รักร้าย บอดี้การ์ดมาเฟีย

รักร้าย บอดี้การ์ดมาเฟีย

last update最終更新日 : 2025-03-07
作家:  Melyssa完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
119チャプター
1.8Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อ่านฟิน

ความรักหวาน

พระเอกเก่ง

มาเฟีย

ปากร้าย

คู่กัด

ต่างวัย

เข้าใจผิด

คู่ปรับ

เดย์ บอดี้การ์ดหนุ่มคู่ใจของแทนไท กับสาวน้อยยูมิ เด็กสาวข้างบ้านของพรพระพาย เจอหน้าเป็นต้องทะเลาะกัน กลายเป็นคู่กัดประจำบ้าน

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 หนีออกจากบ้าน

VERA SINCLAIR

It began with a drizzle on my legs, face, and arms while my mind lingered in a sleepy fog. But the tapping continued, bringing me back to consciousness. My eyes opened, groggy and confused, only for my breath to catch at the sight that awaited me.

Water poured in from above, soaking my bed, blankets, and everything else before the roof collapsed with a deafening crash.

A scream tore through my throat as I leaped out of bed at the last second, only to slip and land miserably on my side as gallons of water crashed through the room. My heart raced as I got up, slipping and crashing back down before finally getting to my feet, adrenaline taking over as I stumbled out of the room.

"Noa!" My son's name was the only thing on my mind as I rushed to his room to find him sitting upright in his crib, his small face twisted with confusion.

“We have to get out of here!” My hands trembled as I picked him up, and a familiar voice broke through the rain at that moment.

“Miss! Are you okay?”

“No!” I yelled back, grabbing the nearest blanket and wrapping it around Noa and me. "My bedroom collapsed!" I yelled, unsure what to do as the floodwaters approached. Just then, a loud crack of thunder rumbled overhead, shaking the walls.

Lightning flashed, lighting up the room, and I pressed myself into a corner, a terrified sob ripping through my throat. I had always been terrified of lightning.

"Shh, baby, it's okay," I whispered as Noa cried. Just then, the man's voice rang out again, followed by a loud pounding on the door.

Sprinting to the front door, I waded through the now-flooded hallway, the rain still pouring in. Ripping the door open, the man's eyes widened as he took in the mess.

"The roof," I mumbled. "It just collapsed. There’s water everywhere.” I explained, my voice ringing hollow in my ears, and the man's expression turned grim as he asked for the items I wanted to save.

“You can stay at my place tonight. We’ll figure this out in the morning," he said, and my mind spun, not knowing what to do. My clothing and other belongings were floating in the flood. There was nothing to save.

"Noa's things," I finally said, pointing to his small stash of blankets and clothes that were still dry for the time being, and the man quickly gathered whatever he could while I tried to keep my baby calm.

He threw the bags over his shoulder and grabbed the blankets before turning toward me. “Let’s go. Come on.” He said, and I moved toward the door. But as I opened the door further, a chill ran through my body, not from the rain, but from the voice in my head reminding me I didn't know this man.

It was true. I had only exchanged one greeting with him when Noa and I arrived two days before. Every instinct told me that this was reckless, perhaps even dangerous. But what options did I have? The house was destroyed, and I had nowhere to go.

As if the man could read my mind, he introduced himself as Timothee, and before I could respond, he promised he wouldn't hurt us. So I forced the doubts down and took another step, but I paused again the moment I stepped onto the porch at the scene that greeted me.

Six black SUVs lined up like predators waiting to strike, and then, as if on cue, the doors flew open. A scream ripped through my throat, instinct propelling me forward as I made the fastest turn of my life.

Tim stumbled out behind me, perplexed when he saw me running. He said something. But the sound of car doors slamming shut, followed by boots hitting the ground, drowned out his words. I screamed at him to run, to save himself, as I grabbed him by the arm, pushed him back into the house, and slammed the door shut.

"Who are they? What’s happening?” He yelled, fumbling to push a chair against the door, but I told him there was no time for that, darting toward the window in the back of the house. The window was too high to jump through safely, but it was our only way out. So I wrenched it open just as the deafening bang of the front door being kicked in echoed throughout the house.

The wind and rain beat down on my face, but I couldn't feel or hear anything over my heartbeat pounding against my ears.

“We have to go! Timothee, come on!”

With my arms firmly wrapped around my son, I thrust myself through the small window, my eyes fluttering shut as I fell, bracing for the impact.

We crashed, and a puddle beneath us broke our fall, but it was far from gentle.

Pain erupted from my side, and my head snapped back, disorienting me, but my grip on my son tightened instinctively as I struggled to get up.

"Miss!" Tim's frantic voice echoed above me before the sound of bullets pierced the night, and my body reacted before my mind as I scrambled to my feet, my legs wobbling beneath me while my baby's terrified cries broke through the storm. "Give me the baby!" Tim yelled with extended arms, his face pale and drenched. But I didn't.

"No!" I choked out, stumbling forward. I couldn't let go of him, and a wall appeared out of nowhere. The impact sent me to my knees, a sharp pain shooting toward my hip, but I didn't have time to pay attention to it. So I got up just as Tim grabbed my arm and pulled me up, dragging me forward. “The car! We need to get to the car!” he yelled, but I was not listening. All I could hear was a voice screaming: He found us. He found us. How did he find us?

“Get in! Get in now!” His yell jolted me back, and I immediately jumped into the car.

Noa's wails were deafening, his fingers clutching my shirt as if he understood the danger we were in. Tim rushed in and slammed the door before shoving the keys into the ignition. The engine roared to life, and the tires spun against the wet ground, but eventually took off.

However, soon, headlights pierced the darkness behind us. They were coming!

“Who are these people?!” Tim shouted in a shaking voice as he sped toward the gate. I first apologized for putting him in danger--I had jeopardized their lives by coming here. However, he ignored that, asking once more who the people were.

“The Mafia! My ex! My baby daddy wants me dead!”

“What?!”

I didn’t get the chance to explain as the car lurched violently with a deafening blast that ripped through the night, and the next thing, we were airborne.

I held my son close as the car flipped and whispered, "I'm so sorry." Everything spun up, down, sideways, in a sickening spiral before the startling crash, followed by the smell of burning metal and smoke... and then... nothing.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
119 チャプター
ตอนที่ 1 หนีออกจากบ้าน
ยูมิ ยลดา สาวน้อยวัย 17 ปี เท่าที่จำความได้แม่ของเธอมีสามีมาแล้วสองคน ไม่รวมพ่อชาวญี่ปุ่นที่เธอไม่เคยเห็นหน้า มีเพียงคำบอกเล่าของ รตี ผู้เป็นแม่เท่านั้น...พ่อของเธอกลับประเทศของเขาไปตั้งแต่แม่ตั้งท้องเธอ เธอไม่เคยรู้ว่าทำไมพ่อถึงทิ้งเธอกับแม่ไป เพราะแม่ไม่เคยให้เหตุผล แต่เธอก็ไม่เคยร้องคร่ำครวญหาพ่อตอนยลดาอายุ 5 ขวบ แม่ของเธอพามาเช่าบ้านหลังใหม่ ทำให้เธอได้เจอกับพี่สาวใจดี พาย พรพระพาย เธอมักจะมาเล่นที่บ้านของ พรพระพายเป็นประจำ จริงๆ แล้วแทบจะกินนอนที่บ้านพรพระพายด้วยซ้ำแม่ของยลดาไม่ค่อยมีเวลาให้ กลางคืนก็ออกไปทำงานปล่อยให้เธอที่เป็นเด็กนอนหลับอยู่บ้านเพียงลำพัง เธอจึงชอบมานอนกับ พรพระพาย เพราะความที่ยลดาได้ใกล้ชิดกับพรพระพายจึงซึมซับนิสัยดีๆ ของพรพระพายไว้มาก ถ้าไม่มีพรพระพายเธอคงเป็นเด็กใจแตกไปแล้ว แต่แล้ววันหนึ่งพี่พายของเธอก็ต้องไปอยู่ที่อื่นเพราะพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่แม่ของยลดาทำงานร้านอาหาร จะออกไปทำงานช่วงเย็นกว่าจะกลับก็ดึกดื่น บางวันก็กลับมาในเวลารุ่งเช้า เหมือนดั่งวันนี้ที่แม่ของเธอกลับมาพร้อมผู้ชายคนใหม่"ยูมิ นี่น้าวุธจะมาอยู่กับเราที่นี่ ไหว้น้าเขา
続きを読む
ตอนที่ 2 รักเพื่อนสนิท
เดย์ ตรัยคุณ บอดี้การ์ดคู่ใจของแทนไท ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน ด้วยการเลี้ยงดูของคุณทิพวรรณแม่ของแทนไท กับป้าแช่ม ป้าแท้ๆ ของตรัยคุณพ่อของตรัยคุณเป็นเพื่อนกับพ่อของแทนไท ทั้งสามคนประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนไปดูที่ดินสำหรับสร้างโรงงานที่ต่างจังหวัด มีเพียงคุณทิพวรรณที่รอดมาได้ ในเวลานั้นตรัยคุณมีอายุเพียง 3 ขวบ แทนไท 5 ขวบ ในระหว่างที่คุณทิพวรรณรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ป้าแช่มเป็นคนดูแลเด็กน้อยทั้งสองคนแทนไทอายุมากกว่าตรัยคุณ 2 ปี ทั้งคู่เปรียบเสมือนพี่น้องกัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน มหาวิทยาลัยเดียวกัน จบปริญญาโทเหมือนกัน เรียนการต่อสู้ทุกแขนงมาตั้งแต่เด็กด้วยกันทุกช่วงชีวิตของแทนไทจะมีตรัยคุณอยู่ข้างๆ แม้แต่ตอนที่ ดาริน แม่ของ อาชิ อินทัช หนีตามผู้ชายคนอื่นไป เขาก็ช่วยแทนไทเลี้ยงลูกน้อย สร้างอาณาจักรแทนไท คอร์ปอเรชั่น มาด้วยกัน แต่เขาก็รู้จักเจียมตัว ไม่เคยตีตัวเสมอแทนไท ถึงแทนไทจะคิดว่าเขาคือน้องชายก็ตามตรัยคุณมีเพื่อนสนิทผู้หญิงคนหนึ่ง คบกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง และเขา...แอบรักเพื่อนตัวเอง รักมาตลอด แต่เธอ...รักคนอื่น วันหนึ่งเขากับเธอก็ต้องแยกจากกันด้วยหน้าที่การงาน เธอต
続きを読む
ตอนที่ 3 ตัวถ่วง
หลังจากที่ยลดาตัดสินใจหนีออกจากบ้าน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะไปทางใด จะไปอยู่ที่ไหน เธอเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ในมือถือกระปุกออมสินรูปหมาน้อยสีขาว กอดมันไว้ราวกับเป็นที่พึ่ง เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกโดดเดี่ยวเธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า ค่อยๆ นั่งลงแถวท่ารถ ดวงตากวาดมองไปรอบๆ ผู้คนมากมาย แสงสียามค่ำคืนที่ดูคึกคักไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกที่โดดเดี่ยวในใจของเธอดีขึ้นเลย"หัวหิน...หัวหิน ประจวบครับ รถจะออกแล้ว" เสียงวินรถตู้ร้องเรียกลูกค้ายลดาที่กำลังนั่งคิดไม่ตกกับชีวิตตัวเอง เธอเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอนึกถึงเพื่อนของเพื่อนคนหนึ่งที่เปิดกิจการห้องพักรายวันที่ชายหาดหัวหิน ได้รู้จักกันเมื่อครั้งที่ไปเที่ยวหัวหิน"รอด้วยค่ะ" ยลดาตัดสินใจขึ้นรถตู้คันนั้นทันทีเมื่อขึ้นมานั่งบนรถเธอก็ส่งข้อความหาเพื่อนเพื่อขอเบอร์ติดต่อเพื่อนคนนั้นโชคดีที่รถตู้คันนี้ต้องไปส่งผู้โดยสารที่ห้องพักนี้พอดี"พี่ยูมิใช่ไหม" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นในขณะที่ยลดายืนชะเง้อมองหาเพื่อนคนนั้น ที่ห้องพักสำหรับเช่ารายวัน"ใช่ๆ" ยลดาตอบ"หนูแจมนะ พอดีพี่แยมไปชุมพรกับแม่กว่าจะกลับก็คงจะดึก ก็เลยให้แจมมารอรั
続きを読む
ตอนที่ 4 พบเจอ
วันนี้ยลดาตื่นแต่เช้าพิเศษ เพราะรู้สึกอยากกินโจ๊ก เธอเดินเลียบชายหาดมาเรื่อยๆ ก็เห็นกองถ่ายพรีเวดดิ้ง รักกำลังโพสท่าให้ช่างภาพได้กดชัดเตอร์ เธอมองไปยิ้มไปให้กับคู่รักตรงหน้า ตามประสาเด็กสาวช่างฝัน"ดูเขารักกันจัง" ยลดาพูดกับตัวเอง และยิ้มให้กับภาพตรงหน้าเธอเดินเข้าไปใกล้ๆ เพราะอยากเห็นคู่รักที่สวยหล่อคู่นั้น แต่เธอเห็นแต่หน้าว่าที่เจ้าบ่าว ว่าที่เจ้าสาวยืนหันหลังให้เธออยู่"อย่างกับดารา นายแบบเลย โอปป้ามาก" เธอพึมพำ หลงใหลได้ปลื้มในตัวของว่าที่เจ้าบ่าว เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่เห็นคนหล่อเหลาก็ออกอาการปลาบปลื้ม"พี่พาย" เด็กสาวพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อว่าที่เจ้าสาวคนนั้นหันหน้ามาทางเธอเธอเดินเข้าไปใกล้กองถ่ายพรีเวดดิ้งมากขึ้น จนเธอแน่ชัดแล้วว่า ว่าที่เจ้าสาวคนนั้นก็คือพี่พายของเธอ เธอยืนรอจังหวะ เพื่อไม่ให้รบกวนการทำงานของทีมงาน เมื่อดูท่าว่าเขาถ่ายกันเสร็จแล้ว เธอจึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปทันที"พี่พาย" ยลดาร้องเรียกพร้อมทั้งวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ"พี่พายจริงๆ ด้วย ยูมิคิดถึงพี่พาย" ยูมิสวมกอดพรพระพายไว้"ยูมิ!" พรพระพายตกใจเล็กน้อยที่เห็นหน้าเด็กสาวข้างบ้านที่เคยมาคลุกคล
続きを読む
ตอนที่ 5 พี่สาวที่แสนดี
"ยูมิเล่าให้พี่ฟังสิว่าทำไมยูมิถึงมาทำงานที่นี่ แล้วไม่เรียนหนังสือแล้วเหรอ" พรพระพายเข้าเรื่องทันที"ยูมิหนีออกจากบ้านค่ะ" เด็กสาวบอกเสียงเศร้า"หนีออกจากบ้าน เด็กอายุสิบเจ็ดเนี่ยนะ รู้ไหมว่าอันตรายมาก แล้วยิ่งยูมิเป็นผู้หญิงด้วย""ถ้ายูมิไม่หนีออกมา แฟนใหม่ของแม่ก็จะปล้ำยูมิ แม่ก็เข้าข้างแฟนใหม่แม่ แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรนะ ยูมิหนีออกมาได้ก่อน""โธ่ยูมิ แล้วตอนนี้ยูมิอยู่ที่ไหน" พรพระพายถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของเด็กสาว เธอพอจะรู้ว่าครอบครัวของยลดาเป็นอย่างไร แต่ก็ไม่คิดว่าเด็กอายุสิบเจ็ดจะเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้"ยูมิเช่าห้องอยู่ค่ะ เป็นห้องของเพื่อน เขาคิดแค่ค่าน้ำค่าไฟ เพราะเขาสงสารยูมิ แล้วยูมิก็ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟที่ร้านอาหาร""ทำไมเด็กอายุสิบเจ็ดต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ เอาแบบนี้ ยูมิมาอยู่กับพี่ไหม พี่จะขอพี่แทนให้ หรือไม่ก็ไปอยู่คอนโดของพี่""จริงเหรอคะ พี่พายให้ยูมิไปอยู่กับพี่พายได้จริงๆ นะ""จริงสิ แต่พี่ต้องคุยกับพี่แทนก่อนนะ ว่าเขาจะยังไง""ขอบคุณค่ะพี่พาย พี่พายใจดีกับยูมิตลอดเลย ยูมิรักพี่พายนะ" ยลดาโผกอดพรพระพายด้วยความตื้นตัน และดีใจเป็นอย่างมาก"จ้า พี่ก
続きを読む
ตอนที่ 6 เด็กใจแตก [1]
"ชักช้าจริงๆ ฉันไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมาเสียเวลากับเด็กใจแตกอย่างเธอนะ" ตรัยคุณเอ่ยอย่างหงุดหงิดขณะยืนกอดอกพิงรถยนต์คันหรู"แล้วใครให้มามิทราบ ยูมิก็บอกแล้วว่าจะมาเอง อยากจุ้นตามมาทำไม""ก็ฉันไม่ไว้ใจเด็กใจแตกอย่างเธอไง ขึ้นรถ" ตรัยคุณบอกก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ"คำก็ใจแตก สองคำก็ใจแตก ไอ้ผู้ใหญ่ปากมอม" ยลดาว่า แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยิน"ชิ!!!" เมื่อเข้ามาในรถเด็กสาวก็สะบัดหน้าใส่ชายหนุ่มทันที ตรัยคุณตีหน้ายักษ์ใส่ ไม่พอใจเช่นกัน ก่อนจะขับรถกลับคอนโดมิเนียมหรูริมทะเล"รออยู่ตรงนี้แหละ รอคุณแทนกับพายลงมาก่อนว่าจะเอายังไงกับเด็กแก่แดดอย่างเธอ" บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยบอกเมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียม เขาให้เด็กสาวรออยู่ตรงบริเวณสระว่ายน้ำของคอนโดมิเนียม"ยูมิไม่ได้แก่แดดนะ อย่ามาว่ายูมิ" ยลดาพูดด้วยอารมณ์ที่เริ่มโมโห ตอนแรกก็ว่าเธอเป็นเด็กใจแตก ตอนนี้ยังจะมาว่าเธอเป็นเด็กแก่แดดอีก"ถ้างั้นก็คงเป็นเด็กใจแตกหนีออกจากบ้าน" ตรัยคุณยังคงพูดว่าเด็กสาว โดยไม่รู้เลยว่าถ้อยคำเหล่านั้นจะทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยเพียงใด"ยูมิไม่ได้เป็นเด็กใจแตกด้วย ไอ้ผู้ใหญ่ปากเสีย""แล้วเด็กดีๆ ที่ไหนเขาหนีออกจากบ้านมาอยู่ที่แบ
続きを読む
ตอนที่ 6 เด็กใจแตก [2]
"ย่าทิพย์ฮับ ย่าทิพย์ไม่ไปทะเยกับอาชิ หนุกมากเยยฮับ" เด็กชายตัวน้อยวิ่งหาผู้เป็นย่าทันทีที่ลงจากรถ บอกเล่าความสนุกสนานในสถานที่ที่พึ่งจากมา"จริงเหรอคะ ถ้าย่าทิพย์ไม่ติดว่าต้องเตรียมงานทางนี้ย่าทิพย์คงได้ไปสนุกกับอาชิแล้ว""ไว้ให้พ่อแทนพาไปอีก ย่าทิพย์ไปกับอาชินะฮับ"ยลดามองย่าหลานพูดคุยกันอย่างน่ารักด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่สายตาของคุณทิพวรรณจะเหลือบมองมาทางเธอ"ตกลงค่ะ แล้วนี้ไปพาเด็กที่ไหนมา" คุณทิพวรรณเอ่ยตอบหลานชาย แล้วถามเมื่อเห็นหน้าแป้นแร้นของเด็กสาว"เป็นเด็กที่อยู่ข้างบ้านพายน่ะครับ จะมาอยู่กับเราที่นี้" แทนไทตอบ"สวัสดีค่ะ หนูชื่อยูมิค่ะ" ยลดายกมือไหว้คุณทิพวรรณอย่าง นอบน้อม"ไปไงมาไงถึงจะมาอยู่ที่นี้ล่ะ" คุณทิพวรรณเอ่ยถามอีก"เราเข้าไปคุยในบ้านกันดีกว่าครับ" แทนไทว่าพรพระพายเล่าเรื่องทุกอย่างให้คุณทิพวรรณฟัง แล้วเรื่องที่เธออยากจะส่งเสียให้ยลดาได้เรียนต่อ เด็กสาวยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจที่จะได้เรียนต่อ"ก็อยู่ที่นี่ไป คอยช่วยงานป้าแช่ม พอเปิดเทอมก็ไปเรียน ถือว่าเอาบุญช่วยเด็กตกทุกข์ได้ยาก" คุณทิพวรรณเห็นด้วยกับว่าที่ลูกสะใภ้"ขอบคุณค่ะ ยูมิขอบคุณทุกคนมากนะคะที่เมตตายูมิ ยูมิจะช
続きを読む
ตอนที่ 7 ผู้ชายปากร้าย...ใจร้าย [1]
"ยูมิมากินข้าวด้วยกันสิ" คุณทิพวรรณพูดขึ้นขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน โดยมีคุณทิพวรรณ แทนไท พรพระพาย เด็กชายอินทัช และตรัยคุณ"ไม่เป็นไรค่ะ ยูมิกินกับคนอื่นๆ ในครัวจะดีกว่า" ยลดาเจียมเนื้อเจียมตัว ด้วยตนเองเป็นเพียงคนอาศัย"มาเถอะน่า แช่มด้วยมากินด้วยกัน นานๆ ฉันจะกลับมา มานั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน""แต่เด็กนี่..." ตรัยคุณตั้งท่าโต้แย้ง แต่ยังพูดไม่ทันจบคุณทิพวรรณก็พูดแทรกขึ้นเสียก่อน"อย่าเป็นคนใจแคบไปหน่อยเลยตาเดย์ ยูมิไปหยิบจานข้าวมาสิ" คุณทิพวรรณว่า"ค่ะ"เด็กสาวถือจานข้าวมานั่งฝั่งตรงข้ามกับบอดี้การ์ดหนุ่ม ตรัยคุณมองหน้ายลดาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก เธอก็จ้องหน้ากลับอย่างไม่กลัวเกรงเช่นกัน"กินข้าวกันสิ นั่งจ้องหน้ากันอยู่แบบนั้นจะอิ่มกันไหม" คุณทิพวรรณว่า เมื่อตรัยคุณกับยลดาเอาแต่จ้องหน้ากัน"ใจตรงกังเยย" อินทัชพูดขึ้น เมื่อตรัยคุณกับยลดายื่นมือมาตักถั่วลันเตาผัดกุ้งพร้อมกัน ทั้งคู่รีบชักมือกลับไป"เดย์ก็ตักให้ยูมิหน่อยสิ" คุณทิพวรรณพูด"มือก็มี ก็ให้ตักกินเองสิครับ""ตาเดย์นี่ ปากร้ายนักนะ" คุณทิพวรรณเอ่ยเสียงดุ"ไม่เป็นไรค่ะคุณทิพย์ ยูมิตักเองได้""อาชิกินกุ้งครับ
続きを読む
ตอนที่ 7 ผู้ชายปากร้าย...ใจร้าย [2]
"นี่นาย ยูมิอยากซื้อของใช้ส่วนตัว ป้าแช่มบอกให้นายพาไป" ยลดาเอ่ยบอกคนตัวสูงหน้ายักษ์"ฉันเคยบอกไปแล้ว ว่าฉันอายุมากกว่าเธอ อย่ามาปีนเกลียว" ตรัยคุณว่า"อาเดย์ พายูมิไปซื้อของหน่อย""ฉันไม่ได้แก่ขนาดเป็นน้องพ่อเธอ""แล้วจะให้เรียกว่าอะไร นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ บอกมาเลย จะได้พอใจ""มีสมองก็คิดสิว่าจะเรียกยังไง อยากจะได้ อยากจะซื้ออะไร ก็เดินไปซื้อเองหน้าปากซอยนู่น" ตรัยคุณบอก ก่อนจะเดินหนีไป"ไอ้คนใจร้าย ปากก็ร้าย ใจยังร้ายอีก ชิ!! ยูมิไปเองก็ได้ไม่ง้อหรอก" เด็กสาวตะโกนว่าตามหลัง ก่อนจะเดินออกไปหน้าบ้าน"ไปทางไหนล่ะ...พี่คะ ยูมิจะไปหน้าปากซอย ยูมิต้องไปทางไหนคะ" ยลดาเอ่ยถามบอดี้การ์ดที่อยู่หน้าบ้าน"ไปทางขวาเลยครับ" บอดี้การ์ดตอบ"ขอบคุณค่ะ"อิ้งๆๆในระหว่างทางที่จะเดินไปหน้าปากซอยก็ได้ยินเสียงร้องดังแว่ว ยลดาต้องหยุดฟังเพราะได้ยินเหมือนเสียงร้องของลูกสุนัข"เสียงลูกหมาที่ไหนร้องนะ" ยลดาสอดส่ายสายตามองหาที่มาของเสียงอิ้งๆๆๆ บ็อกๆๆๆลูกสุนัขทั้งร้องทั้งเห่าดังขึ้น เมื่อเด็กสาวเดินเข้าไปใกล้"นี้ไงเจ้าของเสียง มาหาพี่ยูมินะ" ยลดาร้องเรียกเมื่อเจอลูกสุนัขสีขาวขนปุกปุย แต่เหมือนมัน
続きを読む
ตอนที่ 8 ยูมิ&อาชิ [1]
"หู้ยยยย หมาน้อย" เด็กชายอินทัชร้องด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นลูกสุนัขที่ยลดากำลังอาบน้ำให้ ก่อนจะนั่งยองดูอยู่ห่างๆ"อาชิมาดูใกล้ๆ สิคะ" เด็กสาวกวักมือเรียกบ๊อกๆๆๆ"พี่ยูมิไปเอามาจากไหนฮับ" อินทัชเดินเข้ามาใกล้ๆ"พี่ยูมิเจอเจ้าตัวเล็กถูกทิ้งอยู่ข้างทางค่ะ พี่ยูมิสงสารก็เลยอุ้มกลับมา""มังชื่อตัวเย็กเหยอฮับ""พี่ยูมิยังไม่ได้ตั้งชื่อเลยค่ะ พี่ยูมิเห็นมันตัวเล็ก พี่ยูมิก็เลยเรียกเจ้าตัวเล็ก""อาชิจับเจ้าตัวเย็กได้ไหมฮับ"บ็อกๆๆ"ได้สิคะ" อินทัชยื่นมือเล็กมาลูบหัวลูกสุนัขตามที่ยลดาบอก"น่ายักจัง""เนอะอาชิ พี่ยูมิก็ว่ามันน่ารักมากๆ เลย แต่ไม่รู้ว่าพ่อของอาชิจะอนุญาตให้พี่ยูมิเลี้ยงหรือเปล่า" ยลดามีสีหน้าคิดหนัก กลัวว่าจะไม่ได้รับอนุญาตให้เลี้ยงลูกหมาน้อย"อาชิขอพ่อแทนให้ฮับ""จริงนะ อาชิจะขอให้พี่ยูมิจริงๆ นะ" ยลดาพูดด้วยความดีใจ"จริงฮับ แต่พี่ยูมิต้องให้อาชิเย่งกับเจ้าตัวเย็กด้วยนะฮับ""ได้สิคะ งั้นจับมือสัญญากันก่อน" ยลดาบอกพร้อมทั้งยื่นนิ้วก้อยไปให้เด็กชายตัวน้อยเพื่อเกี่ยวก้อยทำสัญญา"ฉังญาฮับ เราไปกังเยยไหมฮับ""พี่ยูมิขอไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวเราค่อยไปขออนุญาตพ่อของอาชิกันนะ""ฮับ""แ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status