ลิขิตรักคืนใจ

ลิขิตรักคืนใจ

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-27
Oleh:  เซนโด้Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
37Bab
1.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เนติกาคิดว่านีรนิลคือรักเดียวของเธอ แต่แล้วโลกทั้งใบก็ถล่มลงมา ครั้งนั้นทำให้เธอคิดว่าความรักมันไม่มีอยู่จริง ชาตินี้จะไม่ขอเจอหน้าคนหลอกลวงอีก...แต่มันก็เหมือนกับฟ้ากลั่นแกล้งเราต้องมาพบกันอีกครั้ง..

Lihat lebih banyak

Bab 1

อดีตที่แสนหวาน

"Bunda, Bunda, kemarin kan waktu Bunda kelja Bik Siti masuk ke kamar kita. Dia bobok sama Ayah di kasul. Bik Siti boboknya di bawah Ayah, soalnya kata Ayah bibik lagi sakit, jadi halus diobatin."

Deg!

Seketika aktivitas makan siangku terhenti mendengar cerita Maura anakku yang masih berusia empat tahun. Apa maksudnya kalau Bik Siti tidur di bawah Mas Alex suamiku? Nggak mungkin kan, mereka melakukan itu saat aku sedang tidak ada di rumah.

Lagian, Siti itu baik. Dia terlihat keibuan serta sopan. Dandanannya juga tidak pernah mencolok dan selama bekerja terlihat selalu menjaga jarak dengan suami.

"Memangnya kapan Bik Siti masuk ke kamar kita dan diobati sama Ayah?" tanyaku semakin penasaran.

"Kalau Bunda lagi kelja. Kata Ayah sama bibik Maula main aja di lual, soalnya Ayah mau ngobatin Bibik. Kata Ayah juga Maula nggak boleh celita sama Bunda." Aku sengaja merekam apa yang sedang dikatakan putri semata wayangku, lalu mengirimkan video tersebut kepada Mas Alex.

Centang dua, akan tetapi belum dibuka oleh pria yang sudah menikahi aku selama lima tahun itu.

Ting!

Tidak lama kemudian terdengar suara notifikasi pesan masuk di gawai. Rupanya Mas Alex membalas pesanku dan menanyakan maksud dari video tersebut.

[Harusnya aku yang bertanya, apa yang dimaksud oleh anakmu itu, Mas?] Balasku kemudian.

[Mungkin maksud Maura, waktu itu kan Siti tergelincir di kamar mandi kamar utama pas Mas suruh dia bersih-bersih. Kakinya keseleo dan karena nggak ada siapa-siapa ya jadi Mas yang bantu olesi kakinya sebentar pakai minyak gosok. Udah itu doang. Dan Mas memang bilang ke Maura kalau Bik Siti sakit dan harus diobati.]

[Tapi masalah dia bobok di bawah kamu?] Aku masih terus saja mencecar suamiku.

[Kita bicarakan saja nanti di rumah, ya. Kalau ngomong via W******p takutnya malah tambah salah paham.]

[Ok.]

Aku meletakkan kembali ponsel milikku di atas meja lalu meneruskan santap siangku bersama Maura. Namun entahlah. Setelah mendengar cerita dari gadis kecil itu, mendadak nafsu makanku menguar begitu saja. Hilang karena terus memikirkan ucapannya.

Namaku Alina Saraswati, ibu muda berusia dua puluh tujuh tahun dan memiliki seorang putri cantik bernama Maura Angelina Mahesa. Aku dan Mas Alex sudah menjalani biduk rumah tangga selama lima tahun, dan selama ini kami selalu harmonis tanpa ada pertengkaran besar dalam kehidupan kami.

Sedangkan Siti, dia adalah asisten rumah tangga kami. Aku dan Mas Alex mempekerjakan dia sebab dia seorang janda beranak dua dan suaminya sudah lama pergi meninggalkannya karena kepincut oleh pelakor.

Hari ini aku sengaja libur ke toko sebab sudah dua hari Siti izin tidak bekerja. Anak ke duanya sakit dan dia harus pulang kampung untuk menjenguknya. Sebagi seorang ibu, tentu saja aku langsung mengizinkan, karena kasihan dengan anak ART-ku jika harus berjauhan dengan sang bunda kala sakit sedang melanda.

***

Deru mesin kendaraan terdengar memasuki pekarangan rumah. Buru-buru aku keluar menyambut kepulangan suami, sekaligus ingin segera mendengar penjelasan dari Mas Alex tentang apa yang dikatakan oleh putri kami.

"Aku menunggu penjelasan kamu loh, Mas?" ucapku setelah dia selesai berganti pakaian.

"Penjelasan tentang apa, Sayang? Tentang ucapan Maura?" Dia balik bertanya.

"Iya. Kamu nggak ada hubungan spesial 'kan sama Siti?"

Mas Alex malah tertawa. "Kamu pikir aku berselera melihat dia, Sayang. Ya ampun...kamu lihat dong perbedaan antara Siti dan kamu. Jauh pake banget. Antara langit dan bumi. Lagian masa iya aku berselera dengan seorang ART? Ada-ada saja kamu ini." Dia tertawa renyah seolah memang tidak bersalah.

"Tapi Maura nggak mungkin bohong, Mas!"

"Alina, sayangku. Udah, ah. Jangan suuzon sama suami begitu. Mas itu cinta mati sama kamu tahu nggak? Kalau kamu tidak percaya, kamu bisa tanyakan langsung sama Siti nanti kalau dia kembali ke sini!"

Aku membuang napas kasar. Ingin rasanya percaya dengan ucapan suami, akan tetapi naluriku mengatakan jika apa yang dikatakan oleh Maura semuanya benar. Sepertinya aku harus menyelidikinya secara diam-diam.

***

"Sayang, boleh pinjam uangnya lima belas juta? Aku lagi butuh banget buat ngirim ke kampung. Kalau ada transfer sekarang ya?" ucap Mas Alex pagi-pagi sekali ketika aku sedang sibuk menyiapkan sarapan pagi.

"Bukannya kemarin baru kirim lima juta?" Menatap wajahnya curiga.

"Iya. Kemarin uangnya kepakai untuk berobat Ibu. Sekarang Rani lagi butuh buat bayar semester juga buat beli motor baru. Kan kamu tahu sendiri, jarak antara rumah dan kampus lumayan jauh. Kasihan dia kalau naik angkutan umum setiap hari."

"Yasudah. Nanti aku transfer langsung ke nomer rekeningnya Rani. Tapi agak siangan ya?"

"Ke nomer rekening aku aja. Nanti biar aku yang transfer ke Rani."

Keningku berkerut-kerut, memindai wajah Mas Alex dengan mimik curiga. Kenapa harus ditransfer ke nomernya dulu kalau bisa langsung aku kirim ke Rani. Makin mencurigakan.

"Mas berangkat dulu. Mungkin hari ini Mas pulang agak maleman ya, Sayang. Soalnya lagi banyak kerjaan dan harus lembur." Dia mengecup keningku lalu segera pergi tanpa menyentuh makanan yang terhidang.

"Oke. Hati-hati di jalan."

"Kamu juga hati-hati. Jangan lupa transferannya ya?"

"Iya."

Mas Alex kemudian segera masuk ke dalam mobil, menggerakkan kendaraan roda empat yang dia pinjam dariku menjauh meninggalkan parkiran rumah kami.

Ting!

Sebuah notifikasi pesan masuk ke gawaiku. Dari Dafa--teman sekantor suami yang kebetulan juga akrab denganku.

[Lin, Alex sakit? Kok sudah beberapa hari ini dia izin nggak masuk kantor?]

Hatiku mendadak panas setelah membaca pesan dari Dafa. Mas Alex tidak masuk ke kantor? Bukannya dia setiap hari pamit pergi untuk bekerja, bahkan baru saja dia bilang kalau hari ini akan lembur. Benar-benar ada yang tidak beres. Pasti Mas Alex sedang membohongi diriku saat ini. Awas saja kamu, Mas!

[Dia tiap hari masuk kerja kok, Daf. Malahan tadi baru saja pamit sama aku dan dia bilang akan pulang malam karena ada lemburan.] Balasku.

[Suer, Alin. Alex sudah beberapa hari ini izin nggak masuk kerja. Boro-boro lembur. Perusahaan aja lagi pailit sejak beberapa bulan yang lalu.]

Astaghfirullah...jadi Mas Alex membohongiku? Jangan-jangan, uang yang katanya akan dikirimkan kepada Rani juga hanya akal-akalannya saja.

Tanpa berpikir panjang lagi segera kulacak keberadaan mobil yang dipake oleh suami. Kebetulan beberapa hari yang lalu aku baru saja memasang GPS di kendaraan tersebut, sehingga aku bisa memeriksa di mana keberadaan Mas Alex sekarang.

Dan benar saja. Bukannya menuju ke daerah tempat dia bekerja, tetapi malah menuju ke daerah Jakarta Timur. Untuk apa dia pergi ke daerah situ? Apa jangan-jangan?

Ah, daripada terus menerka-nerka lebih baik kususul saja laki-laki itu.

Segera menitipkan Maura ke salah seorang tetangga lalu segera menuju lokasi yang tertera di layar ponsel. Semoga saja di sana akan kutemukan jawaban, apa yang sebenarnya selama ini Mas Alex lakukan.

Setelah menempuh perjalanan hampir tiga puluh menit menggunakan sepeda motor, akhirnya aku sampai juga di titik lokasi. Dada ini bergemuruh hebat ketika melihat mobil milikku yang dipinjam oleh suami terparkir di depan sebuah bangunan sederhana bercat serba merah muda, karena sudah dipastikan pemilik rumah tersebut seorang perempuan.

Gegas menepikan kendaraan roda duaku, masuk ke dalam rumah tersebut tanpa mengucapkan salam sebab kebetulan pintu rumah tersebut terbuka lebar.

Hati ini kian memanas ketika melihat tas mas Alex tergeletak di atas meja, tepat di dekat dua orang anak yang aku tafsir usianya masih sekitaran tujuh tahun, dan tengah asik bermain ponsel sampai tidak menyadari kedatanganku.

"Dek, Mama ada?" tanyaku basa-basi.

"Ada di kamar. Lagi sama Papa!" jawab salah seorang dari mereka tanpa menoleh. Saking fokusnya dengan benda mati yang ada di tangan.

Dengan kaki gemetar serta jantung berdetak tidak karuan kuayunkan kaki masuk ke dalam, menyisir seluruh ruangan yang tidak terlalu besar akan tetapi begitu tertata rapi. Ada sebuah meja makan di dekat kamar dengan hidangan lengkap di atasnya juga. Pantas saja Mas Alex tadi pagi tidak mau menyentuh hidangan yang kusuguhkan. Ternyata gundiknya sudah menyiapkan sarapan serta servis sepagi ini.

Berjalan menuju pintu, sekilas bisa kulihat sosok suami sedang bersama seorang perempuan tengah menyelami samudera dosa di dalam kamar yang pintunya sedikit terbuka.

Ceroboh sekali mereka. Padahal di depan sana ada dua orang anak belum cukup umur yang bisa saja tiba-tiba masuk dan menyaksikan perbuatan itu.

Merogoh saku tas, mengambil ponsel lalu merekam adegan panas yang sedang dilakukan sebelum akhirnya kuputuskan untuk pergi ke dapur mengambil plastik kecil untuk membungkus tangan, meraup sambel terasi yang terhidang di atas meja makan lalu segera masuk ke dalam kamar dan mendorong Mas Alex dari tubuh Asisten Rumah Tangga kami.

Tanpa basa-basi lagi kubalurkan sambal tadi ke area sensitif mereka berdua, hingga keduanya meraung kesakitan serta kepedasan.

Makanya jangan macam-macam sama Alina, atau akan menanggung akibatnya. Makan tu pedasnya sambal buatan pelakor.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
37 Bab
อดีตที่แสนหวาน
5 ปีก่อนร่างของสองสาวสวยกำลังนอนกอดกันกลมภายในห้องชุดสุดหรู กลางเมืองกรุง สองสาวดาวคณะนิติศาสตร์ อย่าง เนติกา (เน) ไพลีรัตน์ และพยาบาลศาสตร์ อย่าง นีรนิล (น้ำตาล) วีระพงษ์ ทั้งคู่อายุ 21 ปีเท่ากัน เข้าเรียนพร้อมกัน และพบรักกันตอนรับน้อง จึงย้ายมาอยู่ด้วยกันที่คอนโด ความรักสุกงอมจนปีเดินทางมาถึงปีสี่นี้ เนติการค่อยๆ ลืมตาอย่างช้าๆ เหลือบมองร่างเล็กแล้วอมยิ้ม หญิงสาวขยับเข้าไปหาแล้วกดปลายจมูกที่แก้มใสอย่างแผ่วเบา“จุ๊บ! รักตัวนะคะ” เนติกาเปรยเบาๆ ข้างแก้มใส หัวใจชุ่มฉ่ำไปด้วยความรัก เธอคลอเคลียปลายจมูกกับพวงแก้มใสไปตามลำคอ ทำให้ร่างน้อยกว่ารู้สึกตัว“อื้อ ตัว ทำอะไรคะเนี่ย อื้อ” นีรนิลปรือตามองร่างสูง เธออมยิ้มออกมาพลางเอียงไปอีกทาง พร้อมกับมือน้อยที่พยายามเอื้อมไปกอดร่างสูงของคนรัก“ก็เค้าปลุกตัวไง เช้าแล้วค่ะไปเรียนได้แล้ว” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ย พร้อมกับขยับร่างขึ้นแล้วเปลี่ยนจากตะกองกอดเป็นค่อมใบหน้าเจ้าหล่อนเอาไว้ นีรนิลอมยิ้มแล้วแกล้งมองค้อน“แน่ใจนะคะว่าปลุกให้ไปเรียน ไมได้ปลุกทำอย่างอื่น” นีรนิลยกมือดันหน้าอกของอีกฝ่ายเอาไว้ สายตาช้อนขึ้น พลางใช้มืออีกข้างเกาะที่บ่าของเขาเอาไว้เนต
Baca selengkapnya
ความเจ็บปวด
นีรนิลส่งข้อความอธิบายเรื่องทั้งหมดและเธออ่านแล้วยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด ตอนนี้หัวใจของเธอเหมือนกับถูกกระชากออกมาแล้วขยี้ด้วยฝ่าเท้าของอีกฝ่าย ความรู้สึกดีๆ ตอนนี้มันสลายไปเพราะอีกฝ่ายหลอกลวง ทั้งๆ ที่เธอจริงใจ ตลอด 4 ปีมันไม่มีความหมายอีกแล้ว เนติการู้สึกเจ็บปวด เธอกลับไปเก็บข้าวของตอนที่นีรนิลไม่อยู่ แล้วทิ้งโน้ตเอาไว้พร้อมกับแหวานแทนใจที่เราเคยแลกกัน หลังจากวันนั้น เนติกาก็ไม่กลับเข้ามาที่ห้องอีก เธอหลบหน้านีรนิลแล้วทิ้งข้อความเอาไว้“ขอให้ตัวโชคดี” ประโยคนั้นทำให้คนอ่านถึงกับปล่อยโฮ“ตัว…ฮือออ เค้าขอโทษ ฮือๆ” นีรนิลหยิบข้อความนั้นขึ้นมาอ่านทีไร น้ำตาเธอไหลทุกครั้ง เธอพยายามตามหาเขาทุกที่ และก็เพิ่งรู้ว่าเขาทำเรื่องขอจบไปแล้ว เธอเช็ครายชื่อรับปริญญาเขาก็ไม่ประสงค์ที่จะรับมันด้วย แล้วเธอจะไปตามเขาได้ที่ไหน คนตัวเล็กปล่อยน้ำใสๆ ให้ไหลออกมาอย่างพลั่งพลู“น้ำตาล! เธออยู่ที่ห้องหรือเปล่า” เสียงเรียกนั้นดังมาจากด้านนอก เมื่อจำได้ว่าเป็นใครคนตัวเล็กจึงวิ่งไปเปิดประตู“อื้อ..ริน อึก มีอะไรเหรอ”“นี่ร้องไห้อีกแล้วเหรอ เนไปเกือบครึ่งปีแล้วนะ ตัดใจเหอะน้ำตาล”“อึก อือ มันยากนะริน ฮือๆ” เมื่อพูดถู
Baca selengkapnya
ลมพัดหวน
"พยาบาลคะๆ คนไข้มาแล้วค่ะ" เสียงผู้ช่วยพยาบาลเรียก ระหว่างนั้นนีรนิลรีบวิ่งเข้าไปยังห้องฉุกเฉินอย่างเคยชินคนตัวเล็กมองร่างสูงของหญิงสาวที่ถูกหามขึ้นเตียงเธอตกใจกับเลือดจำนวนมากที่อยู่บนตัวบริเวณหน้าอกด้านซ้าย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสีดำจากเขม่าถ่าน คาดว่าน่าจะพลางตัวเวลาไปจับยาเสพติด"คุณพยาบาลห้ามเลือดก่อน เสร็จแล้วสั่งเตรียมห้องผ่าตัด""ห้องเรียบร้อยแล้วค่ะคุณหมอ""คนไข้มีญาติหรือเปล่า" คุณหมอเอ่ยถามเดี๋ยวดิฉันออกไปสอบถามให้ค่ะ""ว่าแต่ชื่อคนไข้อยู่ไหนเนี่ย" คนตัวเล็กมองหาแผ่นชาร์จเพื่อดูรายชื่อคนไข้"รายชื่อยังไม่มาเลยค่ะ" เสียงผู้ช่วยพยาบาลเอ่ย“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันออกไปจัดการเอง เธออยู่นี่นะ" นิรนิลสั่งผู้ช่วยพยาบาลเสียงเรียบพร้อมรีบเดินออกไปด้านนอกเพื่อหาญาติเซ็นเอกสาร“ขอโทษค่ะใครเป็นญาติคนไข้ที่ถูกยิงเมื่อกี้คะ. เสียงหวานตะโกนเรียกพลางมองหาร่างทหารหญิงทั้งสองเดินเข้ามา“เขาไม่มีญาติค่ะแต่พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานสามารถเซ็นเอกสารได้ค่ะ”“แต่ว่า....” นิรนิลทำท่าลังเล“จัดการเถอะค่ะคุณพยาบาลเพราะว่าผู้กองมีแกไม่มีญาติ”ประโยคนั้นทำให้เธอสะดุดหูชื่อเหมือนแฟนเก่าเราเลยแฮะเนรมินพยักหน้า
Baca selengkapnya
ขอหัวใจคืน
เนติกาเหลือบมองร่างเล็กในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดนั้น แววตาไหววูบขึ้นมาเมื่อนึกถึงอดีต ตอนนั้นเจ้าหล่อนกำลังจะหมั้นนี่นา แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่าย้ายตามสามีมาอยู่ที่นี่ ร่างโปร่งคิดไปไกลสารพัด“อ้าวตื่นแล้วเหรอตัว” ด้วยความเคยชิน นีรนิลจึงเอ่ยพลางรีบเข้ามาประคอง“เอ่อๆ ไม่ต้องหรอก ฉันลุกเองได้” นีรนิลหน้าชาเกือบทันที หญิงสาวทำหน้าไม่ถูก แต่เธอก็พยายามปรับสีหน้าให้มันเป็นปกติให้มากที่สุด“ตัวหิวอะไรไหม ข้าวต้มที่โรงพยาบาลคงไม่ถูกปากตัวเท่าไหร่”“ไม่หิว แล้วก็ไม่อยากกินด้วย ฉันอยากอยู่คนเดียว” เนติกาเบนหน้าหนีสายตานั้นเธอไม่อยากมองหน้าอีกฝ่ายมากนัก มันรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ตรงหัวใจของเธอ“อ่อ แต่ว่าตัวยังลุกขึ้นไม่ถนัดนะ ให้เค้าอยู่ดูแลน่ะดีแล้ว” เสียงหวานเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอพยายามไม่ใส่ใจกับการกระทำที่สุดแสนจะหมางเมินของอีกฝ่ายนั้น“ไม่ต้องหรอก คุณไปทำงานของคุณเถอะ”“เอ่อๆ” นีรนิลทำหน้าไม่ถูก นี่เป็นครั้งที่ร้อยแล้วมั๊งที่เขาออกปากไล่เธอแบบนี้ ตั้งแต่เมื่อวานเลยก็ว่าได้“แล้วก็เลิกเรียกว่าตัวด้วย เราไม่ได้รู้จักกัน” เนติกามองออกไปนอกหน้าต่าง ประโยคที่แสนทิ่มแทงหัวใจคนฟังนั้
Baca selengkapnya
หัวใจเต้นแรง
เนติกาเผลอมองริมฝีปากอิ่มอย่างลืมตัว หัวใจของเธอเต้นระทึก ดวงตาหวานหรี่ลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ความรู้สึกบางอย่างปรากฏในหัวใจนั้น ดวงตาหวานยังคงกวาดมองดวงหน้าใสนั้นนิ่ง นีรนิลอาศัยช่วงนั้นหันไปมองยาที่อยู่ในถาด แอบยิ้มแล้วค่อยๆ เอื้อมไปหยิบมันมา“ตัว!” หญิงสาวแกล้งเรียกเราเสียงเบาหวิว เนติกาเลิกคิ้วเชิงคำถามอย่างลืมตัว“หืม...อ๊ะ นี่...อุ๊บ อื้อ อื้อ อือ”เนติกาลืมตัวขานรับเสียงหวาน ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อจู่ๆ คนใต้ร่างของเธอก็นำบางอย่างมายัดใส่ปากเธอ เมื่อรู้ว่ามันคือยาเธอรีบจะบ้านทิ้ง แต่ทว่ามันก็ถูกสกัดกั้นด้วยริมฝาปากนุ่มของอีกฝ่ายที่ผงกหัวขึ้นมาฉกลงอย่างจังหนักหน่วง มือข้างหนึ่งก็กอดคอของเขาเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็กอดรัดร่างของเธอเอาไว้ เธอหายใจไม่ออกจนต้องกลืนเจ้าสิ่งนั้นลงไป“จู๊บ บ๊ะ!! อื้อ เธอทำอะไรของเธอเนี่ย แฮกๆๆๆ”เนติการีบผละร่างออกจากการกดทับร่างของคนตัวเล็กขึ้นแล้วจับคอตัวเอง“เอ้า ดื่มน้ำก่อนค่ะ..อื้อ เร็วๆ ซิ” นีรนิลทำหน้าตาไขสือ เธอไม่ยี่ระกับสายตาคมดุนั้น หญิงสาวรีบส่งน้ำให้เขาดื่มอย่างรวดเร็ว นึกขันเมื่อเห็นสีหน้าตกใจนั้น เนติกาหรี่ตามองอีกฝ่ายแล้วนึกฉุน
Baca selengkapnya
น้ำหอมหรือหัวใจที่เป็นเหตุ
นีรนิลมาแอบมองคนถือดีที่ตอนนี้บอกว่าจะรับประทานอาหารเอง คิ้วเรียวขมวดนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจ ทำไมเขาถึงได้ดื้อได้ใจอย่างนี้นะ จะทานเองได้ยังไงกัน แขนข้างที่ใช้งานได้นั้นมันไม่ใช่ข้างถนัดของเขา แล้วมันก็ยังไม่ค่อยปกติด้วย ภาพที่เห็นทำให้เธอต้องส่ายหัวอย่างเอือมระอา แบบนี้คงไม่ได้ทานยาแน่แกร่ก! คนตัวเล็กรีบเปิดประตูเข้าไปข้างในทันทีโดยไม่ต้องเคาะส่งสัญญาณตามมารยาท“อื้อ ...มาค่ะ เดี๋ยวเค้าป้อนให้เอง” หญิงสาวรีบขยับโต๊ะเลื่อนที่วางถาดอาหาร มาวางอยู่ตรงหน้าของเขา“ไม่ต้อง..ฉันกินเองได้” เนติกาจ้องหน้าอีกฝ่ายเสียงเข้ม ในใจนึกรำคาญตัวเองที่ทำอะไรไม่ค่อยถนัดนั้น“กินเองได้ยังไงล่ะคะ ดูสิ ถามว่า..ได้สักคำหรือยัง” หญิงสาวนิ่วหน้าตำหนิเขา เมื่ออีกฝ่ายเบนหน้าหนี เธอก็อมยิ้ม เพราะรู้ว่าคงเถียงไม่ออกนั่นเอง“อืมก็ได้ ป้อนเร็วๆ ด้วย หิวจะแย่แล้ว” ประโยคที่ได้ยินทำให้นีรนิลอมยิ้ม นีรนิลจัดการดึงข้าวต้มหมูของโปรดของเขาเอามาถือ ก่อนจะค่อยๆ ตักชั้นบนสุดใส่ปากเขาอย่างเบามือเนติการู้สึกดีเมื่อมีอะไรลงท้องเสียทีหลังจากที่ป้ำตักใส่ปากอย่างยากลำบาก ทุกการกระทำนั้นทำให้นีรนิลดีใจ นี่เป็นครั้งแรกในรอบ ห้าหกปีท
Baca selengkapnya
ไม่ปล่อย
นีรนิลหลุบสายตามองริมฝีปากเขาเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ การกอดรัดของเขานั้นมันแรงขึ้นมากกว่าเดิมที่เป็นอยู่นี้ มือน้อยรีบดันหน้าอกของเขาเอาไว้ ในใจเริ่มสับสนกับการกระทำของเขานี้“อื้อ ปล่อยนะคะ คุณกำลังจะทำอะไร” คนตัวเล็กถามเขาอีกครั้ง เนติกายกยิ้มมุมปาก แขนเรียวรัดเจ้าหล่อนมากยิ่งขั้น“นี่คุณ มากอดฉันทำไมคะเนี่ย จะพูดอะไรก็ไม่พูด ยืนจ้องหน้าอยู่ได้”“คิดจะปั่นหัวฉันเล่นอย่างนั้นเหรอ หืม” เนติกาเค้นเสียงต่ำพลางก้มหน้าลงมาใกล้“ปั่นหัวอะไรคะ ฉันไม่รู้เรื่องสักหน่อย อื้อ ปล่อยนะฉันอึดอัด อ๊ะ” คนตัวเล็กเริ่มดิ้น“คบกับคุณหมอแล้วยังมาทำเหมือนกับว่าอยากได้ฉันอีก นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ”“อื้อ อย่ามาว่าฉันนะ ใครกันแน่ที่เลิกกันไปไม่กี่เดือนก็มีใหม่ ทุกวันนี้ยังกินเด็กอีกต่างหาก” นีรนิลเชิดหน้าต่อว่าเขาบ้าง เธอจ้องตาเขากลับอย่างเอาเรื่อง“ก็ยังดีกว่าคนที่บอกว่าชอบลิ้นแล้วกินดุ้นหน้าตาเฉย”“บ้า หยาบคาย คุณจะไปไหนมันก็เรื่องของคุณ เราไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว จะทำอะไรก็เรื่องของคุณ อ๊ะ ปล่อยสิ อื้อ” นีรนิลต่อว่าเขาผลักเขาสารพัด“หึ ไม่ปล่อย ""คนบ้า คนหยาบคาย""ใครจะนุ่มนวลเห
Baca selengkapnya
หึงขึ้นหน้า
นีรนิลนั่งมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเศร้าหมอง ภาพของเขากับคนรักทำให้เธออกหักซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันจะหวานเกินไปหรือเปล่าหญิงสาวคิดแล้วเมินหน้าหนี"น้ำหวานทานนี่สิครับ""ขอบคุณค่ะคุณหมอ" นีรนิลทำหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เพราะสิ่งที่หมอนพตักให้คือยำซึ่งมีหอมใหญ่กับผักชี เพราะเธอเกลียดผักทั้งสองชนิดนี้เป็นที่สุดแต่เธอรับเพราะความเกรงใจ คนตัวเล็กตักเฉพาะเนื้อสัตว์"หืม ยำนี้น่ากินอ่ะ "เนติการีบหยิบจานเอามาวางตรงหน้า แล้วเอาปลาสามรสไปวางแทน นีรนิลช้อนสายตามองหน้าเขา แอบยิ้มในใจที่มีคนเอาออกไปจากตรงหน้าเธอนั้น"อื้อ พี่เนอ่ะ ชอบกินผักก็ไม่บอก" รสามองเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทแล้วอมยิ้ม"กินผักอร่อยจะตายไป" ร่างโปร่งแอบเหน็บ"อื้อ ดื่มกันหน่อยครับ เอ้า ยินดีต้อนรับผู้กองเนกลับมาอีกครั้งครับ" พ่อของรสาเอ่ยพร้อมยกแก้วขึ้นนำ หลังจากนั้นทุกคนก็ร่วมกันยกแก้วร่วมยินดีที่เนติกาหายป่วยเกร่ง!!"น้ำตาลทานอีกนิดได้นะครับ พรุ่งนี้หยุดด้วย เดี๋ยวผมไปส่งครับ” สายตากรุ่มกริ่มของหมอนพไม่บอกก็รู้ว่าเขาคิดยังไง ทำเอาคนที่แอบฟังทุกการกระทำนั้นหงุดหงิดหัวใจเหลือเกิน“จะดีหรอคะเมาแล้วจะยุ่งนะคะ” ประโยคนั้นเนติกา หันไปมองอย่างฉับพลั
Baca selengkapnya
จะกลับบ้านดีๆได้หรือยัง
นีรนิลพยายามเบนกายหนี แต่ตอนนี้มันติดอยู่กับกำแพงบ้านของนายพลนี้เสียแล้ว แถมข้างซ้ายยังเป็นต้นไม้บ้านี้อีก คนตัวเล็กเริ่มหงุดหงิดตัวเองที่พอดื่มเหล้าแล้วเรี่ยวแรงไปไหนหมด เนติกาบดจูบอย่างหนักหน่วง มือข้างหนึ่งดันเจ้าหล่อนจนชิดกำแพง ส่วนอีกข้างก็สอดเข้าท้ายทอยให้แหงนเงยขึ้น ลิ้นร้อนพยายามสอดเข้าริมฝีปากเล็กอวบอิ่ม ความหวานของมันเธอรู้ดีว่ามันหวานมากมายขนาดไหน แต่ทว่าตอนนี้มันรู้สึกว่าเข้าไปชิมยากจัง“อื้อ ...” เสียงครางอย่างขัดใจดังขึ้น พลางลิ้นร้ายค่อยๆ สอดเพื่อเปิดปาก แต่อีกฝ่ายก็เม้มแน่นและพยายามเบี่ยงหน้าหนี ร่างโปร่งไม่รอช้าที่จะเคลื่อนมือไม้นั้นไปจัดการสิ่งที่กระตุ้นให้มันเปิดปากออกมา มือข้างหนึ่งเคลื่อนเข้ากอบกุมก้อนเนื้อกมข้างหนึ่งแล้วบีบคลึงมันอย่างหนักหน่วง“อ๊ะ! อุ๊บ อื้อ” ร่างน้อยสะดุ้งโหยงพร้อมส่งเสียงร้อง เพราะเนื้อนุ่มถูกเขาขยำอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงฐานไตที่แข็งขืนนั้น เธอจึงเพลี่ยงพล้ำให้กับเจ้าลิ้นร้อนของเขาที่สอดเข้ามาในอุ้งปากเธออย่างรวดเร็ว และตอนนี้มันได้ถือวิสาสะคิดว่าทั้งโพรงปากนี้เป็นของตัวเองเสียแล้ว มันเกี่ยวกวัดกวาดควานไปทั่ว ไม่เว้นแม้กระพุ้งแก้ม“อื้ม จ
Baca selengkapnya
พามาทำอะไรที่นี่
นีรนิลนั่งรถกลับมากับเขา ใบหน้าสวยเรียบนิ่งพลางหันมองไปทางอื่น สมองของเธอตอนนี้พยายามบอกตัวเองว่าให้ไปเอาปี๊บมาคลุมหัว หรือไม่ก็เอาจุ่มลงถังน้ำข้างทางไปเลยยิ่งดี ไปหลงเคลิ้มกับการกระทำของเขาแถมได้น้ำเสียด้วย ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว หญิงสาวเลือกที่จะเงียบไม่เอ่ยคำใดให้เขาแอบหัวเราะเยาะได้อีก แล้วนี่เธอจะเอาหน้าไปสู้เขาได้ยังไงกันตืดๆๆๆ!! เสียงนั้นดังขึ้น เนติกาหันไปกดปุ่มรับสายซึ่งเป็นบูทูชที่เชื่อมไว้กับในรถ“ฮัลโหล! พี่เนคะ ถึงไหนแล้วคะ” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้น เนติกาเหลือบมองคนที่นั่งข้างคนขับแล้วตอบเสียงเรียบ“มีอะไรเหรอน้องรสา”“ก็รสาเห็นพี่เนไปนานนี่คะ รสามีเรื่องจะปรึกษาพี่เนค่ะ เรื่องสำคัญมาก อีกอย่างก็คิดถึงพี่เนด้วย พี่เนไปนอนโรงพยาบาลได้หลายวัน รสาเหง๊าเหงา” น้ำเสียงออดอ้อนนั้นทำเอาคนนั่งข้างๆ รู้สึกหมั่นไส้“หืม คิดถึงเป็นด้วยเหรอคะ” เนติกาแกล้งเย้าตอบ“เป็นสิคะ อยากนอนกอดพี่เนจะแย่แล้ว”“อื้อ แค่นี้นะพี่ขับรถอยู่” เมื่อเห็นว่ารสาพูดเยอะไป หญิงสาวจึงตัดบท แอบชำเรืองคนที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ นี่หากว่าเป็นเมื่อก่อนมีสาวโทรมาแบบนี้ เธอถูกบิดเนื้อเขียวเป็นแน่ ตอนนั้นคือคลั่งร
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status