัดใจหลังจากนั้นร่างสูงกับทีมก็เริ่มปฏิบัติการภารกิจสำคัญทันที หญิงสาวใช้ปืนคู่กายติดเครื่องเก็บเสียง เดินนำหน้าด้วยความระมัดระวัง เธอไปกับจ่าคนสนิท ส่วนหมวดเพื่อนร่วมทีมนั้นตอนนี้สั่งให้จั

เนติการู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าร่างของนีรนิลนอนอยู่ใกล้ๆ แต่หญิงสาวยังคงแกล้งหลับใหลเพื่อพิสูจน์หัวใจของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ นี้ หญิงสาวแอบยิ้มในใจที่เห็นเจ้าหล่อนเป็นห่วงเป็นใยอยู่ไม่ห่าง คิวเรียวเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบมือถือที่มีแสงกระพริบขึ้นมาดู ปิดเสียงคงไม่อยากให้เสียงนั้นมันรบกวนเธอเป็นแน่ แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกดรับสาย ด้วยความอยากรู้จึงเงี่ยหูตั้งใจฟัง“ฮัลโหลค่ะ คุณเทพมีอะไรเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยใบหน้าเรียบเฉย แต่คนที่ไม่เฉยนั้นคงเป็นคนที่นอนแอบฟังอยู่ตรงนี้“อ่อ น้ำตาลลืมไปเลยค่ะ เดี๋ยวน้ำตาลไปเอาก็ได้ค่ะ”“อ่อ เมื่อไหร่คะ พรุ่งนี้เย็นเหรอ เอ่อๆ ...” นีรนิลหันมามองเขาอย่างช่างใจ ฝ่ายนั้นจะเอาเสื้อผ้ามาให้เธอแล้วชวนทานข้าวเย็นด้วย เธอไม่อยากไปเลย เธอเป็นห่วงเขา แต่อีกใจก็เกรงใจเขาที่อุตส่าห์วิ่งเอามาให้ถึงที่“เอ่อๆ ก็ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ” หญิงสาวรับปาก พลางวางมือถือลงอย่างไม่ได้คิดอะไรนั้น เธอเดินเข้ามาหาเขาแล้วหยิบผ้าห่มยกมาคลุมกาย“ตัว ฟื้นสักทีซิ นี่หากตัวรู้ว่าใครโทรมาคุยกับเค้า ตัวจะทำยังไงนะ” นีรนิลเปรยไปอย่างนั้น เพราะเธอรู้ดีว่าคุณเทพคิดยังไงกับเ

นีรนิลใจเต้นแรง เมื่อได้ยินเสียงกระซิบของเขานั้น มือน้อยรีบดันร่างของเขาออกห่าง พลางเงยหน้ามองเขาเชิงตำหนิ“ตัว ไม่เอา อย่าเล่นแบบนี้สิ เค้ารีบอยู่นะ”“ก็เค้าบอกตัวแล้วว่าไม่ให้ตัวไป” เนติกาเคลื่อนฝ่ามือไปยังต้นแขนเล็ก เสื้อคลุมเนื้อบางเบานั้นยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด มันบางเสียจนเห็นสายเดี่ยวของเดรสสีขาวงสะอาดนั้น นี่ตั้งใจจะโชว์ไหล่ให้ไอ้หมอนั่นมันดุหรือไง“ตัว เราตกลงกันละ ....อ๊าย อื้อ”แคว๊กกก!!นีรนิลตกใจที่จู่ๆ เขาก็กระชากเสื้อตัวสวยของเธอขาดวิ่น พร้อมกับดันร่างให้เธอไปชิดผนังห้องน้ำนั้น เธอมองหน้าเขาแล้วรีบกำชับมันไว้รวมกันนั้น สายตาตำหนิเป็นที่สุด“นี่ตัว เป็นอะไรเนี่ย มันขาดหมดเลยเห็นไหม”“แล้วไงล่ะ” คนตัวโตเลิกคิ้วกวนประสาท นีรนิลหมั่นเขี้ยวเขาที่สด ไม่มีเหตุผลอีกแล้ว เธอไม่ได้ไปทำอะไรเสียหายแค่ไปเอาของใช้ที่ตัวเองเป็นคนลืมก็เท่านั้น เธอไม่มีเสื้อคลุมก็ได้ เธอไปแบบนี้ก็ได้ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย“เค้าไปแบบนี้ก็ได้ อื้อ”นีรนิลเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับถอดเสื้อคลุมที่ขาดวิ่นนั้นวางพาดบริเวณอ่างล้างหน้า แล้วหมุนตัวออกจากการเกาะกุมของเขาเพื่อออกจากตรงนั้น แต่เธอไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นมันย

เนติกายืนมองร่างน้อยตรงหน้าแล้วอมยิ้ม เธอไม่คิดเลยว่าจะกลับมาเห็นภาพนี้อีกครั้ง เพราะตอนนั้นที่เราเลิกกันเมื่อห้าปีก่อน เธอก็ไม่ได้รับข่าวคราวของเจ้าหล่อน และไม่คิดที่จะอยากรู้ข่าวของเจ้าหล่อนด้วย เพราะทุกครั้งที่มีใครมาสะกิด มันทำให้เธอเจ็บปางตายเกือบเดือน แต่หารู้ไม่ว่าเธอได้พลาดสิ่งดีๆ ไปหลายอย่าง เธอพลาดโอกาสที่จะได้รู้ข่าวว่าเจ้าหล่อนไม่ได้เข้าพิธีหมั้น แล้วไม่ได้แต่งงานกับคนที่แม่ของเธอเลือกให้ด้วย เธอพลาดโอกาสที่จะรับรู้ว่าเจ้าหล่อนรักเธอมากมายขนาดไหน เพราะตลอดเวลาห้าปีที่เลิกกันนั้นเจ้าหล่อนไม่เคยมีแฟนเลยแม้แต่น้อย หากรู้แบบนั้น เธอเองคงไม่ต้องมาเจ็บปวดใจอยู่ก่อนหน้านี้ ร่างโปร่งคิดแล้วส่ายหน้าไปมา ต่อไปนี้เธอจะไม่ให้พลาดโอกาสใดๆ อีกแล้ว เธอเสียเวลามามากแล้ว เธอจะต้องใช้ทุกวินาทีให้มีค่านั้น ไวเท่าความคิด ร่างสูงค่อยๆ เดินเข้าไปซ้อนหลังคนตัวเล็กแล้วเอื้อมมือโอบกอดอีกฝ่ายอย่างเบามือพรืดดด!!“อ๊ะ!ตัว ตื่นแล้วเหรอคะ” คนตัวเล็กเอ่ยพลางง่วนมืออยู่กับการตักเครื่องปรุงข้าวต้มลงไปนั้น“เมียไม่อยู่ เลยตื่นเร็วอ๊ะ’ คนตัวสูงด้านหลังเอ่ยน้ำเสียงอุ่น พลางกดปลายจมูกกับแก้มใสของอีกฝ่ายแผ่วเ