Alle Kapitel von ARRANGED MARRIAGE WITH THE HEARTLESS BILLIONAIRE: Kapitel 11 – Kapitel 20

HILONG-HILO si Asha kaya halos hindi na niya naramdaman pa ang isang kamay malakas na humawak sa kamay niya. Pakiramdam niya ay para siyang nakalutang sa ere nang mga oras na iyon. Sinubukan niyang magpumiglas ngunit narinig niya lang ang malalim at puno ng galit na tinig sa kanyang tenga. “Huwag kang malikot!” inis na anas nito.“Bitawan mo ako… gusto ko nang umuwi.” nakapikit na sabi niya rito. “Pwes itikom mo na lang yang bibig mo!” muling sabi nito. “Nakakairita talaga…” dagdag pa nito.Mariin siyang napaikit nang mga oras na iyon at pilit na kinikilala ang may-ari ng tinig na iyon. Parang pamilyar ito sa kaniya ngunit marahil dahil an rin sa kanyang kalasingan ay halos hindi na niya ito makilala pa. “Sino ka ba ha?! Bitawan mo ako!” muli niyang sigaw at biglang pumasok sa isip niya na baka kung sino lang ang taong ito at baka may balak itong masama sa kaniya.Bigla niya ring pinagsusuntok ang dibdib nito. “Bitawan mo akong manyak ka!” sigaw niya ngunit isang sigaw lang din ang i

HABANG NAGLALAKAD siya ay bigla na lang tumulo ang luha niya. Kitang-kita niya sa mga mata ni Lawrence kung gaano talaga ito diring-diri sa kaniya. Pagkapasok niya sa loob ng kanyang silid ay agad siyang dumiretso sa banyo upang maligo at para na rin guminhawa kahit papano ang pakiramdam niya.Paglabas niya ng banyo, abala siya sa pagpupunas ng kanyang basang buhok nang bigla na lang tumunog ang kanyang cellphone dahilan para damputin niya ito. Nakita niya sa caller id ay si Lester ang tumatawag kaya dali-dali na niya itong sinagot. “May kailangang ka ba Lester?” tanong niya kaagad dito.“Ah, busy ka ba? Gusto sana kitang yayain na lumabas. Dinner tayo, libre ko.” sabi nito sa kaniya.Bahagyang nagliwanag ang kanyang mukha nang marinig niya ang sinabi nito. “Sure!” mabilis na sagot niya at hindi na nagpaligoy-ligoy pa. Isa pa ay ayaw niyang magmukmok doon dahil patuloy niya lang na naalala ang mga salitang sinabi sa kaniya ni Lawrence. Mainam na rin iyon para makapag-unwind siya kahit

NAPATAYO NG WALA sa oras si Lawrence sa kinauupuan nito. “Ano?!” hindi makapaniwalang tanong nito sa kaniya. “Gusto niyo akong pakasalan siya kahit na wala naman talaga akong ginagawa? Hindi ako papayag!” mariing tanggi nito at kitang kita niya ang labis na galit nang lumingon ito sa kaniya.“Sa ayaw at sa gusto mo ay susunod ka sa gusto ko.” mariing wika ng matanda na labis lang nagpagalit kay Lawrence. Sinamaan siya nito ng tingin bago nagmadaling umalis. Samantalang siya ay para ring nakalutang nang tumayo at lumabas doon. Hindi niya matanto kung totoo ba ang mga nangyayari o nananaginip lang siya.Nang humiga siya sa kanyang kama ay bigla siyang napatitig sa kisame. Bigla siyang nakaramdam ng konsensya dahil sa hindi niya pagsasalita. Hinayaan niya lang na isipin ni Don Lucio ang gusto nito at ni hindi man lang niya ipinagtanggol si Lawrence.Buong gabi niyang sinubukan ang matulog ngunit ni isang minuto ay hindi siya nakaidlip. Naging abala kasi ang kanyang isip sa pag-iisip ng m

HINDI NAGTAGAL ay tumigil na ang kotse nito sa tapat ng building kung saan matatagpuan ang condo nito. Nang mga oras din na iyon ay hindi niya maintindihan kung bakit siya nito dinala doon. Mabilis ang naging mga kilos nito at sa isang iglap ay nakalabas na pala ito ng kotse at nabuksan na rin nito ang pinto ng sasakyan sa gawi niya. “Ano? Hindi ka ba bababa diyan? Anong gusto mo, kaladkarin pa kita palabas?” inis na tanong nito sa kaniya nang titigan niya lang ito.Dahil sa sinabi nito ay hindi na siya nagdalawang isip pa, dali-dali siyang bumaba ng sasakyan. Alam niyang hindi ito nagbibiro at talagang seseryosohin nito ang banta nito. Pagkababa niya ay hinawakan nitong muli ang kamay niya at pagkatapos ay hinila siya nito patungo sa elevator. Hanggang ng mga oras na iyon ay wala pa rin siyang ideya kung bakit nga ba siya dinala nito doon. Dahil ba sa mga sinabi niya kanina? Pero diba hindi naman nito narinig ang huling sinabi niya? Dahil dito ay hindi na niya naiwasan pa na hindi m

PINAGSAKILOP niya ang kanyang mga binti upang hindi nito mahubad ang suot niyang pantalon ngunit dahil na rin sa magkalayong lakad nila ay hindi niya nagawang pigilan ito sa huli. Paulit-ulit na tumulo ang luha sa kanyang pisngi. Sa katunayan ay pinangarap niya naman talaga ang bagay na ito simula pa noon pero hindi ganito. Para siyang isang hayop na hinuhubaran ng damit nito at idagdag pa na wala itong ibang nararamdaman sa kaniya kundi ang matinding pagkapoot. Hindi niya dapat hayaan na may mangyari sa kanila sa ganuong estado.“Bakit ka umiiyak? Hindi ba dapat ay nagsasaya ka dahil unti-unti mo ng nakukuha ang gusto mo?” puno ng panunuyang tanong nito sa kaniya.Umiling siya. “Hindi. Hindi ito ang gusto ko. Ayaw ko ng ganito kaya please, itigil mo na ito…” pagmamakaawa niya rito. “Pwede ba Asha. tigil-tigilan mo na yang pag-iyak iyak mong ganyan dahil hindi bagay sayo. Isa pa, huwag kang umarte dahil nakakasuka. Sa tingin mo ba ay uubra sa akin yan lalo na at alam kong hindi naman