All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 101 - Chapter 110

“เฮ้ยยัยริน ใครทำอะไรแกทำไมหน้าเป็นแบบนั้น” เอ็มร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเพื่อนสาวมีรอยแป้นมือแดงเถือกอยู่เต็มแก้ม“มีเรื่องนิดหน่อยอะ” ดารินตอบไป“ไม่น้อยแล้วมั้งยัยริน นี่มันปากแตกเลยนะ” โดนัทจับใบหน้าของเพื่อนสาวพลิกดูไปมา เห็นว่ามีรอยแตกตรงมุมปากด้วย“อืม..ช่างมันเถอะ” ดารินพูดเบาๆ“ช่างไม่ได้ บอกมาใครทำแกฉันจะเอาคืนให้เอง” เอ็มโพล่งขึ้นมาอย่างเอาเรื่อง ดูจากท่าทางแล้วพร้อมรบมาก“ฉันเอาด้วย คันมือมานานละ ใช่นังยิปซีนั่นหรือเปล่า” ซีพูดเสริมขึ้นมา พลางหักนิ้วมือจนดังกร๊อบแกร๊บเอ็มกับซีเป็นคนที่ใจถึง ไปไหนไปกัน ใครรังแกเพื่อนในกลุ่มไม่ยอมแน่นอนและต้องได้เอาคืน โดนัทไม่ได้มุทะลุแบบนี้ แต่ถ้าใครมาพูดไม่ดีใส่ก็เอาได้เหมือนกัน ไม่เกี่ยง“ไม่ใช่ ช่างเถอะพวกแก ฉันไม่อยากมีเรื่องเลยนะเนี่ย”“แต่มันตบแกปากแตกเลยนะเว้ย มีเรื่องอะไรทำไมต้องทำแกขนาดนี้”“เรื่องพี่กระทิงน่ะ” ดารินพูดเบาๆ พลางก้มหน้าต่ำลง ถึงจะไม่อยากใส่ใจแต่คำพูดของแยมมันก็ฝังใจเธอไปแล้วเพราะเธอมันอ้วนและกระทิงไม่ชอบเด็กเธอก็รู้ดี แต่เธอก็อยากจะเปลี่ยนความคิดของกระทิง“อ๋อ ถ้าพูดถึงพี่กระทิงก็พอจะเดาออกว่าเป็นใคร

เวลาต่อมา“ดารินลูก วันนี้ลุงครามกับป้าพิงค์จะมาทานข้าวที่บ้านของเรานะลูก” เดียร์รีบหันไปบอกกับลูกสาว ขณะที่ดารินกำลังจะก้าวขาเดินขึ้นบันไดไป เธอหยุดชะงักแต่ไม่ได้หันกลับมามอง“พี่กระทิงมาด้วยหรือเปล่าคะ?” เธอเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะถ้ากระทิงมาเธอก็อาจจะไม่ลงไป“แม่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันลูก แต่เห็นป้าพิงค์บอกว่าจะพามาด้วยนะ”“อ๋อค่ะ”“แล้วเราจะลงมากินข้าวหรือเปล่าลูก ป้าพิงค์อยากเห็นหน้าน่ะ”“คงไม่ค่ะ รินกำลังลดน้ำหนักอยู่” ความจริงเธอไม่อยากเจอหน้าใครเลยต่างหากล่ะ รอยช้ำบนหน้าของเธอก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม“ไม่กินก็ลงมาหาป้าพิงค์กับลุงครามบ้างนะลูก”“ค่ะคุณแม่ รินขอตัวก่อนนะคะ” ดารินรีบวิ่งขึ้นไปด้านบนทันทีเวลาต่อมา• LINE group •A : ฉันขอโทษนะริน ที่ทำให้แกถูกต่อว่าR : ไม่เป็นไร แกไม่ต้องคิดมากดารินพิมพ์ตอบกลับไปก่อนจะวางโทรศัพท์ลงไว้บนโต๊ะแล้วไม่ได้สนใจข้อความอีก ขณะเดียวกันก็มีเสียงรถดังเข้ามาในบ้านของเธอ ถ้าเดาไม่ผิดครอบครัวของพิงค์ก็น่าจะมาถึงแล้วแต่เธอไม่ได้สนใจอะไร เพราะไม่ได้อยากลงไปเจอใครก๊อก ก๊อก ก๊อก“รินลูก ป้าพิงค์มาถึงแล้วนะลูก”“ค่ะคุณแม่ รินกำลังทำรายงานอยู่ยังไม่

บริษัทกระทิงก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามา..”“ดิฉันเอาไฟล์กล้องวงจรปิดของบริษัทมาให้ค่ะ เอ่อแต่มีกล้องอยู่สองตัวนะคะที่เสียยังไม่ได้ซ่อมรอช่างมาซ่อมอยู่ค่ะ บอสจะเอาไปดูอะไรเหรอคะ”“คุณมีหน้าที่อะไร?” กระทิงพูดเสียงเรียบ พลางก้มหน้าต่ำมองดูแผ่นชิปที่ผู้จัดการเอามาให้“ผู้จัดการค่ะ”“ก็ไปทำหน้าที่ของคุณสิ ไม่ใช่มายืนถามผม”“ค่ะๆ”ทุกคนที่นี่ต่างรู้ดีว่ากระทิงเป็นคนที่เนี๊ยบเรื่องงานมากแค่ไหนเวลาต่อมาหลังจากที่ไล่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดหมดทุกตัวแล้ว เขาก็ไม่เจอสิ่งผิดปกติอะไรเลย ภาพที่เห็นก็มีแต่พนักงานกำลังยืนทำงานเดินไปเดินมา ไม่ได้มีอะไรน่าสงสัยไม่มีใครทะเลาะอะไรกันเลย และวันนั้นก็เห็นเพียงดารินเดินไปขึ้นรถเก๋งของใครสักคนที่จอดรออยู่หน้าบริษัท“คุณเลขา บอกให้ผู้จัดการเข้ามาพบผมหน่อย ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”( ได้เลยค่ะบอสสักครู่นะคะ )กระทิงยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วเอนตัวพิงกับพนักพิงเก้าอี้ ไม่นานผู้จัดการก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา ด้วยท่าทีมาดขรึมของกระทิงทำให้ผู้จัดการรู้สึกประหม่าไม่น้อยเมื่อเจอหน้ากัน“บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ”“ที่คุณบอกว่ากล้องวงจรปิดเสีย มันอยู่ตรงไหน?”“อยู่ตรงมุมเสาตรงหน้าห้

โรงพยาบาล“กระทิง! แยมนึกว่าคุณจะไม่มาหาแยมซะแล้ว” หญิงสาวแสดงสีหน้าที่บ่งบอกว่าดีใจมากที่ได้เจอกับชายหนุ่ม“คุณเป็นยังไงบ้างล่ะ อาการเป็นยังไงบ้าง” เขาถามเสียงเรียบ“คุณหมอบอกว่าดีขึ้นเยอะแล้วค่ะขาก็ไม่ค่อยเจ็บแล้ว”“แล้วนี่หมอให้คุณออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่?”“คงอีกสองสามวันมั้งคะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน”“อ๋อ..”“คุณจะมารับแยมที่นี่หรือเปล่าคะ แยมไม่อยากนั่งรถกลับบ้านคนเดียว ขาก็ยังไม่ค่อยหายดีด้วยแยมกลัวล้ม”“ผมขอถามคุณหน่อยนะ วันที่เกิดเรื่องคุณไปทำอะไรที่คลับนั่น?”“เอ่อ…แยมไปรับน้องสาวค่ะ น้องสาวบอกให้ไปรับที่นั่น”“แน่ใจนะ”“ค่ะแน่ใจค่ะ ทำไมถึงมาถามแยมแบบนี้ล่ะคะ มีใครไปบอกอะไรคุณอีกหรือเปล่า”“ไม่มีใครบอกอะไรผมหรอก” กระทิงตอบพร้อมกับสีหน้าที่เรียบนิ่ง“แล้วทำไมคุณ?”“ผมแค่อยากรู้น่ะ ตอนออกจากโรงพยาบาลคุณก็ให้น้องสาวของคุณมารับก็แล้วกัน ผมคงไม่ว่างมารับคุณหรอกผมต้องทำงาน”“สักแป๊บนึงก็ไม่ได้เหรอคะ”“ผมต้องทำงานนะแยม”“ก็ได้ค่ะ” เธอทำหน้าสลดลงเมื่อไม่ได้ดั่งใจหวัง แต่ก็แสดงท่าทีอะไรไม่ได้มากกว่านี้แกร้ก!“พี่แยม!”“ยิปซีพี่มีแขกอยู่นะ เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู” หญิงสาวต่อว่าคนที่เข้ามาใ

“พวกแกไม่ได้เป็นอะไรมากกันใช่มั้ย” ดารินเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง ขณะที่กำลังนั่งรอผู้ปกครองของแต่ละคนมาตามคำเชิญของอาจารย์ที่เป็นฝ่ายปกครอง“พวกฉันไม่เป็นไร แค่ถลอกน่ะ” เอ็มตอบ เพราะตามตัวและใบหน้าของเอ็มมีเพียงรอยเล็บของยิปซีเท่านั้น ผิดกับยิปซีที่เต็มไปด้วยรอยถูกตบถูกต่อยจนปากแตกคิ้วแตกเลือดอาบ“แกโทรหาพ่อกับแม่ของแกแล้วเหรอ?” โดนัทเอ่ยถาม พลางนวดตามเนื้อตามตัวของตัวเองไปมา“อื้ม ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะให้พ่อกับแม่ของฉันเป็นผู้ปกครองให้กับพวกแกเอง ไม่ต้องกลัวนะพ่อกับแม่ของฉันไม่ใจร้าย” ดารินบอกเอ็มเป็นเด็กกำพร้าที่โตมากับค่ายมวยของลุงที่รับเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะซีเป็นเด็กต่างหวัดที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพ ถ้าจะเรียกพบผู้ปกครองก็ต้องให้พ่อกับแม่ของเธอเดินทางมาจากต่างจังหวัดซึ่งมันไกลมาก ส่วนโดนัทก็ไม่ค่อยลงรอยกับครอบครัวเท่าไหร่ถ้าพ่อกับแม่ของเธอรู้เรื่องนี้มีหวังถูกสั่งให้หยุดเรียนแน่ๆ“ขอบใจมากนะที่เป็นธุระจัดการเรื่องนี้ให้ แล้วก็ขอโทษที่ทำให้แกเดือดร้อนตลอดเลย” ทั้งสามหันไปมองหน้าของดาริน ความจริงก็ไม่ได้อยากให้เพื่อนอย่างดารินมาเดือดร้อนอะไรด้วยเลย แต่ก็ไม่พอใจที่เพื่อนโดน