All Chapters of คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว: Chapter 731 - Chapter 740

พอเห็นสายที่ถูกวางไป เหลียนหนิงอวี่ก็หันกลับมาโทรศัพท์หาอวี้มั่วซวินอีกครั้ง “ประธานอวี้ ประธานหรงไม่ยอมรับคำขอโทษของผม และก็บอกว่าฉางโม่จะไม่ร่วมงานกับพวกเรา...”อวี้มั่วซวิน “ผมเคารพการตัดสินใจของเธอครับ”คำที่เหลียนหนิงอวี่ยังพูดไม่จบ ก็หยุดอยู่ที่ริมฝีปากเช่นนั้นเองหลังจากเพิ่งคุยกับหรงฉือเสร็จ เขาก็รู้สึกได้ราง ๆ แล้วว่าที่หรงฉือบอกเมื่อครู่นี้ว่าจะไม่ร่วมงานกับพวกเขาไม่ได้พูดด้วยอารมณ์ แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะเล่นตัวกับเขาด้วยตอนนี้แม้แต่การตอบกลับของอวี้มั่วซวินก็เด็ดขาดและตรงไปตรงมาแบบนี้พอมาถึงตรงนี้ เหลียนหนิงอวี่ถึงจะตระหนักได้ว่า หรงฉือกับอวี้มั่วซวินไม่เคยคิดอยากจะร่วมงานกับพวกเขาเลยเหลียนหนิงอวี่นิ่งเงียบเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปาก “ประธานอวี้กับประธานหรงความสัมพันธ์ดีจริง ๆ นะครับ”ก่อนจะติดต่อหาอวี้มั่วซวินเมื่อครู่นี้ เขาคิดจริง ๆ ว่าเรื่องนี้พอจะมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้ เขาไม่คิดเลยว่าอวี้มั่วซวินถึงกับยอมทิ้งโปรเจกต์ที่ดีขนาดนี้ของพวกเขา เพียงเพื่อช่วยระบายความแค้นให้หรงฉือจริง ๆ อวี้มั่วซวิน “ประธานเหลียนชมเกินไปแล้ว”เหลียนหนิงอวี่ “...”“ขออวยพรให้ประธานเห

ทุกคนต่างเริ่มคาดเดากันว่า ที่หนานจื้อจือมาเข้าร่วมการมอบรางวัลในครั้งนี้เป็นเพราะหรงฉือไม่อย่างนั้น หนานจื้อจือที่เมื่อก่อนแทบจะไม่เคยเข้าร่วมงานแบบนี้เลย ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้เข้าร่วมในครั้งนี้?[เห็นที อาจารย์หนานจะให้ความสำคัญกับหรงฉือมากเลยนะ][นั่นมันก็แน่นอนอยู่แล้ว ได้ยินว่าอาจารย์หนานยังให้คำแนะนำเธอเองด้วยละ][มีแฟนหนุ่มอัจฉริยะอย่างอวี้มั่วซวิน แถมยังมีอาจารย์หนานเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา โอ้พระเจ้า ทำไมหรงฉือถึงโชคดีขนาดนี้นะ? โปรไฟล์ระดับเทพแบบนี้ ต่อให้หลังจากนี้หรงฉือจะตีพิมพ์งานวิจัยออกมาอีกมากแค่ไหน ฉันก็คงไม่รู้สึกแปลกใจแล้ว][นั่นสิ ฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว แต่จะว่าไป จริง ๆ ฉันก็รู้สึกสงสัยอยู่เสมอ แบบว่าทำไมหรงฉือถึงเป็นคนตีพิมพ์งานวิจัยอยู่ฝ่ายเดียว? ไม่เห็นประธานอวี้ตีพิมพ์บ้างเลย? ตามเหตุผลแล้วประธานอวี้ต่างหากที่เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์หนาน][ใช่ ๆ ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน รู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย! จะบอกว่าประธานอวี้ประสบความสำเร็จแล้ว และไม่จำเป็นต้องตีพิมพ์งานวิจัยเพื่อพิสูจน์ตัวเองคงไม่ได้หรอกมั้ง?][คือว่า จะเป็นไปได้ไหมว่าความสามารถของหรงฉือจะไม่ได้เก่

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” เย่ชิวอวี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ประธานอวี้ล่ะ? เขาไม่สนใจเลยเหรอ?”“เขาไม่สนใจน่ะสิ! ได้ยินว่าประธานอวี้รักแฟนของเขามาก เธอพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้นดังนั้น แม้ว่าเจ้านายของพวกเราจะลดท่าทีลงมากแค่ไหน และพยายามเจรจาหลายครั้ง ก็ยังคงไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย”“อย่างนั้นเหรอ?”น้ำเสียงของเย่ชิวอวี่ไม่แสดงความเห็นใด ๆ แต่มุมปากกลับยิ้มเย้ยขึ้นเล็กน้อย สำหรับเรื่องนี้ เขาไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ในอดีตเขากับฉางโม่เคยเป็นเพื่อนร่วมงาน และติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว จึงรู้ว่าฉางโม่กลายเป็นที่ที่หรงฉือมีอำนาจตัดสินใจทุกอย่างแต่เพียงผู้เดียวมานานแล้วอีกด้านหนึ่งเหลียนหนิงอวี่เดินไปอยู่ตรงหน้าหรงฉือกับอวี้มั่วซวิน และเป็นฝ่ายแนะนำตัวเองก่อน “ประธานอวี้ ประธานหรง ผมคือเหลียนหนิงอวี่เป็นผู้รับผิดชอบเหลียนซื่อคนปัจจุบัน นี่ถือเป็นการพบกันครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ”รอยยิ้มบนในหน้าของอวี้มั่วซวินจางลงอยู่หลายส่วน แต่ก็ยังจับมือกับเขาหรงฉือก็เช่นกันเหลียนหนิงอวี่ “ครั้งนี้ไม่สามารถร่วมงานกันได้ แม้จะรู้สึกเสียดาย แต่วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล

วิธี “ฉวยจังหวะแทรกเข้ามา” ของศาสตราจารย์หม่า ทำให้ศาสตราจารย์หลิว ศาสตราจารย์เจิง และคนอื่น ๆ ที่กำลังถกปัญหากับหรงฉืออยู่เกิด “ความไม่พอใจ” ศาสตราจารย์เจิงทนไม่ไหวถลึงตาใส่เขา “เหล่าหม่า นายเข้ามาทักทายฉันไม่ห้ามหรอกนะ แต่พวกเรากำลังคุยกันอยู่ อย่างน้อยนายก็น่าจะรอให้พวกเราคุยกันเสร็จก่อนก็ได้มั้ง?”ในงานยังมีบุคคลชั้นนำในวงการเอไอคนอื่น ๆ ต่างก็รอที่จะคุยกับหรงฉืออยู่เช่นกันเมื่อได้ยินแบบนั้น ก็อดหัวเราะและพูดเสริมไม่ได้ “นั่นสิเหล่าหม่า จะอย่างไรพวกเราก็ควรมีลำดับก่อนหลังบ้างหรือเปล่า? นายอายบ้างสิ รีบมาทางนี้แล้วต่อคิวซะ” พอดูถึงตรงนี้ หลินอู๋ก็ละสายตากลับไปเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ครั้งหนึ่ง ถึงจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไว้ได้เหรินจี่เฟิงกับเย่ชิวอวี่ต่างให้ความสนใจกับหลินอู๋มาก พวกเขาเห็นตอนที่หลินอู๋พยายามขอคำชี้แนะจากศาสตราจารย์หม่าอย่างกระตือรือร้น และก็เห็นท่าทีขอไปทีของศาสตราจารย์หม่าที่มีต่อหลินอู๋ รวมทั้งท่าทีกระตือรือร้นที่มีต่อหรงฉือด้วยดังนั้น พวกเขาจึงเห็นความหม่นหมองและอดกลั้นบนใบหน้าของหลินอู๋ หลังจากที่เธอเห็นศาสตราจารย์และบุคคลชั้นนำคนอื่น ๆ ในวงการต่างแห่กั

เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงถิงเซินกับหลินอู๋มาถึงงานได้ไม่นาน ก็เตรียมตัวจะกลับเมืองตูเฉิงแล้วเหลียนหนิงฉี่รู้ว่าการเดินทางของเฟิงถิงเซินกับหลินอู๋ครั้งนี้จริง ๆ แล้วมีกำหนดการไว้สองวันพอรู้ว่าพวกเขาจะกลับก่อนกำหนด เหลียนหนิงฉี่ก็ไม่ได้รั้งไว้ เพียงแค่เหลือบมองไปทางหรงฉือที่ยังคงได้รับความนิยมสุด ๆ แล้วเบะปากพูดว่า “จุดประสงค์ที่เธอกับถิงเซินมาเข้าร่วมงานประชุมในครั้งนี้ก็ถือว่าบรรลุแล้ว กลับก่อนก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเห็นใครบางคนแล้วรำคาญใจ”หลินอู๋ส่งเสียง “อืม”เหรินจี่เฟิงกับเย่ชิวอวี่ก็ได้ยินเรื่องที่เมื่อคืนหลินอู๋กับเฟิงถิงเซินเพราะไม่อยากเจอพวกหรงฉือ เลยย้ายไปโรงแรมอื่นกลางดึกตอนนี้พอรู้ว่าหลินอู๋จะกลับก่อนกำหนด เย่ชิวอวี่จึงตั้งใจมาบอกลาหลินอู๋โดยเฉพาะเขาก็เดาได้เหมือนกันว่า น่าจะเป็นเพราะหลินอู๋รู้สึกจิตใจไม่สงบจากการที่หรงฉือโดดเด่นเป็นที่สนใจ ไม่อย่างนั้น โอกาสดี ๆ ที่จะแลกเปลี่ยนกับนักวิชาการคนอื่น ๆ แบบงานครั้งนี้ ในเมื่อก่อนหน้านี้พวกหลินอู๋ได้กำหนดตารางเดินทางไว้เรียบร้อยแล้ว ทำไมจู่ ๆ ก็ตัดสินใจกลับไปก่อนล่ะ?สำหรับเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้รั้งให้หลินอู๋อยู่ต่อถึ