Tous les chapitres de : Chapitre 751 - Chapitre 760

หรงฉือกับเฟิงถิงเซินไม่ถือสา แถมยังพากู้เหยียนมาด้วยเมื่อขึ้นรถ พนักงานที่มาต้อนรับก็ยิ้มและถามหรงฉือว่า “ทำไมประธานอวี้ไม่มาด้วยกันละครับ?”“เขาไปทำงานต่างเมือง มาถึงค่ำ ๆ หน่อยค่ะ”ตอนที่พวกเขามาถึงโรงแรมก็ดึกมากแล้ว หรงฉือ กู้เหยียน แล้วยังมีเฟิงถิงเซินขึ้นลิฟต์ไปพร้อมกันห้องของหรงฉือกับเฟิงถิงเซินอยู่ชั้นเดียวกัน ส่วนกู้เหยียนกลับไม่ใช่กู้เหยียนออกจากลิฟต์ก่อน ลิฟต์จึงเหลือหรงฉือกับเฟิงถิงเซินแค่สองคนพวกเขาต่างมองกันแวบหนึ่ง หรงฉือสบตากับเขา แล้วละสายตากลับไป เฟิงถิงเซินก็ไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ ขณะที่ลิฟต์มาถึงที่หมาย ตอนออกจากลิฟต์ เฟิงถิงเซินกลับเอ่ยปากว่า “ราตรีสวัสดิ์”หรงฉือ “...”หรงฉือไม่ได้พูดอะไร ลากกระเป๋าเดินทางของตัวเอง แตะคีย์การ์ดแล้วเข้าห้องไปเวลานี้ อวี้มั่วซวินเพิ่งลงจากเครื่อง หนานจื้อจือยังมีธุระอื่นต้องไปจัดการ อีกทั้งวันพรุ่งนี้พวกเขายังต้องไปเข้าร่วมกิจกรรมบางอย่าง จำเป็นต้องตื่นเช้า หรงฉือวางกระเป๋าเดินทาง หลังจากล้างเครื่องสำอาง ล้างหน้าและแปรงฟันเรียบร้อย ก็ขึ้นเตียงและพักผ่อนแล้ววันรุ่งขึ้นหลังตื่นขึ้นมา เธอติดต่อหาอวี้มั่วซวิน หลังแต่งหน้

เธอมองอวี้มั่วซวินที่อยู่ด้านล่างเวที พูดว่า “ตอนนี้ สิ่งที่ฉันอยากพูดมีเยอะมาก บางทีคุณอาจจะคิดว่าไม่จำเป็น แต่ฉันอยากบอกกับคุณมากที่สุดก็คือคำว่าขอบคุณ ขอบคุณที่คุณสนับสนุนและเข้าใจฉันมาโดยตลอด ขอบคุณที่ไม่ว่าจะเจอกับเรื่องอะไร ตราบใดที่เกี่ยวข้องกับฉัน คุณก็พร้อมจะมองข้ามผลประโยชน์และข้อกังขาทั้งหมด เลือกให้ฉันเป็นคนสำคัญที่สุด และเชื่อมั่นในตัวฉันเสมอ...”ตอนที่หรงฉือพูด เลนส์กล้องที่ฉายบนหน้าจอใหญ่ก็จับไปที่อวี้มั่วซวินอวี้มั่วซวินที่อยู่ด้านล่างเวที ปรบมือให้หรงฉือย่างมีความสุข ดีใจแทนเธอ และยังมีท่าทีภาคภูมิใจจากใจจริงผู้ชมที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างพากันปรบมืออย่างกึกก้องในทันทีพิธีมอบรางวัลในงานยังดำเนินต่อไป ขณะที่นอกงาน ความจริงแล้วตอนแรกคนตระกูลซุนและตระกูลหลินไม่ค่อยเข้าใจว่า การที่หรงฉือได้รับรางวัลในครั้งนี้มีคุณค่ามากแค่ไหนแต่ทว่า หลังจากข่าวที่หรงฉือเข้าร่วมงานเสวนาในช่วงเช้า ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเหล่าผู้ทรงคุณวุฒิระดับตำนานในวงการจำนวนมาก รวมถึงการร่วมให้สัมภาษณ์ถูกเผยแพร่ออกมา พวกเขาจึงค่อย ๆ เข้าใจขึ้นมาว่า รางวัลที่หรงฉือได้รับในครั้งนี้ มีคุณค่ามากกว่าท

พอได้ยินเสียงของเธอ เฟิงจิ่งซินก็พูดอย่างดีใจว่า “ว้าว คุณแม่กับคุณพ่ออยู่ด้วยกันจริง ๆ เหรอคะเนี่ย?”หรงฉือชะงักไป ไม่ได้ตอบคำถาม แต่ถามว่า “ทำไมดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีก?”“เตรียมตัวจะนอนแล้วค่ะ คุณแม่อย่าลืมที่พวกเรานัดกันไว้นะคะ เรื่องที่จะไปทานข้าวด้วยกันหลังจากที่คุณแม่กับคุณพ่อกลับมาแล้วน่ะ” หรงฉือ “แม่ไม่ลืม นี่ก็ดึกแล้ว รีบเข้านอนเถอะ”“โอเคค่ะ ฝันดีนะคะคุณแม่” เฟิงจิ่งซินพูดจบ ก็พูดกับหรงฉืออีกว่า “คุณแม่ก็ช่วยบอกฝันดีกับคุณพ่อแทนหนูด้วยแล้วกัน หนูไม่บอกฝันดีกับคุณพ่อแล้ว”เฟิงจิ่งซินพูดจบ ก็วางสายไปทันทีหรงฉือชะงักไปเล็กน้อย แล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เขา แต่กลับไม่ได้บอกฝันดีกับเฟิงถิงเซินตามที่เฟิงจิ่งซินบอกไว้อาจเป็นเพราะได้ยินที่เฟิงจิ่งซินพูดกับเธอในโทรศัพท์ เฟิงถิงเซินรับโทรศัพท์มา พูดว่า “ซินซินเห็นผมกับคุณอยู่ในการถ่ายทอดสด นึกว่าพวกเราอยู่ด้วยกัน เลยรบเร้าจะคุยกับคุณให้ได้”“รู้แล้ว”ต่อให้เขาไม่พูด เธอก็เดาได้ว่าเรื่องที่พวกเขามาทำงานต่างเมืองและเข้าร่วมงานเดียวกันในครั้งนี้ ไม่มีทางที่เขาจะบอกเฟิงจิ่งซินเขาคงไม่หาเรื่องใส่ตัวหรอกเฟิงถิงเซินพยักหน้าเล็กน

หลังทานอาหารเสร็จ เฟิงจิ่งซินบอกว่าเธอต้องกลับไปเตรียมตัวล่วงหน้าสักหน่อย ให้พวกเขากลับไปช้ากว่าสักสิบนาทีเห็นที เธอมีหลายอย่างที่อยากจะแบ่งปันกับเธอจริง ๆ เห็นเธอกระตือรือร้นอย่างมีความสุขแบบนี้ หรงฉือกับเฟิงถิงเซินต่างก็ตอบตกลงแล้วหลังจากที่เฟิงจิ่งซินกลับไปกับคนขับรถ ภายในห้องก็เหลือหรงฉือกับเฟิงถิงเซินแค่สองคนภายในห้องส่วนตัวเงียบงันทั้งสองสบตากันเล็กน้อย จากนั้นหรงฉือก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วก้มหน้าทำธุระของตัวเองเฟิงถิงเซินกลับไม่ได้เล่นโทรศัพท์ เพียงแต่มองเธออยู่แบบนั้น ไม่รู้ว่าเขามองอะไรอยู่กันแน่หรงฉือสังเกตเห็นแล้ว แต่เขาไม่พูด เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากเช่นกันหรงฉือกำลังอ่านสรุปการอภิปรายที่ทุกคนมีต่องานวิจัยฉบับใหม่หลายฉบับที่เพิ่งเผยแพร่ออกมาในวงการเมื่อเร็ว ๆ นี้ในเว็บบอร์ดงานวิจัยด้านเอไอเดิมทีแค่อยากฆ่าเวลาสักหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าอ่านจนเพลิน ไม่ทันสังเกตเวลาไปชั่วขณะ พอเธอตั้งสติกลับมา ก็ผ่านไปยี่สิบนาทีแล้วเธอตกตะลึกเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นทันทีเฟิงถิงเซินคงจะสังเกตเห็นตั้งนานแล้วว่าเลยสิบนาทีมาแล้ว เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ก็น่าจะรู้ว่าเธอได้สติแล้ว รอยยิ้มปร

คืนนี้เฟิงจิ่งซินมีความสุขสุด ๆ ปกติเวลาเฟิงถิงเซินอยู่บ้าน เฟิงจิ่งซินมักจะไปทำการบ้าน อ่านหนังสือ วาดรูป หรือไม่ก็เล่นของเล่นที่ห้องหนังสือของเฟิงถิงเซินตอนสี่ทุ่มกว่า หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก่อนเข้านอน เฟิงจิ่งซินพูดกับหรงฉือว่า “คุณแม่ หนูไปหาคุณพ่อที่ห้องหนังสือหน่อยนะคะ ไปดูว่าคุณพ่อนอนหรือยัง จะได้บอกฝันดีกับคุณพ่อด้วยเลย”หรงฉือ “จ้ะ”เฟิงจิ่งซินวิ่งออกจากห้องไปแล้ว แต่จู่ ๆ กลับวกกลับมาอีกครั้ง และกอดขอบประตูเอียงศีรษะถามหรงฉือ “คุณแม่ไม่ไปกับหนูเหรอคะ?” หรงฉือส่ายหน้า “แม่ไม่ไป หนูไปเถอะ”จริง ๆ แล้วเฟิงจิ่งซินก็ชินกับการที่เฟิงถิงเซินและหรงฉือไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมากนัก เธอจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เมื่อได้ยินดังนั้นก็แค่พูดว่า “โอเคค่ะ”เธอหันหลังเดินจากไปมาถึงหน้าห้องหนังสือของเฟิงถิงเซินแล้ว เธอผลักประตูออกและโผล่หน้าเข้าไป ก็เห็นเฟิงถิงเซินยังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ และกำลังเคาะแป้นพิมพ์อยู่ จึงพูดว่า “คุณพ่อยังไม่นอนจริง ๆ ด้วย”ไม่มีเสียงเคาะประตู แต่กลับได้ยินเสียงเปิดประตู เฟิงถิงเซินก็รู้แล้วว่าเป็นเธอเขาเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้ว “ห