รักร้าย บอดี้การ์ดมาเฟีย

เสียงเปียโนบรรเลงสดดังขึ้น ภายในร้านอาหารหรูหราใจกลางเมือง มีร่างบางที่นั่งตรงข้ามกับหนุ่มหน้าตาดี ใส่เชิ้ตเรียบตึงผูกไทเส้นราคาแพง เขากำลังม้วนเส้นสปาเก็ตตี้ใส่ช้อนเข้าปาก

หญิงสาวที่ชื่อ ‘โซดา’ วัย 28 ปีบริบูรณ์ เธอมาออกเดทกับประธานหนุ่มที่เป็นคนคุยมาสักพัก เขาชื่อ ‘ศรันย์’ อายุมากกว่าเธอ 2 ปี ส่วนใหญ่เธอชอบคบคนที่โตกว่าเสมอ เพราะเธอก็ไม่ใช่วัยนักศึกษาจบใหม่แล้ว

เพื่อนบางคนรอบตัว มีลูกมีเต้า แต่งงานเข้าพิธีวิวาห์หวานชื่นกันหมด

เหลือแค่เธอ...

คานยังคอยอีกไม่ไกล

“คืนนี้ไปดูหนังที่ห้องพี่มั้ย วิวจากห้องพี่ตอนกลางคืนสวยมากนะ” ศรันย์วางมือหลังอิ่มแล้ว พอวกเข้าเรื่องนี้เขาก็ยกยิ้มมุมปาก พลางหยิบแก้วไวน์ขาวใกล้มือขึ้นมาจิบแก้เลี่ยน

“ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีคืนนี้โซต้องไปดูร้าน”

“อีกแล้วเหรอ”

“ก็โซเป็นเจ้าของร้านนี่คะพี่ศรันย์ ก่อนคุยกับโซก็แจ้งทุกอย่างแล้ว”

โซดาพูดไปตามความจริง เธอเป็นเจ้าของบาร์เหล้า ZODAMONX ที่มาก็คือชื่อเธอกับน้องสาวอย่างเลม่อนมารวมกัน รายนั้นอายุห่างจากเธอหนึ่งรอบทศวรรษเลยทีเดียว

คืนนี้จัดสรรเวลามาได้แค่ทานข้าวนี่แหละ เธอต้องกลับไปตรวจตราความเรียบร้อยที่ร้าน มีลูกน้องหลายชีวิตที่ต้องดูแลด้วย

แต่ประเด็นไม่ใช่แค่นั้นหรอก เธอรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายต่างหาก

เผลอทีเป็นหลอกกิน...

“พี่บอกเราตามตรงเลยนะน้องโซ”

ศรันย์สูดลมหายใจ พลางถอนหายใจเซ็งๆ ใส่เธอที่นั่งหน้าตาย รอยยิ้มที่โซดามักจะยิ้มให้เขา บอกตามตรง ดูตายด้านไม่มีชีวิตชีวาเลย เพราะงั้นถ้าเธอยังหลีกเลี่ยงที่จะสมยอมเขา

งั้นเขา... ขอเปิดเผยออย่างตรงไปตรงมาก็แล้วกัน

“น้องโซทั้งสวยแล้วก็หุ่นดีไปทุกส่วนเลย แต่พี่ว่า... ถ้ามีดีแค่สวยแล้วหุ่นดีอย่างเดียว แต่ขาดเสน่ห์หรือจริตความเป็นผู้หญิง มันก็น่าเบื่อ”

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ”

“พี่หมายถึงว่าเรามีของดี แต่ทำไมถึงไม่งัดออกมามัดใจชายล่ะ”

ไม่ใช่แค่พูด แต่เขายังใช้สายตาคุกคามเธอ โดยการไล่มองตั้งแต่ใบหน้าสวยที่ปราศจากรอยยิ้ม หลุบมองต่ำที่เนินหน้าอกกันอีกต่างหาก

ทรวดทรงของโซดามีทั้งส่วนเว้าส่วนโค้ง ไฟหน้าทั้งคู่ก็ใหญ่ บั้นท้ายแน่นแล้วก็กลมสวยได้รูปอีกด้วย เธอสูงไม่มาก แค่ความเพรียวบางร่างเล็ก ทำให้ดูเพรียวระหงจนสง่างามทุกอิริยาบถ

เสียอย่างเดียว... เธอไม่ค่อยชอบยิ้มเท่าไหร่

“เราสองคนก็คุยกันมาตั้ง 2 เดือนแล้ว ทำไมน้องโซไม่คิดอยากจะไปค้างคอนโดพี่เลย”

“เราคุยกันแค่ 2 เดือนเองนะคะพี่ศรันย์”

“ผู้หญิงคนก่อนพี่คุย 2 วันก็ยอมมาห้องพี่แล้วนะ”

“แล้วพี่ก็คิดว่าโซจะเหมือนผู้หญิงคนก่อนของพี่เหรอ”

เธอเริ่มหัวกรุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ทุกครั้งที่เจอหน้าหรือในตอนที่คุยข้อความ ศรันย์ชอบวกเข้าเรื่องใต้สะดือ ต่อให้พูดจาอ้อมโลกให้ไปถึงดาวอังคารก็ดูออกอยู่ดี

เอะอะชวนขึ้นห้องตลอด แบบนี้ให้เธอคิดดีได้ยังไงกัน

“แต่ถ้าน้องโซยังเป็นแบบนี้ พี่คิดว่าความสัมพันธ์เราจะไปไม่รอด”

“เพราะแค่ไม่ยอมให้เอาใช่มั้ย”

“น้องโซอย่าพูดจาไม่น่ารักสิ”

“พูดออกมาตามตรงเถอะค่ะ แววตาพี่มันฟ้องว่าอยากจนปากสั่น”

อาหารตรงหน้าจืดชืดขึ้นมาทันที เธออยากพูดแบบนี้มานานแล้ว เพราะว่าที่ผ่านมา โซดารักษาน้ำใจด้วยการปฏิเสธอย่างมีมารยาท เธอก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร

แต่ของแบบนี้ต้องยินยอมสองฝ่ายสิ

“ก็ต้องอยากได้สิ พี่คุยกับเราก็เพราะอยากเอานี่แหละ”

“ตรงดีนะคะ”

“แล้วน้องโซชอบแบบไหนล่ะ”

ศรันย์ไม่อ้อมค้อมเหมือนกัน เขาเข้าหาเธอเพราะภาพลักษณ์ภายนอก ต่อให้เป็นคนอื่น ยังไงก็ดูที่รูปร่างหน้าตาเป็นอันดันแรก

เธอสวยเตะตาตั้งแต่แรกเห็นเชียว...

แต่เจ้าของร้านโซดาม่อนดูเข้าถึงยาก ตอนแรกเขาก็คิดหนัก สวยหุ่นเซี๊ยะขนาดนี้ทำไมไม่มีแฟน พอได้สัมผัสกับตัวเอง เขาเข้าใจแล้วว่าเธอเป็นคนสวยที่จืดชืดสิ้นดี

ลีลาบนเตียงไม่เคยได้เห็น จริตจะก้านความขี้อ้อนก็ไม่มีอีก

“ทำเป็นไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายไปได้”

โซดานั่งหน้าชา กัดฟันเถียงต่อไม่ถูกเลย

“หรือว่ายังไม่เคย...”

ศรันย์เลิกคิ้วยียวน หลังพยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมานาน เขาก็ไม่อาจปิดบังตัวตนที่ซ่อนไว้ได้อีกแล้ว

“นี่ถ้ายังไม่เคย พี่ว่าเราควรจะลองเปิดโลกบ้างสิ” เขาช่วยชี้ทางให้ แต่เป็นคำแนะนำที่เธอไม่ได้ต้องการสักนิด

“อะไรนะ”

“อายุเราก็ไม่ใช่เด็กน้อย มัวแต่คอยแบบนี้คานจะถามหานะครับ”

โซดาสูดลมหายใจเข้า พลางเหลือบสายตามองแก้วน้ำเปล่า

“ฉันยอมอยู่บนคาน ดีกว่าหลับนอนกับคนแบบพี่”

“ว่าไงนะ”

“อ่า เสียเวลาชะมัดเลย”

“เสียเวลาเหรอ”

เธอเองก็ชักเบื่อหน่ายเต็มทนเหมือนกัน เรื่องบนเตียงมันปกติของคู่รักอยู่แล้วเธอรู้ดี แต่ถ้าไม่มีความรู้สึกอยากร่วมหลับนอน หรืออยากกอดจูบ เธอเองก็ไม่อยากฝืนใจทำกับใครก็ตามอยู่ดี

โดยเฉพาะไอ้ประธานหื่นนี่

ไปตายให้หนอนไชซะยังดีกว่า!

“ฉันอุตส่าห์ชวนพี่คุยเรื่องอื่น แต่ก็วกชวนขึ้นคอนโดตลอดเลย”

“แล้วเธอจะใช้ชีวิตน่าเบื่อไปทำไม”

“น่าเบื่อ ?”

“ไม่เคยมีใครบอกเลยเหรอ เธอใช้ชีวิตได้โคตรน่าเบื่อเลยโซดา”

ทั้งคู่เริ่มมีปากเสียงกัน ไม่หวั่นแม้ที่นี่จะเป็นร้านหรู หรือถูกสายตาคนอื่นที่มานั่งทานอาหาร หันมองมาเป็นตาเดียว

“ต่อให้หน้าตาดี หรือหุ่นดีแค่ไหนเนี่ย แต่ถ้าทำตัวน่าเบื่อแล้วยังจะเล่นตัวอีก... พี่ว่าเธอน่าจะขึ้นคานแน่นอน อยากแห้งเหี่ยวแล้วก็ตายไปเหรอ”

“พี่ศรันย์”

“เธอต้องหัดสนุกกับชีวิตบ้างนะโซ”

ศรันย์แสยะยิ้มได้กวนประสาท แต่เขาพูดเรื่องจริง โซดาใช้ชีวิตได้น่าเบื่อจนเขาจะรู้สึกตายด้านไปด้วย

นอกจากเงินกับงาน เธอคิดเรื่องอะไรอีกบ้างล่ะ

เขายอมรับว่าอยากได้ร่างกายเธอ แต่เธอกลับปฏิเสธทุกครั้งที่เขาชวนทุกทีแบบนี้ ใครมันจะอยากไปทนด้วย

ให้ตาย...

มันจะไปกันรอดได้ยังไง

“ไปลองนอนกับผู้ชายสักคนดูสิ เผื่อชีวิตเธอจะไม่เป็นซังกะตายแบบนี้”

สาด

แก้วน้ำใกล้มือของโซดา ถูกคว้าแล้วสาดใส่ใบหน้าคนตรงหน้า ศรันย์โดนสาดเข้าเต็มเบ้าตาแล้วก็ปากที่อ้าจะพูดพอดี เขาพ่นน้ำในปากทิ้ง ก่อนจะขึงตาดุเธออย่างเอาเรื่องหนักเลย

ร่างบางคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพาย ก่อนจะวางแก้วกระแทกโต๊ะปังใหญ่

“ไอ้คนเฮงซวย”

“เธอเป็นบ้าเหรอวะ!”

“ผู้ชายเฮงซวยแบบพี่... คุ้ยขยะเปียกหน้าร้านก็เจอแล้ว”