All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 111 - Chapter 120

“ทำแบบนี้มันจะดีเหรอริน”“ทำไมแบบไหน?” ดารินหันหน้าไปถามโดนัทที่กำลังขับรถอยู่“ก็ทำเป็นเหมือนไม่สนใจพี่กระทิงไง ฉันว่าแกน่าจะหันหน้าคุยกับพี่กระทิงไม่ดีกว่าเหรอ จะได้ไม่ต้องเข้าใจผิดกันแบบนี้ไง”“แล้วไง ฉันไม่ได้แคร์เรื่องพวกนี้สักหน่อย อยากจะเข้าใจผิดอยากจะทำอะไรก็ตามแต่เลย” ดารินเด็ดขาดกับการตัดสินใจของตัวเองมาก ถ้าคิดที่จะไม่สนใจอะไรแล้วก็จะไม่สนใจอีกเลย ต่อให้สิ่งนั้นจะเคยสนใจมากก็ตาม“แต่แกกับพี่กระทิงก็จะไม่เข้าใจกันเลยนะ”“นั่นแหละสิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ต้องเข้าใจกันไม่ต้องมายุ่งกันอีกดีที่สุดแล้ว” ดารินพูดเสียงแข็ง“เฮ้อ ฉันคงพูดอะไรให้แกใจอ่อนไม่ได้อีกแล้วสินะ”“อืม ไม่ต้องพูดนั่นแหละดีที่สุดแล้ว”“….”“แกก็รู้ว่าพูดไปฉันก็ไม่ทำตามอยู่ดี เพราะฉะนั้นไม่ต้องพูดนั่นแหละดีแล้ว เค้าจะเข้าใจยังไงก็ปล่อยเค้าเถอะ เพราะฉันบอกเอาไว้แล้วว่าถ้ามารู้ความจริงทีหลังความรู้สึกมันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว”“อืม…ฉันเข้าใจแกนะ”เวลาต่อมาโดนัทขับรถมาถึงยังฟิตเนสที่ทั้งสี่คนมาออกกำลังกายที่นี่เป็นประจำ ก่อนจะแยกย้ายกันออกไปตรงที่ประจำของตัวเอง ดารินก็มาออกกำลังกายอยู่ตรงเทรนเนอร์ประจำตั

เวลาต่อมา“พี่ไทขา ทำอะไรอยู่คะ?” ดารินเดินออกมาจากห้องนอนอย่างงัวเงีย ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนบนโซฟาเพราะยังไม่หายง่วง“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำแต่งตัวนะ วันนี้พี่จะพาไปมหาวิทยาลัย” ไทเกอร์หันมาบอกกับน้องสาว ขณะที่กำลังหัวหมุนอยู่ในครัว“อีกห้านาทีได้มั้ยอ่า อากาศกำลังดีเลย” เธอฟุบตัวนอนลงกับโซฟาไป“ไม่ได้นะครับคนดีวันนี้พี่มีนัดกับอาจารย์ด้วย อาจจะไม่ได้อยู่กับเราทั้งวัน เพราะฉะนั้นพี่ทำได้แค่ไปส่งแล้วจัดการเรื่องค่าเทอมให้แค่นั้น”“แล้วรินต้องเริ่มเรียนเลยเหรอ เดินทางมาเหนื่อยๆ อยากพักบ้างอ่า” เธอออดอ้อนพี่ชาย“ที่นี่ก็มีปิดเทอมเหมือนกับมหาวิทยาลัยที่เมืองไทยนั่นแหละ แต่ตอนนี้น่าจะยังไม่ปิด แต่ถ้าเราไม่เข้าเรียนเลยก็จะเรียนช้ากว่าเพื่อนอีกครึ่งเทอมนะ เรายอมได้เหรอ”“ไม่เอาอ่า รินไม่อยากดูแก่สุดในรุ่น รินเรียนต่อเลยดีกว่า” ดารินเคยชินกับคำว่าน้องสาวคนเล็กมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว และในกลุ่มของเธอก็เป็นเธอที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่มด้วย“โอเค ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำแต่วตัวนะ พี่จะเตรียมอาหารเช้าให้จะได้กินก่อนไปมหาวิทยาลัย”“ค่ะพี่ไท”ดารินเดินงัวเงียกลับห้องนอนของตัวเองไป ส่วนไทเกอร์ก็รีบจัดแจงอาหารเช

สนามบินประเทศไทยดารินกับไทเกอร์ลงเครื่องมาพร้อมๆ กัน โดยที่มีการ์ดเดินตามหลังลากกระเป๋าเดินทางของทั้งสองคนมาให้“ไม่ได้กลับมาซะนานเลย เมืองไทยเปลี่ยนไปเยอะเลยนะพี่ไท”“อื้ม พี่ก็ว่ามันเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน”ดารินมองไปรอบๆ ตัวของตัวเอง เธอใส่ชุดเดรสพร้อมกับสวมแว่นตาสีดำสไตล์ลูกสาวมาเฟียที่มาพร้อมกับการ์ดอีกนับสิบชีวิต“พี่ไท น้องรู้สึกว่าตัวเองโดนเด่นยังไงก็ไม่รู้” ดารินพูดเบาๆ กับพี่ชายที่กำลังเดินคู่กันมา ไม่รู้ว่าเธอเป็นจุดสนใจมากแค่ไหนทุกคนถึงได้พากันหันมองเธอราวกับว่าเธอน่าแปลกใจขนาดนั้น“แปลกตรงไหน ลูกสาวมาเฟียกลับมาจากนอกทั้งทีก็ต้องยิ่งใหญ่หน่อยสิ” ไทเกอร์ตอบเสียงเรียบ“แต่น้องไม่ชินอะ”“เดี๋ยวก็ชิน”จากนั้นไทเกอร์ก็พาน้องสาวนั่งรถกลับมาที่บ้านที่พ่อกับแม่กำลังรอการกลับมาของลูกสาวอยู่“คุณพ่อคุณแม่ขา” เสียงใสๆ ของดารินดังมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าของเสียงจะวิ่งเข้ามาสวมกอดพ่อกับแม่ด้วยความคิดถึง “รินคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่จังเลยค่ะ อื้ออ”“พ่อกับแม่ก็คิดถึงเหมือนกัน”“งื้ออ…คิดถึงจัง”“หายหน้าหายตาไปนานเลยไหนดูสิเป็นยังไงบ้าง” คิงส์เดินมาสำรวจตัวของลูกสาว “โห ผอมลงไปเยอะเลยนะลูกเรียน

ร้านอาหารหรู“จะกินอะไรก็สั่งเลยนะ เดี๋ยวพี่จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายเอง” กระทิงเอ่ยขึ้นขณะที่ดารินกำลังก้มหน้าก้มตามองดูเมนูอาหารอยู่“ไปล้มหัวฟาดพื้นที่ไหนมาหรือเปล่าคะ ถึงได้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ ความจริงพี่ทำแบบเดิมก็ได้นะคะไม่จำเป็นต้องมาทำดีกับริน” หญิงสาวพูดขึ้นมา แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง“แล้วแบบเดิมพี่ไม่ดีกับรินตรงไหน?”“เหอะ! ไม่น่าถามเลยนะคะ ถามว่าเมื่อก่อนทำไม่ดีตรงไหนก็แค่ไม่เคยทำแบบนี้กับรินมาก่อนแค่นั้น” ดารินเค้นหัวเราะเบาๆ เพราะเรื่องชวนออกมาหาอะไรกินที่ร้านอาหารไม่เคยมีเลยสักครั้งเดียว นอกจากจะเป็นปาร์ตี้วันหยุดของครอบครัวเท่านั้นที่ทั้งสองคนจะได้ร่วมโต๊ะอาหารกัน“เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้วนะ พี่ว่าเราอย่าไปคิดให้มันปวดหัวจะดีกว่า”“คนอย่างพี่อะไรก็ลืมง่ายอยู่แล้ว ต่อให้เรื่องนั้นมันจะทำให้คนอื่นเสียใจมากแค่ไหน พี่ก็ไม่เคยสนใจอยู่ดี”“ดาริน…”“ค่ะ รินจะไม่พูดถึงมันอีกแล้ว เพราะรินจะไม่ยอมจมปลักอยู่กับอะไรที่มันไม่ก้าวหน้า รินอยากก้าวหน้าค่ะอยากพบเจอแต่สิ่งดีๆ กับเค้าบ้าง”“…..” กระทิงได้แต่นั่งมองเงียบๆ ตามเคย ไม่กล้าที่จะพูดไม่กล้าที่จะแสดงอะไรออกมาทั

ครืด ครืดสายเรียกเข้า >>> พี่ไท“ค่ะพี่ไท”( ริน ตอนนี้รินอยู่ที่ไหน!? พี่ได้ยินเสียงปืนแล้วก็มีคนวิ่งออกมากันเยอะเลยด้วยเกิดอะไรขึ้น! ) ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนรน เพราะเป็นห่วงน้องสาวไม่น้อย“ตอนนี้รินปลอดภัยดีค่ะ รินอยู่กับพี่…อ๊ะ!?” กระทิงแย่งโทรศัพท์ในมือของดารินไปแนบกับหูของตัวเอง“ไทนี่พี่เองนะ”( พี่กระทิง )“อืม ตอนนี้ดารินอยู่กับพี่นะ ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งที่บ้านให้ ส่วนเราก็ไปเจอกันที่บ้านเลย”( ดะ ได้ครับพี่ ผมจะรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย )ติ๊ด~กระทิงกดวางสายจากไทเกอร์ตอนจะยืมโทรศัพท์คืนให้กับดาริน“พี่ไทว่ายังไงบ้างคะ?”“พี่จะไปส่งเราที่บ้านเอง ส่วนไทเกอร์พี่ก็ให้ไปเจอที่บ้านเหมือนกัน”“อ๋อ..”“เราไม่ได้เป็นอะไรแน่ใช่ไหม”“ค่ะ…เมื่อกี้พี่ยิงคน” ดารินไม่คิดว่ากระทิงจะกล้าทำขนาดนี้ เพราะกระทิงดูใจเย็นและมีสติมากพอที่จะอยู่ในเหตุการณ์ร้ายๆ แล้วตั้งสติได้“อืม…พี่โมโหน่ะ ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ ว่าแต่เราก็รุนแรงเหมือนกันนะเอาขวดเบียร์ไปฟาดหัวเค้า”“ริน รินแค่”“ช่างเถอะ คนพวกนั้นเจอแบบนี้บ้างก็ดี จะได้ไม่ต้องไปทำแบบนี้กับคนอื่นอีก”“แล้วพี่มาทำอะไรที่นั่น ปกติ