جميع فصول : الفصل -الفصل 60

"เดย์จะไปไหนเหรอ" มุกตาภาเอ่ยถามเมื่อเห็นตรัยคุณเดินถือกุญแจรถออกมาจากห้องนอนของเขา"จะไปรับยูมิที่โรงเรียน ถ้ามุกหิวโทรสั่งอาหารได้เลยนะ แล้วลงบิลไว้ เบอร์โทรอยู่หน้าทีวี" เขาบอกพลางใส่รองเท้าไปด้วย"เดย์...""เฮียรอผมด้วยดิ ผมก็ต้องไปรับมะปรางเหมือนกัน แล้วคนป่วยไม่นอนพักล่ะครับ พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ จะได้ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น" บาสเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความรีบเร่ง มิวายที่จะค่อนขอด มุกตาภา"นี่นาย! หลายรอบแล้วนะที่เข้ามายุ่งตอนที่ฉันคุยกับเดย์ ไม่มีมารยาท" มุกตาภาเอ่ยว่า สีหน้าแสดงออกมาว่าไม่พอใจเป็นที่สุดในคำพูดของบาส สายตาที่จ้องมองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ"เฮียรีบไปกันเถอะ ผมกลัว" บาสแสร้งทำเป็นว่ากลัว กระโดดหลบหลังตรัยคุณ"เดย์จะกลับกี่โมง มุกไม่อยากอยู่คนเดียวนานๆ""ยังไม่รู้เหมือนกัน" ตรัยคุณตอบเสียงเรียบ"เฮียไปเร็ว เดี๋ยวสาวๆ รอ" บาสบอกพลางดันตัวตรัยคุณให้เดินออกจากห้อง"คิดถึง" เมื่อเด็กสาวเข้ามานั่งในรถ ตรัยคุณก็เอ่ยบอกพร้อมทั้งหอมแก้มนวล"คิดถึงเหมือนกัน คนแก่ของหนู" เธอจับมือของเขาขึ้นมาแนบแก้มนุ่ม แล้วถูไถแก้มบนฝ่ามือนั้น"อ้อนเป็นลูกแมวเลย เดี๋ยวเราไปหาอะไร

"ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ""อื้อ...ป้าแช่มขาขออีกห้านาทีนะ" ยลดาพึมพำออกมาทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิท ด้วยความเคยชินที่ป้าแช่มจะมาปลุกเธอไปโรงเรียนทุกเช้า"ไม่ตื่นใช่ไหม" มือหนาทั้งสองข้างสอดเข้าไปในเสื้อนอนตัวบาง จับไปที่สองเต้าใหญ่แล้วนวดคลึงอย่ามัวเมา"อื้อ...พะ...พี่เดย์...ซี๊ดดด...ยูมิตื่นแล้ว...อ๊า...อย่าทำแบบนี้...ซี๊ดดด...ยูมิเสียว...อื้อ...ตื่นแล้ว" เมื่อเธอยังไม่ยอมตื่นเขาก็ส่งปลายนิ้วบดขยี้ปลายถัน จนเธอร้องครวญครางด้วยความเสียวซ่าน"ไปอาบน้ำได้แล้ว เจ็ดโมงแล้วนะ""โรงเรียนเข้าตั้งแปดโมงครึ่ง ยูมินอนต่ออีกครึ่งชั่วโมงนะ" เธอบอกพลางล้มตัวลงนอน แต่ก็ถูกเขาดึงรั้งไว้เสียก่อน"ช่วงนี้มีสอบหรือเปล่า""ไม่มีนะ พี่เดย์ถามทำไมเหรอ" เธอตอบด้วยความงัวเงีย ซบหน้ากับไหล่ของเขา"แล้วถ้ายูมิหยุดเรียนสักสองวันจะได้ไหม วันศุกร์กับวันจันทร์" เขาบอกพลางกดสมาร์ตโฟนเครื่องหรู"พี่เดย์จะไปหัวหินสี่วันเลยเหรอ ไปแค่เสาร์อาทิตย์พอแล้ว ยูมิไม่อยากหยุดเรียน""พี่ไม่อยากไปหัวหินแล้ว พี่อยากไปที่นี่" ตรัยคุณเปิดรูปสถานที่หนึ่งให้เด็กสาวดู เมื่อเธอเห็นตาของเธอก็โตขึ้นมาทันที หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง"พ

"อึก...พี่เดย์ทำ...ยะ...ยูมิเจ็บ...เจ็บน้องหนู...อึก...เอาออกไป...ยะ...ยูมิเจ็บ" เด็กสาวร้องบอก เมื่อคนตัวสูงไม่ยอมถอดถอนท่อนเอ็นร้อนออกจากช่องทางรักของเธอเธอรู้สึกคับแน่นจนรู้สึกอึดอัด เมื่อแก่นกายของเขาเริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้นมาอีก"พี่เดย์ขอโทษนะครับ...อื้มมม" เขาเอ่ยบอกเธอก่อนเลื่อนริมฝีปากลงมาหาสองเต้าใหญ่งามงับยอดปทุมถันสีชมพูเข้าปาก ดูดดึงพร้อมกับเลื่อนมือหนาขึ้นมาบีบเคล้นจนเป็นรอยนิ้ว พลางขยับสะโพกสอบเข้าออกเนิบนาบอีกครั้ง"อื้อ...ซี๊ดดด...พี่เดย์ขา...พะ...พอแล้ว...เจ็บน้องหนู...อ๊า""อื้มมม...น้องหนูของยูมิตอดของพี่เดย์ใหญ่เลย...อ๊าส์"มือหนาจับเรียวขาอ้าออกกว้างแล้วยกขึ้นในท่านอนตะแคง ขยับสะโพกสอบใส่ร่องรักรัวเร็ว และแรงขึ้นเรื่อยๆ จนคนตัวเล็กหัวสั่นหัวคลอน มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดระคนเสียวซ่าน"อ๊ะ...อ๊ะ...จะ...จุก...ยูมิจุก...อื้อออ...พี่เดย์ขา...อ๊า""ซี๊ดดด...ฟิตมาก...อ๊าส""อื้อออ...ซี๊ดดด" ยลดาครางออกมาเมื่อตรัยคุณถอดถอนแก่นกายออก จนน้ำรักสีขาวขุ่นในรอบแรกไหลทะลักออกมา เขาก็จับร่างเล็กนอนคว่ำแล้วจับสะโพกกลมกลึงของเธอขึ้นมา แล้วเสียบท่อนเอ็นเข้ามาทีเดี

"วันนี้พักผ่อนที่โรงแรมก่อน ไว้ช่วงค่ำๆ ค่อยออกไปเดินเล่น แล้วหาอะไรกินกัน...อาบน้ำไหม เมื่อเช้าก็ไม่ได้อาบ เริ่มมีกลิ่นตุๆ ละ" ตรัยคุณบอกเมื่อเข้ามาในห้องพักของโรงแรม ก่อนจะเอ่ยถาม พร้อมแกล้งทำจมูกฟุดฟิด เพราะคนตัวเล็กยังไม่ได้อาบน้ำ ก่อนเดินทางเขาเพียงแค่เช็ดตัวให้เธอเท่านั้น"ชิ!! อาบก็ได้ ยูมิเหนียวตัวด้วย""พี่เดย์อาบให้เอาไหม" เขาบอกพร้อมทั้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ มองเธอด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ย"อย่ามองยูมิด้วยสายตาแบบนี้นะ" เธอ มองเขาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ"ทำไมมองพี่เดย์แบบนั้น กลัวเหรอ""ไม่ได้กลัว แต่ยูมิเจ็บน้องหนูมากเลย ถ้าพี่เดย์ทำอีก ยูมิว่ามันต้องตายแน่ๆ เลย""ยัยบ๊องเอ้ย! มันไม่ตายหรอกน่า เดี๋ยวก็หาย ไปอาบน้ำได้แล้ว" ตรัยคุณขบขันไม่ว่ายลดาจุพูดอะไรก็ดูน่ารักไปหมด"กรี๊ดดดด""ยูมิเป็นอะไร" ด้วยความตกใจตรัยคุณรีบเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปหายลดาทันที"ฮือๆๆๆ พี่เดย์ขา...อึก...ยูมิแสบน้องหนู น้องหนูโดนน้ำไม่ได้...ฮือๆๆๆ" ยลดายืนขาสั่นอยู่ใต้ฝักบัวด้วยความเจ็บแสบกลางกายสาว"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวพี่เดย์เตรียมน้ำอุ่นให้ดีกว่า นอนแช่น้ำอุ่นสักพักจะได้รู้สึกดีขึ้น ยูมินั่งรอตรงนี้ก่อ

"พี่เดย์ขา ยูมิอยากกลับโรงแรมแล้ว" เมื่อได้ฟังคำพูดของไซโตะ ยลดาก็โอบกอดตรัยคุณไว้แน่น ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไร"ยูมิไม่อยากกอดพ่อแท้ๆ สักครั้งหรือไง" ตรัยคุณเอ่ยถาม ยลดาเงยมองหน้าเขาด้วยแววตาสับสนอย่างตัดสินใจไม่ได้"พ่อขอโทษ ขอโทษที่ปล่อยลูกไว้แบบนั้น ถ้าตอนนั้นพ่อเข้มแข็ง และต่อสู้เพื่อให้ลูกได้มาอยู่กับพ่อ ลูกก็คงไม่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายอย่างที่ผ่านมา สำหรับลูก พ่อคงเป็นพ่อที่แย่ แต่พ่อคนนี้รักลูกมากนะ ยกโทษให้พ่อได้ไหม" ไซโตะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ยูมิยกโทษให้ก็ได้" ยลดาตัดสินใจพูดออกมา เพราะถ้าสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้าเป็นความจริง มันก็ไม่ได้เป็นความผิดของเขาเสียทีเดียว"ขอพ่อคนนี้กอดลูกสาวได้ไหม" ไซโตะกางแขนออกกว้างเพื่อรอรับกอดแรกจากลูกสาวยลดาเงยหน้ามองตรัยคุณเพื่อขอความเห็น เขาก็พยักหน้าเป็นการตอบ เธอค่อยๆ เดินเขาไปใกล้ผู้เป็นพ่อ"พ่อรักยูมินะลูก พ่อขอโทษที่ไม่เคยดูแลหนู" น้ำตาของผู้เป็นพ่อพรั่งพรูออกมาด้วยความดีใจที่ได้กอดลูกสาวเพียงคนเดียว อ้อมกอดที่เขาโหยหามาตลอดสิบเจ็ดปี เช่นเดียวกับสาวน้อยยูมิ เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของผู้เ