جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ตรัยคุณนำมะม่วงไปล้าง แล้วมานั่งปอกที่โต๊ะเตรียมอาหารกลางห้องครัว ยลดาก็ทำกะปิหวานอยู่หน้าเตา คอยชำเลืองตามองร่างเล็กเป็นระยะ"จะมองอะไรนักหนา ปอกมะม่วงไปสิ" ยลดารู้สึกว่ากำลังถูกจ้องมอง และเมื่อเธอหันมาก็จริงอย่างที่รู้สึก"เออ ดุฉิบ" ตรัยคุณว่า แล้วนั่งปอกมะม่วงต่อจนเสร็จ"นี่ไปทำมะม่วงกะปิหวานกันท่าไหน อีกคนหัวปูด อีกคนก็จมูกแดงอย่างกับโดนผึ้งต่อย" ป้าแช่มเอ่ยถามเมื่อเห็นหน้าตรัยคุณกับยลดา ที่ยกจานมะม่วงกับถ้วยกะปิหวานมาให้แทนไท"เห๊อะ!/เห๊อะ!" ทั้งสองคนไม่ได้ตอบ ต่างหันมองหน้ากันและสะบัดหนีไปคนละทาง"ป้าแช่มคะ วันนี้ยูมิต้องขอโทษด้วยนะคะที่อยู่ช่วยงานป้าแช่มไม่ได้" ยลดาเดินเข้ามากอดป้าแช่ม เอ่ยบอกเสียงอ้อน"ไม่เป็นไรหรอก แม่บ้านเยอะแยะ พอใส่ชุดนักเรียนก็น่ารักไปอีกแบบนะเนี่ย""ขอบคุณค่ะ แต่ชุดนี้คงใส่แค่ไปสมัครเรียน เพราะถ้าเปิดเทอมก็ต้องใส่เครื่องแบบของโรงเรียน""แล้วนี่จะไปสมัครเรียนยังไง""ยูมิเดินไปหน้าปากซอยแล้วค่อยต่อรถเมล์ไปค่ะ แค่ต่อเดียวก็ถึงแล้ว""แต่กว่าจะเดินถึงหน้าปากซอย เหงื่อท่วมตัวพอดี ไม่ให้ใครไปส่ง""ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แล้วยูมิเกรงใจด้วย ยูมิเป็นแค่คนอาศัย ไม่อยาก

"ลงซิ" เขาบอกเมื่อขับรถมาจอดที่ร้านโจ๊กหน้าปากซอย และลงจากรถไป"เดี๋ยวยูมิไม่ทันรถเมล์" ยลดาเดินตามเขามาที่โต๊ะ แล้วเอ่ยบอก"นั่งลง กินเสร็จเดี๋ยวไปส่ง ป้า โจ๊กหมูใส่ไข่สอง" เขาบอก แล้วนั่งเท้าคางเอามือปิดหน้าไว้"เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า" ยลดายื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเขา"เป็นห่วงฉันเหรอ" มือใหญ่คว้ามือของยูมิไว้ แล้วเอ่ยถาม"ปล่อยสิ จะจับทำไม" ยลดาพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย"ฉันถาม ว่าเป็นห่วงฉันเหรอ" เสียงทุ้มถามจริงจังพร้อมทั้งมองใบหน้าของเธอที่เป็นสีชมพูระเรื่อ"ก็เห็นเหมือนเพลียๆ เหนื่อยๆ ก็เลยถาม""ขอพักสายตาสักสิบนาที เธอกินก่อนเลยนะ" เขาบอกก่อนจะฟุบหน้าไปกับโต๊ะ โดยที่ยังจับมือของเธอไว้ไม่ยอมปล่อยเพียงไม่นานโจ๊กร้อนๆ หอมกรุ่นก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะ เด็กสาวตักโจ๊กขึ้นมาเป่าๆล่ความร้อน ก่อนจะส่งเข้าปาก ถึงจะจับช้อนไม่ถนัด เพราะมือขวาของเธอยังถูกตรัยคุณจับไว้ แต่เธอก็ปล่อยให้เขาได้พักสายตา"นี่ สิบนาทีแล้วนะ" เมื่อครบสิบนาทีตามที่เขาบอก เธอจึงเอ่ยเรียก"อื้อ...วันนั้นยังเรียกฉันพี่อยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงไม่เรียก" ตรัยคุณงัวเงียลืมตาขึ้นมา แล้วเอ่ยถามเธอ"ก

ในระหว่างที่ขับรถไปส่งเธอที่โรงเรียน เมื่อได้มองใบหน้าของเธอ มันทำให้ผมอดใจไม่ได้จริงๆ ที่จะรั้งเธอเข้ามาจูบ เธอดูงง นิ่งอึ้ง คล้ายๆวิญญาณหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ ใบหน้าของเธอแดงซ่าน ตอนแรกผมนึกว่าเธอจะโวยวายลั่นรถ หรือไม่ก็ชกหน้าผมแบบวันนั้น แต่เธอกลับนั่งนิ่ง เปลี่ยนเป็นคนละคน เมื่อเห็นเธอนิ่งผมก็เลยได้ใจ จูบเธอไปอีกรอบก่อนที่เธอจะเดินเข้าโรงเรียนวันนี้งานยุ่งมาก ผมอยากไปรับเธอที่โรงเรียน แต่งานเจ้ากรรมก็ไม่มีทีท่าว่าจะหมดสักที จนเวลาล่วงเลยเกือบห้าโมงเย็น ผมเคลียร์งานแฟ้มสุดท้ายเสร็จ ผมก็รีบออกไปทันทีใจผมคิดว่าเธอคงกลับบ้านไปแล้ว แต่เพื่อความแน่ใจผมจึงขับรถตรงไปยังหน้าโรงเรียนของเธอ เธอกำลังเดินข้ามถนนเพื่อไปป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม ผมรีบเหยียบคันเร่งขับไปยูเทิร์นรถ แล้วมาจอดข้างทางใกล้ๆ กับป้ายรถเมล์ เธอมัวแต่นั่งเล่นสมาร์ทโฟน ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ผมจึงเดินเข้าไปหาเธอ#ตรัยคุณ จบหลังเลิกเรียนยลดาออกมารอตรัยคุณหน้าโรงเรียน เวลาผ่านไปจนเกือบห้าโมงเย็นเขาก็ไม่มา เธอจึงตัดสินใจเดินไปที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน ระหว่างรอรถเมล์เธอก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย"รอฉันเหรอ

"เลือกเลยชอบตัวไหน" ตรัยคุณพาเด็กสาวมาหยุดยืนอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าสำหรับวัยรุ่น"ไม่เอาหรอก น่าจะแพง" ยลดาปฏิเสธทันที ด้วยรู้ดีว่าเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้ามีราคาสูงกว่าร้านข้างนอก หรือตามตลาดนัด"ฉันมีเงินจ่าย ชอบตัวไหนก็หยิบมา""ไม่เป็นไร ยูมิจ่ายเอง เมื่อเช้าพี่เดย์ให้มา ยูมิยังไม่ได้ใช้เลย""ไปเลือก ให้เวลาชั่วโมงหนึ่ง เดี๋ยวต้องเข้าไปเช็คของที่ผับ""เรากลับกันเลยก็ได้" ยลดาบอก เมื่อเขามีงาน เธอก็ไม่อยากทำให้เขาเสียเวลากับเธอ"ไป เลือก ชุด" เขาเน้นย้ำทีละคำ เธอจึงจำใจเดินไปเลือกเสื้อผ้าไม่ถึงสิบห้านาที ยลดาก็กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาละสายตาจากสมาร์ตโฟนเครื่องหรู มองหน้าเธอ"ทำไมเร็ว ไหนล่ะชุด""ยูมิไม่เอาแล้ว แต่ละตัวเป็นพันเลย""ไปเลือกมาสิบชุด ถ้าไม่ได้วันนี้ก็ไม่ต้องกลับ" เขาพูดเสียงดังออกคำสั่ง"ก็ได้ ไม่เห็นต้องดุเลย" ยลดาว่า ก่อนจะเดินไปเลือกเสื้อผ้า จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง"เสร็จแล้ว ครบสิบชุดพอดีเป๊ะ""อืม" ตรัยคุณลุกขึ้นเดินไปที่เคาน์เตอร์สำหรับจ่ายเงิน"ทั้งหมดหนึ่งหมื่นแปดพันเก้าร้อยบาทค่ะ" พนักงานงานแจ้งราคา เขาจึงยื่นบัตรเครดิตให้พนักงาน ยลดาตาโตเมื่อได้ยินราคา"อยาก

"ยูมิ เป็นอะไรหรือเปล่า" มะปรางถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง"ยูมิไม่เป็นไร" ยลดานั่งลงอย่างอ่อนแรง"อย่าคิดมากสิ พวกนั้นก็นิสัยแบบนี้แหละ ชอบพูดว่าคนอื่นไปเรื่อย ยูมิพึ่งเข้ามาเรียน พวกนี้ก็คงจะหมั่นไส้ เพราะยูมิน่ารัก แถมเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นอีกต่างหาก" มะปรางปลอบประโลม ไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก"มะปรางคิดว่ายูมิเป็นเด็กเสี่ยอย่างที่พวกมิมิวพูดไหม""มันเป็นเรื่องส่วนตัวของยูมิ ปรางไม่ยุ่งหรอก""มะปรางพูดแบบนี้ก็เชื่อพวกมิมิวสินะ""ไม่ใช่แบบนั้น ปรางเชื่อยูมิ ขึ้นเรียนกันเถอะ อย่าคิดมากสิ""อือ" ยลดาพยักหน้าตอบ ยังคงหนักใจกับคำนินทา แต่ก็ไม่สามารถแก้ต่างให้ตัวเองได้เต็มปาก"แล้วมะปรางจะกลับยังไง" ยลดาถามขณะกำลังเดินออกจากโรงเรียน"ปรางเดินไปแค่สองซอยก็ถึงหอพักแล้ว แล้วยูมิล่ะ""ยูมิต้องข้ามไปรอรถเมล์ฝั่งนู้น"ปริ๊นๆๆเสียงแตรรถดังขึ้นทำให้สองสาวหันไปมอง รวมถึงสายตาคู่อื่นด้วย เพราะด้วยรถและราคาของรถจึงทำให้ดึงดูดสายตาทุกคู่ได้ไม่ยาก"ยูมิ" เสียงเรียกดังขึ้น เมื่อเขาเปิดประตูรถลงมา ยิ่งทำให้ทุกคนมอง ผู้ชายตัวสูง เท่ห์ เรียวขายาวอย่างกับนายแบบก้าวลงมาจากซุปเปอร์คาร์คันหรู"พี่บาส มาทำอะไรแถวนี้คะ