All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 91 - Chapter 100

บ้านพักริมทะเล“อ่า…สดชื่นจัง…” คิงส์กางแขนออกกว้างแอ่นอกรับลมบริสุทธิ์จากผืนทะเล แต่จู่ๆ ก็มีมือปริศนามาผลักเขาออกไป“ยืนกีดขวางฉิบหายมึงเนี่ย!” ครามพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิด แต่ดูเหมือนจะแกล้งคนข้างๆ มากกว่า“ก็ทางเดินมีตั้งมากมายมึงไม่เดิน มาเดินเอาตรงที่กูยืนอยู่เนี่ยนะ!?” คิงส์หันไปต่อว่า ตรงที่เขายืนเป็นหน้าบ้านก็จริงแต่บ้านก็กว้างพอที่จะไปเดินทางอื่นได้“นี่มันบ้านกู กูจะเดินไปตรงไหนก็ได้ไม่ผิด” ครามทำหน้าเฉยชาใส่คิงส์ ราวกับว่าไม่รู้สึกอะไรกับการกระทำของตัวเองเลย“มันไม่ผิดหรอก มันอยู่ที่มารยาทต่างหากไอ้เวร! กูรู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของมึง แต่กูมายืนอยู่ตรงนี้ก่อนมึง” คิงส์หันไปเท้าเอวด่าอยู่ด้วยกันสองคนไม่ได้เลยจริงๆ สองคนนี้ มีอันเป็นต้องหาเรื่องทะเลาะกันอยู่ตลอด ส่วนมากก็จะเป็นเรื่องบ้าๆ บอๆ ที่ด่ากัน“แล้วไง? กูไม่ได้สนใจเรื่องนี้สักหน่อย”“มึงนี่มันกวนตีนไม่เปลี่ยนเลยนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูกับมึงก็คงจะวางมวยกันไปแล้ว”“มาดิ ตอนนี้ยังวางได้นะ”“เดี๋ยวกูจะฟ้องเมียมึง” คิงส์พูดขู่“ฟ้องเรื่องอะไร๊ กูไม่ได้มีเรื่องปิดบังอย่างเช่นเรื่องแต่งรถเหมือนมึงสักหน่อย”“ให้กูพูดจริงๆ เ

“ทำไม…” ร่างอ้วนท้วมมองหน้าชายหนุ่มทั้งน้ำตา เมื่อถูกปฏิเสธเรื่องความรัก“พี่ไม่เคยรังเกียจรินเลยนะ แต่พี่ไม่เคยคิดกับรินเกินคำว่าพี่น้องจริงๆ พี่ขอโทษนะที่พี่ต้องพูดตรงๆ แบบนี้ แต่พี่ไม่อยากให้ความหวังริน เข้าใจพี่นะ” ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าอวบอิ่มนั้น“ทำไมอะ เพราะรินอ้วนเหรอพี่ถึงไม่รักอะ” เธอถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง“ก็เพราะว่าพี่ไม่ได้รักไง”“ฮึก..พี่กระทิงใจร้าย รินเกลียดพี่!”“ริน! ริน! รินฟังพี่นะ ตัดใจซะ เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอก พี่รู้ว่ารินรู้จักพี่ดีพอไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”“ไม่! รินไม่เคยรู้จักพี่เลย พี่กระทิงของรินไม่ใช่คนนี้ คุณไม่ใช่พี่กระทิง ไปให้พ้น!” ร่างใหญ่เซถลาเมื่อถูกผลักออกไปอย่างแรง“แล้วรินจะให้พี่ทำไง ก็พี่ไม่ได้รักริน และก็ไม่เคยรักเลยด้วย”“ฮึกก ไอ้พี่กระทิงบ้า ไอ้บ้าฮื้ออ ไปให้พ้นเลย อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันเกลียดคุณ!”“พี่ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยนะริน แต่พี่…”“ไปให้พ้น!!” *******************สิบปีต่อมาบริษัทส่งออกนำเข้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์“ฮายย พี่กระทิงขา” หญิงสาวร่างอ้วนท้วมเดินเข้ามาในห้องทำงานของกระทิงผู้บริหารของที่นี่ ก่อนจะวางถุงที

ดารินยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจ ทันทีที่ได้รู้ข่าวว่ากระทิงรถคว่ำก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที“ดารินลูก กระทิงเป็นไงบ้าง!” พิงค์กับครามเมื่อได้รู้ข่าวก็รีบมาทันทีเช่นกัน“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะน้าพิงค์ คุณหมอยังไม่ออกมาจากห้องฉุกเฉินเลยค่ะ”“ตายจริง รู้ว่าฝนตกหนักทำไมถึงยังขับรถกลับอีกล่ะเนี่ย”“เป็นเพราะหนูเองค่ะน้าพิงค์ ถ้าหนูกลับมากับคุณพ่อคุณแม่ตั้งแต่แรกพี่กระทิงก็คงไม่ต้องมาส่งหนูที่บ้าน และเรื่องแบบนี้มันก็จะไม่เกิดขึ้น” เธอพูดอย่างรู้สึกผิด“อย่าโทษตัวเองเลยลูก เรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอกนะ น้าเข้าใจนะลูกอย่าโทษตัวเองพี่กระทิงต้องไม่เป็นอะไร”“ค่ะน้าพิงค์”“มาหาพี่มาน้องดาริน” ฟ้าครามน้องสาวของกระทิงเอ่ยเรียกขึ้น “ไม่เป็นอะไรนะไม่ต้องร้องไห้”“พี่กระทิงจะเป็นอะไรมั้ยคะพี่ฟ้า”“ไม่เป็นอะไรหรอกนะ พี่กระทิงเก่งอยู่แล้ว” ฟ้าครามพูดปลอบโยนคนตรงหน้า“ฮึกก หนูกลัวจังเลยค่ะ” ดารินกลัวจนตัวสั่น ถึงจะไม่มีใครโทษว่าเป็นความผิดของเธอ แต่เธอก็ยังโทษตัวเองว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้กระทิงเกิดอุบัติเหตุแบบนี้“ไม่เป็นอะไรนะน้องพี่”แกร้ก~ผ่านไปไม่นานคุณหมอก็เดินออกมาจากห้อ

เวลาต่อมา“เป็นอะไรไปยัยริน เห็นนั่งเหม่ออยู่ตั้งนานแล้ว” โดนัทเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวดูเหม่อลอย มันแปลกไปจากเดิมจากสิ่งที่เพื่อนอย่างโดนัทเคยเห็นมาก“….”“ยัยริน ยัยริน ยัยริน!!”“เอ้ยอะไรเนี่ย อยู่ใกล้กันแค่นี้เองไม่เห็นต้องตะโกนเลย ตกใจหมด” ดารินสะดุ้งอย่างแรงเมื่อถูกเพื่อนสาวตะโกนเรียกจนตกใจไม่เป็นท่า“ฉันเรียกแกตั้งนานแล้ว”“มีอะไรล่ะ?”“ฉันถามว่าแกเป็นอะไรไปทำไมถึงนั่งเหม่อลอยไม่อ่านหนังสือ แกดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะริน มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าพูดกับพวกฉันได้เลยนะ”“เฮ้อ…ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีเหมือนกัน” เธอถอนหายใจออกมาอย่างแรง เมื่อพูดถึงเรื่องที่เธอกำลังเป็นทุกข์อยู่“ทำไมล่ะ เรื่องมันหนักหนาขนาดนั้นเลยเหรอ” ซีเอ่ยถาม เพราะไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน ดารินเป็นคนที่สดใสร่าเริงในสายตาของบรรดาเพื่อนทุกคน และการที่ดารินเป็นแบบนี้มันก็ดูแปลกไปในสายตาของพวกเธอมาก“เปล่า แต่ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงดี”“ก็พูดตามที่ใจคิดเลย ถ้าไม่สบายใจก็ระบายออกมาให้พวกฉันฟังจะได้โล่งใจ”“ถ้าสมมติว่าพวกแกได้แอบรักใครซักคนนึง แต่คนนั้นไม่แม้แต่จะเหลียวมองเลยล่ะพวกแกจะทำยังไง” ดาร

เวลาต่อมา“นั่นแหละริน ฮึ๊บ ฮึ๊บ เข้าไว้เราต้องทำได้” เพื่อนทั้งสามคนต่างพากันมาให้กำลังใจดารินที่พยายามออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง เป้าหมายคือน้ำหนัก45จาก89ในตอนนี้ดารินอ้วนมาก อ้วนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ดูน่ารังเกียจอะไรเลยเพราะเธอดูแลตัวเองดีเสมอตอนนี้เธอมีกำลังใจที่จะลดน้ำหนักมากขึ้น เธอออกกำลังกายอย่างหนักมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็มแล้ว ร่างกายก็แตกต่างเปลี่ยนจากเดิมไปอย่างเห็นได้ชัด ทุกครั้งหลังเลิกเรียนจากปกติที่เธอจะไปนั่งกินของอร่อยอยู่ในร้านเบเกอรี่ ตอนนี้เธอมาหมกอยู่ที่ฟิตเนสทุกวัน แถมยังซื้อคอสเรียนกับคุณครูที่สอนออกกำลังกายอีกด้วยครูสอนเป็นผู้ชายด้วยนะหล่อเชียว ไม่รู้ว่างานนี้จะมีคนเกิดอารมณ์หึงบ้างหรือเปล่า หรืออาจจะไม่ได้คิดอะไรเลย“อึ๊บ อ่า อึ๊บ อ่า”“เก่งมากครับ แบบนั้นแหละน้องริน ดีครับ ค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักลงไปนะครับ อย่าทิ้งลงไปทีเดียวเดี๋ยวกล้ามเนื้อเราจะฉีกเอาได้”“อื้ม…ค่ะ ฮึ๊บ อ่า..”“สู้ๆ นะริน แกต้องทำได้อยู่แล้วเพื่อนรักของฉัน” โดนัท ซี เอ็ม คอยออกกำลังเป็นเพื่อนอยู่ห่างๆ คอยมองดูเพื่อนสนิทออกกำลังกายตอนนี้ทุกคนกำลังรอดูความสำเร็จของเธอแล้ว เพราะถ้าเ