นางบำเรอ SM20+ のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

เช้าวันต่อมา“อ่าวยัยริน เพิ่งกลับมาเองไม่ใช่เหรอลูก จะออกไปไหนอีกแล้วล่ะ ทำไมไม่พักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อน” เดียร์เอ่ยถามลูกสาวเมื่อเห็นว่าดารินเธอแต่งตัวกำลังจะออกไปข้างนอกอีก“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ รินพักผ่อนเต็มที่แล้ว” ดารินหันมาตอบ“แล้วนั่นกำลังจะออกไปไหนล่ะ”“รินจะออกไปที่บริษัทของพี่กระทิงค่ะ ไปเอาใบยืนยันว่ารินผ่านการทดสอบงานแล้ว”“ทำไมถึงรีบไปจังเลยล่ะ พักผ่อนแล้วค่อยไปเอาก็ได้นี่นา เมื่อคืนตากฝนมาด้วยเดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก”“รินไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ เมื่อคืนพี่กระทิงมาส่งไม่เปียกฝนหรอกค่ะ”“งั้นก็ตามใจ ขับรถดีๆ ล่ะ”“ค่ะคุณแม่ เดี๋ยวรินกลับมานะคะ”ดารินรีบเดินมาที่รถของตัวเอง จากนั้นก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังบริษัทของกระทิงทันที“อ้าวคุณดาริน พี่นึกว่าจะพักผ่อนอยู่ที่บ้านซะอีก มาหาบอสเหรอคะ”“ค่ะ ว่าแต่บอสของพี่มาทำงานหรือเปล่าคะ”“มาทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ดูท่าจะอารมณ์ดีมากเลยด้วย เดินยิ้มหน้าบานตั้งแต่ลงรถมาเลย” เลขาเอ่ยแซว“เหรอคะ แหะๆ สงสัยกินยาเกินขนาดมั้งคะ” ดารินได้แต่ยืนหัวเราะแห้งๆ ถึงจะรู้คำตอบดีว่าสาเหตุที่ทำให้กระทิงอารมณ์ดียิ้มหน้าบานเลยขนาดนั้นเพราะอะไร แต่เธอก็ยังไม่กล

คลับxxx“ยังไงๆ สองคนนี้ มาพร้อมกันเลยนะคะ มีอะไรที่เพื่อนอย่างพวกฉันไม่รู้อีกหรือเปล่าคะคุณหนูดาริน” เอ็มเอ่ยแซวเพื่อนสาวที่เดินมาพร้อมกับกระทิง“เออน่า อย่าถามมากนักเลย” ดารินตอบปัดๆ ไป“เราสองคนตกลงเป็นแฟนกันแล้ว” กระทิงตอบ“ห๊ะ!?” เอ็ม ซี โดนัท อุทานขึ้นมาพร้อมๆ กัน“เอ่อ…พี่กระทิง!” ดารินหันไปเอ็ดคนข้างๆ เมื่อกระทิงพูดขึ้นมาแบบนั้น“ทำไมล่ะ ไม่เห็นจะต้องอายอะไรเลย ยังไงเพื่อนๆ ของเราก็ต้องรู้อยู่ดีอะ” เขาตอบหน้าตาย ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาอย่างใจเย็น “ตามสบายเลยนะครับสาวๆ พี่จ่ายเอง”“หูยใจปล้ำซะด้วยอ่า”“เออยัยริน ว่าแต่พี่ชายแกไม่มาด้วยเหรอ ปกติเห็นตามติดน้องสาวตลอด” โดนัทเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าไทเกอร์พี่ชายของดารินไม่ได้ตามมาเหมือนอย่างเคย“ไม่อะ เห็นว่าช่วงนี้วุ่นๆ เรื่องคดีความ ก็เลยไม่ได้ตามมาด้วย” ดารินหันไปตอบ“อ๋อ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก แกมีพี่กระทิงคอยดูแลแล้วนี่นา” ซีเอ่ยขึ้น“พอๆ เลิกพูดเรื่องพวกนี้เลย มาดื่มกันดีกว่า นานๆ ได้เจอพวกแกสักที” ดารินยกแก้วเหล้าตัวเองขึ้น พร้อมกับชูแก้วของตนเองไปด้านหน้าเป็นสัญญาณให้เพื่อนๆ ยกแก้วขึ้นมาชนกัน“มาๆ เอ้าชน!!”เกร้ง~“มีข่าวดีเมื

ดารินขับรถกลับมาที่บ้านด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด เพราะไม่คิดว่าวันแรกที่เธอก้าวขาเข้าไปในบริษัทก็จะเจอเรื่องแบบนี้เลย“เป็นอะไรไปลูกริน ทำไมถึงหน้าบึ้งตึงขนาดนั้น”“เกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะคุณแม่ ว่าแต่ว่าบริษัทของเราเวลามีพนักงานเข้ามาใหม่ใครเป็นคนเซ็นอนุมัติให้เข้าทำงานเหรอคะ”“หลักๆ เลยก็จัดเป็นผู้จัดการที่คอยดูแลเรื่องนี้ หรือไม่ก็เลขาของแม่เอง” เดียร์ตอบลูกสาว“ทำไมบริษัทของเราถึงไม่มีการคัดกรองพนักงานเลยล่ะคะ ปล่อยให้พนักงานที่ไร้ประสิทธิภาพเข้ามาทำงานในบริษัทของเราได้ยังไง”“เกิดอะไรขึ้นลูก ใครทำอะไรหนู?”“รินเจอกับพนักงานคนนึง การกระทำของเธอและคำพูดมันดูแย่มาก จนรินคิดว่าเซ็นอนุมัติให้เธอเข้ามาทำงานได้ยังไง รินไม่ชอบเลยคนแบบนี้” ดารินแสดงออกถึงความไม่พอใจของตัวเองให้ผู้เป็นแม่เห็นอย่างชัดเจน“ตายจริง แม่เองก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย แล้วพนักงานคนนั้นได้ทำอะไรหนูหรือเปล่าลูก”“รินไม่เป็นอะไรค่ะ แค่โทรศัพท์พัง” เธอตอบพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอมัวแต่โมโหให้กับพนักงานหญิงคนนั้นจนลืมไปว่าเธอต้องไปหากระทิงที่บริษัท ไหนจะโทรศัพท์พังอีก ป่านนี้คุณลุงขี้หึงของเธอคงจะนั่งบ่นยาวเหยียดแล้วล่ะ“

สองอาทิตย์ต่อมา“มีความสุขกันมากๆ นะลูก มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนะ แม่รออุ้มหลานนะลูก”“ขอบคุณมากนะคะคุณป้า”“เรียกแม่ได้แล้วละลูก เราเป็นดองกันแล้วลูกสาวแม่” พิงค์มองหน้าดารินพร้อมกับยิ้มกว้างออกมา“ค่ะแม่พิงค์”“มีความสุขกันมากๆ นะลูก ดูแลน้องให้ดีๆ ล่ะกระทิง”“ครับคุณพ่อ”“ขอบคุณมากนะคะคุณพ่อ”“ลูกสาวแม่ ในที่สุดก็ได้เป็นฝั่งเป็นฝากับเค้าสักที อยู่กับพี่เขาก็ทำหน้าที่ของภรรยาอย่าให้ขาดตกบกพร่องนะลูก”“ค่ะคุณแม่”“ส่วนกระทิงน้าขอฝากลูกสาวของน้าด้วยนะ ลิ้นกับฟันกระทบกระทั่งกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะชีวิตคู่มันถึงจะยั่งยืน ถ้าลูกสาวของน้ามันดื้อก็จัดการได้ตามเห็นควรเลยนะ น้าอนุญาต”“ครับคุณน้า”หลังจากที่พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายมารดน้ำสังข์ให้กับคู่บ่าวสาวเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็เป็นญาติผู้ใหญ่คนรู้จักทั่วๆ ไปตามพิธี จนกระทั่งถึงพิธีส่งเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอ“ดูแลกันดีๆ นะลูก ชีวิตคู่ของเราเองอย่าให้มันขาดตกบกพร่อง ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด”“ครับ\ค่ะ”เวลาต่อมา“เหนื่อยเหมือนกันนะคะเนี่ย ปวดหลังไปหมดแล้ว”“เดี๋ยวพี่นวดให้ไหม” กระทิงเหลียวมองภรรยาที่นั่งอย

2 วันต่อมาแค่ก ๆ ๆ ๆ“คุณพ่อ!” ดารินรีบวิ่งเข้าไปประคองผู้เป็นพ่อ ก่อนจะล้มพับลงไปพร้อมกันทั้งสองคนเพราะตัวเธอเล็กประคองพ่อที่ตัวใหญ่กว่าไม่ไหว“อื้มม แค่ก แค่ก แค่ก”“คะ คุณพ่อ การ์ด! การ์ด!” ดารินตะโกนเสียงดัง จนการ์ดหลายๆ คนวิ่งเข้ามาพร้อมๆ กัน รวมถึงเดียร์ที่วิ่งเข้ามาตามเสียงเรียกด้วยเช่นกัน“คุณคิงส์ เป็นยังไงบ้าง” เดียร์คุกเข่านั่งลงลูบใบหน้าของผู้เป็นสามีด้วยความเป็นห่วง“คุณเดียร์กับคุณหนูหลบผมก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะอุ้มพานายไปขึ้นรถเอง”“ค่ะ”ลูกน้องสองคนช่วยกันพยุงคิงส์ไปขึ้นรถ ก่อนที่จะพากันไปที่โรงพยาบาลทันที“คุณพ่อคะ คุณพ่อ” ดารินนั่งน้ำตาไหลท่าเดียวเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อไอออกมาเป็นเลือดแดงฉานเต็มเสื้อ“ใจเย็นก่อนนะลูก ไม่มีอะไรหรอกนะ”“คุณแม่คะ คุณพ่อเป็นอะไร ฮื้ออ ทำไมคุณพ่อเป็นแบบนี้” หญิงสาวหันไปถามผู้เป็นแม่ทั้งน้ำตาไม่นานการ์ดก็ขับรถมาถึงโรงพยาบาลเอกชนแห่งนึง และคิงส์ก็ถูกส่งเข้าห้องไอซียูทันที“คุณพ่อจะเป็นอะไรมั้ยคะคุณแม่”“ไม่เป็นอะไรหรอกนะ อย่าคิดมาก” เดียร์ลูบหลังปลอบลูกสาว“แต่คุณพ่อไอเป็นเลือด ฮึก คุณแม่บอกรินมาเถอะค่ะ ว่าคุณพ่อเป็นอะไร” ดารินเอ่ยถามเสียงเศร้า