جميع فصول : الفصل -الفصل 40

โป๊ก!"โอ๊ย! ฮือๆๆๆ ทำยูมิเจ็บอีกแล้ว ฮือๆๆๆ" ยลดาร้องด้วยความเจ็บ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง"แล้วทำไมถึงไม่คาดเข็มขัด" เขาว่า ก่อนจะเอี้ยวตัวมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ"ฮือๆๆๆ""ไหนมาดูสิ เป่าเพี้ยง! หายเจ็บ" มือหนารั้งใบหน้าของเธอเข้ามาดูรอยแดงที่หน้าผาก ทำการปลอบประโลมราวกับเธอเป็นเด็กน้อย"อึก...ไม่หาย...อึก...ยังเจ็บอยู่...อึก""ถ้าไม่ดื้อก็ไม่เจ็บหรอก""ยูมิ...อึก...ไม่ดื้อ...อึก""ให้มันได้อย่างนี้สิ เถียงคำไม่ตกฟาก ปวดหัวฉิบ" ตรัยคุณพูดอย่างเหนื่อยใจ พลางนวดขมับตัวเอง แล้วขับรถออกไปทันที"นี่! จอดสิ เลยโรงเรียนของยูมิแล้ว" ยลดาร้องบอกเสียงดัง เมื่อเขาขับรถเลยโรงเรียน".....""จอดรถนะ ถ้าไม่จอดยูมิจะกระโดดลงไปจริงๆด้วย""อยากกระโดดลงไปก็เชิญเลย แต่ศพของเธออาจจะไม่สวยหน่อยนะ หน้าที่ไถลไปกับพื้นถนนมันก็จะเป็นแผลเหวอะหวะ น่าเกลียดๆ" เขาบอกโดยไม่หันมามองหน้าเธอ แล้วเหยียบคันเร่งให้เร็วกว่าเดิมคนตัวเล็กนั่งกอดอก เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น"ไม่กระโดดลงไปล่ะ" เขาถามเธอ เมื่อเห็นเธอนิ่งไป"เดี๋ยวศพไม่สวย" ยลดาบอกปากยู่"ยัยบ๊อง""พายูมิมาที่นี่ทำไม ยูมิจะไปโรงเรียน" ตรัยคุณเลี้ยวรถเข้าม

บอดี้การ์ดหนุ่มจับเรียวขาของเธอกางออก แล้วซุกใบหน้าไปที่ใจกลางความเป็นสาวของเธอ"พะ...พี่เดย์อย่า...อื้อ..." ร่างเล็กพยายามขยับตัวหนี แต่ก็ไม่ทันลิ้นร้อนที่ตวัดลงไปบนดอกไม้งาม จนร่างเล็กหลุดเสียงครางออกมา สองมือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นบอดี้การ์ดหนุ่มตั้งหน้าตั้งตาปาดเลียดอกไม้งาม เรียวลิ้นแทรกไปตามรอยแยกที่ปิดสนิท ดูดดึงยอดเกสรสีสวย"อื้อ...ยูมิรู้สึกแปลกๆ" ร่างเล็กร้องครางเมื่อเกิดอาการแปลกๆ กับตัวเอง"ปลดปล่อยมันออกมา อื้ม" เขาเอ่ยบอก แล้วส่งลิ้นร้อนดูดเลียปรนเปรอร่างเล็ก จนเธอกรีดร้องเกร็งกระตุก"อ๊ะ...อื้อออ...อ๊า...อ๊ายยยยยย" ร่างเล็กนอนหายใจหอบเหนื่อย หน้าอกกระเพื่อม เม็ดเหงื่อไหลซึมทั่วใบหน้า ดวงตาเหม่อลอย"อื้ม...หวานมาก" บอดี้การ์ดหนุ่มดูดดื่มน้ำหวานที่ไหลล้นออกมาจนหมดไม่มีเหลือ"พี่เดย์...พะ...พอแล้ว...ยูมิเหนื่อย" ร่างเล็กเอ่ยบอกเมื่อเขายังไม่ยอมหยุดดูดดึงยอดเกสรของเธอ เขาใช้เวลาอยู่กับมันอีกสักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แล้วเลื่อนตัวขึ้นไปจูบปากอย่างดูดดื่มอีกครั้ง"ต่อไปบอดี้การ์ดคนนี้จะเป็นคนดูแลยูมิเอง" พอพูดจบเขาก็จัดการใส่เสื้อผ้าของเธอเข้าที่ ร่างเล็กนอนระทวยไร้เรี่ย

แม้แต่ยลดายังสะดุ้งกับน้ำเสียงของตรัยคุณ"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" เขารีบเข้ามาดูเธอด้วยความเป็นห่วง แล้วพยุงเธอลุกขึ้นยืน"ยูมิเจ็บตูด ยูมิว่าตูดของยูมิต้องระบมแน่ๆ เลย ทั้งโดนตี ทั้งโดนผลัก" เธอบอกพลางลูบก้นของตัวเอง"พี่เดย์เป่าให้ไหม เวลาอาชิเจ็บตรงไหนพี่เดย์ก็เป่าให้""เป่าตูดยูมิเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก...เอาหน้ามาดูก่อนลอยจูบของยัยนั่นหายไปหมดหรือยัง""หมดยัง" เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอ"หมดแล้ว" เธอหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดให้เขา"หึงเหรอ" เขามองหน้าที่หงิกงอของเธอ เอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มๆ"อือ...รีบไปทำงานเลย" เธอตอบในลำคอแล้วอมยิ้มด้วยความเขิน ก่อนจะดันตัวเขาให้ไปทำงาน แล้วตัวเองก็ถือน้ำแตงโมปั่นไปนั่งที่โซฟาตามเดิม หลบสายตาที่เขาจ้องมาด้วยความเขินอาย"กลับเลยไหม เห็นหาวหลายรอบแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนด้วย" ตรัยคุณเดินมานั่งข้างๆ ยลดา "พี่เดย์ทำงานใกล้เสร็จยัง""ยัง คงอีกสองสามชั่วโมง พี่ไปส่งบ้าน ป่ะลุก" เขาบอกพลางลุกขึ้นยืน แล้วดึงมือเล็กให้ลุกตาม"เดี๋ยว" ยูมิดึงรั้งให้เขานั่งลงที่เดิมก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมตักของเขาไว้ สร้างความมึนงงให้กับเขาไม่น้อย"จะทำอะไร" เขาถามเมื่อเธอกำลังแ

"เด็กที่พูดเก่งๆ อ้อนเก่งๆ หายไปไหนแล้วนะ ทำไมวันนี้กลายเป็นเด็กไม่พูดไม่จา""พี่บาส ยูมิเป็นอะไร หรือว่ายูมิจะป่วย ยูมิรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไป ยูมิไม่เคยเป็นแบบนี้""คงเป็นเพราะความรักมั่งที่ทำให้ยูมิเปลี่ยนไป""รักเหรอ""ยูมิอยากอยู่ใกล้เฮียเหมือนที่เฮียอยากอยู่ใกล้ยูมิ พอห่างกันมันก็รู้สึกหวิวๆ เหมือนบางสิ่งบางอย่างหายไป ตอนนี้คนสองคนกำลังเรียนรู้ที่จะรัก เมื่อเวลาผ่านไปความรักก็จะก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วคนสองคนก็จะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน""พี่บาสรู้จักความรักดีจัง""พี่ก็ไม่รู้อะไรมากหรอก ฟังเขาเล่ามาอีกที""พี่บาสอยากรักมะปรางไหม มะปรางน่าสงสาร ยูมิอยากให้มะปรางเจอคนดีๆ""ถึงบ้านแล้ว" บาสบอกเมื่อจอดรถที่หน้าประตูบ้าน"พี่บาสยังไม่ตอบยูมิเลย" ยลดาถามหาคำตอบจากบาส ไม่ยอมลงจากรถ"ยูมิคิดว่าพี่เป็นคนดี เหมาะสมกับเพื่อนของยูมิงั้นเหรอ" บาส ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง"อืม พี่บาสดีกับยูมิ พี่บาสก็เป็นคนดีแล้ว""คนเรามันมีหลายมุม ยูมิน่ารักไงเลยได้เจอมุมดีๆ ของพี่""มะปรางก็น่ารัก""ไม่คุยละ พี่ไปทำงานก่อน" บาสไม่รู้จะตอบยังไง เลยบ่ายเบี่ยงไป"ไม่คุยแล้วก็ได้ ขอบคุณนะคะ"ตรัยคุณเงียบหายไปหนึ่

"ป้าแช่ม ยูมิกลับมาหรือยัง" ตรัยคุณเอ่ยถามทันทีที่วิ่งเข้ามาถึงในครัว"ยังนะ ยูมิบอกป้าว่าจะกลับบ่ายๆ เดย์มีอะไรกับยูมิหรือเปล่า เห็นถามถึงตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว""มีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อยครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" เสียงของเขาอ่อนลง เมื่อไม่เจอคนตัวเล็กของเขา"กินอะไรมาหรือยัง กินข้าวก่อนมีของโปรดเดย์ด้วยนะ ของโปรด ยูมิด้วย ตอนเดย์ไม่อยู่ทำกินได้ทุกวัน" ตรัยคุณมองจานถั่วลันเตาผัดกุ้งตรงหน้าก็ยิ่งรู้สึกผิดที่เขาห่วงแต่งานจนละเลยความรู้สึกของยลดา"กินก่อนนะ ป้าตักข้าวให้""ครับ" ตรัยคุณตอบพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้"ไอ้เดย์ กูให้ลาพักสองอาทิตย์ แล้วมึงมาทำอะไร" แทนไทเอ่ยถามเมื่อเห็นตรัยคุณนั่งกินข้าวอยู่ในครัว"ผมมาขอข้าวป้าแช่มกินน่ะครับ" ตรัยคุณตอบคนเป็นนาย ก่อนยิ้มทักทายพรพระพาย"อาเดย์ อาชิคิดถึงอาเดย์จังเยย อาเดย์ไปทำงานงน๊านนาน" เสียงใสๆ ของอินทัชดังมาแต่ไกล ก่อนจะวิ่งเข้ามากอดคนเป็นอา"อาเดย์ก็คิดถึงอาชิครับ แล้วนี่แต่งตัวหล่อจะไปไหนครับ""วันนี้พ่อแทนบอกว่าจะพาอาชิไปดูน้องในท้องแม่พายฮับ""จริงเหรอครับ ให้ผมขับรถให้นะครับคุณแทน วันนี้ยังไม่รู้ว่าจะไปไหนดี""ตามใจมึงแล้วกัน"