นางบำเรอ SM20+ のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

ห้องประชุม“ทุกคนมากันครบแล้วใช่มั้ย?”“ค่ะ\\ครับ” ทุกคนตอบพร้อมๆ กัน“เอาล่ะวันนี้ที่ผมเรียกทุกคนมาประชุม เพื่อที่จะบอกว่าโรงงานของเรากำลังจะขยายธุรกิจให้กว้างออกไปมากกว่าเดิม ซึ่งผมจะต้องไปดูผลไม้ที่ใช้สกัดเป็นเครื่องดื่มของเรา”“ไปดูที่ไหนคะบอส” เลขาเอ่ยถามขึ้น“บนดอย เพื่อนของผมแนะนำมา ว่าส่วนใหญ่บนดอยจะมีผลิตภัณฑ์ที่ดีพร้อมที่จะส่งออกให้กับบริษัทของเรา”“แล้วบอสจะไปคนเดียวเหรอคะ?”“ผมมีคนไปเป็นเพื่อนแล้วไม่ต้องเป็นห่วง ผมขอให้ทุกคนขยันและตั้งใจทำงานของตัวเองต่อไป แต่ละคนก็อยู่ที่นี่มากันนานพอสมควรแล้วน่าจะรู้จักผมเป็นอย่างดี ว่าผมไม่ชอบคนประเภทไหน ทำงานก็ตั้งใจทำให้ดีทั้งต่อหน้าและลับหลัง เพราะผมไม่ชอบคนที่สร้างภาพต่อหน้าแต่ลับหลังทำอีกแบบนึง หวังว่าทุกคนจะเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดนะครับ”“ค่ะ\\ครับบอส”“เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองได้แล้ว เหลือแค่คุณเลขาคนเดียวพอ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”จากนั้นพนักงานก็พากันเดินออกไปจากห้องประชุม จนกระทั่งเหลือเพียงกระทิงกับเลขาที่รุ่นราวคราวเดียวกับเขา“บอสมีอะไรจะคุยกับดิฉันเหรอคะ?”“ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วย”“เรื่องอะไรคะ?”“….” กระทิงเดินเ

เวลาต่อมา“นี่แหละครับคุณกระทิง ไร่ที่ชาวบ้านบนดอยปลูกกันเป็นทั้งรายได้หลักและรายได้เสริมเลยครับ ส่วนใหญ่ชาวบ้านที่นี่มีรายได้แค่ทางเดียวนั่นก็คือการส่งผลไม้กับผักสวนครัวที่ปลูกเองให้กับบริษัทที่ต้องการ แต่ช่วงนี้บริษัทที่เคยรับเหมาเป็นประจำกลับเทและไม่มารับซื้อ เลยทำให้ชาวบ้านพากันเดือดร้อนครับ”“ตายจริง น่าสงสารจริงๆ เลยนะคะเนี่ย”“แล้วการดูแลของชาวบ้านที่นี่เป็นยังไงเหรอครับ มีการใช้สารอันตรายหรือเปล่า?”“ไม่มีหรอกครับ ชาวบ้านที่นี่ก็อยู่กันแค่ตรงนี้ของพวกนั้นถ้าอยากจะได้ก็ต้องลงไปซื้อที่ตีนเขาโน่น ชาวบ้านก็เลยคิดค้นน้ำหมักสูตรเข้มข้นขึ้นมา เพื่อไล่แมลงออกไป มันไม่เป็นอันตรายแน่นอนครับคุณกระทิง”“บอกสาเหตุผมหน่อยได้ไหมครับ ว่าทำไมบริษัทส่วนใหญ่ถึงเทไม่ยอมมารับเหมาเหมือนเดิม”“ก็อย่างที่รู้กันดีนะครับ มันไกลแล้วเปลืองค่าน้ำมันด้วย และเดี๋ยวนี้ผลไม้ส่วนใหญ่ก็มีปลูกตามในเมืองแล้ว ก็เลยไม่ต้องมารับซื้อบนดอยสูงแบบนี้”“อ๋อครับ”“ถ้าคุณกระทิงจะรับซื้อ ผมเองก็จะไปคุยกับหัวหน้าชาวบ้านให้ครับ ส่วนเรื่องราคาผมจะให้เค้ามาตกลงกับคุณกระทิงเอาเอง ชาวบ้านที่นี่เป็นกันเองครับคุยง่าย ไม่เกี่ยงเรื่อ

กระทิงโน้มตัวผลักดารินให้นอนราบกับเตียงหนาก่อนจะขึ้นคร่อมตัวเธอ พร้อมกับกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง“อืมมม…” ชุดนอนที่ดารินใส่อยู่ก็ถอดง่ายเหลือเกินแต่กระทิงไม่ถอด เพราะเธออยู่ในชุดนอนแบบนี้มันทั้งสวยและเซ็กซี่มากมือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างบางอย่างหลงใหล อกอวบอิ่มเบียดเสียดไปกับแผงอกแกร่งจนรู้สึกได้“พี่กระทิง…”“หืม..ว่าไงครับคนดี” กระทิงผละจูบออกมาแล้วมองหน้าของหญิงสาวที่อยู่ภายใต้พันธนาการของเขา“ริน…รินกลัว มันจะไม่เจ็บใช่ไหม”“ไม่เจ็บหรอกคนดีของพี่” มือหนาลูบศรีษะคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มใบหน้าไปประทับจูบลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ“….” หญิงสาวก้มหน้าต่ำลง พลางคิดถึงเรื่องต่างๆ นานา เธอเคยได้ยินมาว่าครั้งแรกของผู้หญิงมันจะเจ็บมาก เธอก็เลยรู้สึกกลัวชุดนอนสีขาวถูกรูดขึ้นไปกองบนเนินอกอวบ เผยให้เห็นยอดถันสีชมพูหน้าอกอวบขาวเนียนน่าจับ น่าลิ้มลอง“อื้มมม…” ริมฝีปากหนาไม่รีรอรีบเชยชิมความหวานจากปลายเต้าอวบทันที“อะ อื้อพี่กระทิง…ซี๊ด”“ครางแบบนี้อยากโดนทั้งคืนเหรอหืม…”“มะ ไม่ค่ะ” ใบหน้าหวานเอ่ยพูดเสียงกระเส่า พร้อมกับริมฝีปากที่สั่นระริก ถึงจะมีความกลัวแต่ก็ยังมีความอยากรู้

สองวันต่อมาซ่า ซ่า ครืน! ครืน!ทั้งฟ้าและฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างแรง ดีแล้วที่กระทิงไม่พาดารินออกเดินทางในช่วงนี้ ไม่อย่างนั้นคงได้พากันเกิดอุบัติเหตุอยู่กลางทาง และระหว่างทางที่ลงเขาไปก็ไม่มีบ้านคนเลยด้วยทว่า…ท่ามกลางสายฝนที่กำลังโหมกระหน่ำลงมา ทั้งสองกำลังเร่าร้อนเซ็กซ์อยู่บนเตียง โดยที่ไม่ได้สนใจเสียงฟ้าเสียงฝนเลย“อื้มม พี่กระทิง…” ร่างเล็กครางเสียงกระเส่า สองแขนกอดคอชายหนุ่มเอาไว้แน่น“อื้มม อ๊ะ อ่าส์ ซี๊ด”ตรับ! ตรับ! ตรับ!ปึก! ปึก! ปึก!เอวสอบเร่งจังหวะให้เร็วกว่าเดิมเมื่อถูกภายในร่องแคบตอดรัดจนปวดหนึบไปทั้งลำ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงไปดูดดุนยอดถันหวานจนเปียกแฉะไปทั้งเต้า“อ๊ะ อื้มพี่กระ…ทิงอ่าส์”“หืมม…ว่าไงครับเมียพี่” เขาก้มลงมองใบหน้าหวานที่กำลังเหยเกทุกครั้งที่ลำท่อนใหญ่กระแทกเข้าไปในร่องแคบ พร้อมกับลมหายใจที่หอบถี่ขาดห้วง ริมฝีปากบางสั่นระริกใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ ถึงแม้ภายนอกจะมีฝนกำลังโหมกระหน่ำลงมา ก็ไม่ได้ช่วยลดความร้อนในกายของทั้งสองคนได้เลย“ริน…รินอ่าส์ ไม่ไหวอื้ม..”“อือ จะเสร็จแล้วเหรอคนดี พี่ยังไม่เสร็จเลยนะ อ่าส์”“มันอื้มม…” มือเรียวจิกเล็บลงบนแขนแกร่งอย่างแรง พร้

ตกดึก“นี่พี่จะงอนรินจริงๆ อ่อ แค่เด็กห้าขวบมาจีบเนี่ยนะ” ดารินถามกระทิงที่กำลังนั่งหน้าบึ้งตึงบอกบุญไม่รับอยู่ หึงแม้กระทั่งเด็กห้าขวบที่ยังไม่รู้ประสีประสาอะไรเลยนั่นน่ะเหรอ“….” เขานั่งเงียบไม่ตอบ ไม่แม้จะมองหน้าเธอเลยแม้แต่นิดเดียว“พี่กระทิง!” เธอกดเสียงต่ำใส่คนตรงหน้า พร้อมกับจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเอาเรื่อง เมื่อสิ่งที่เขากำลังทำมันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย“เหอะ!” น้ำเสียงใหญ่ถูกเค้นออกมาจากลำคอของชายหนุ่ม ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะจ้องมองใบหน้าสวยแล้วชักสีหน้าใส่“เออ! ไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย เพราะจะไม่คุยด้วยเหมือนกัน อยากจะทำอะไรก็แล้วแต่เลย ถ้าไม่มีเหตุผลแบบนี้ก็ไม่รู้จะอยู่ด้วยกันไปทำไม” ว่าแล้วดารินก็คว้ากระเป๋าสะพายของตัวเอง เตรียมที่จะเดินออกไปข้างนอกเพราะไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับเขา ผู้ชายที่ไม่มีเหตุผลคนนี้“ริน…เดี๋ยวสิ” มือหนารีบคว้าแขนของหญิงสาวเอาไว้ ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องไป “พี่ขอโทษที่งี่เง่าใส่ พี่…”“รินรู้ว่าหวง แต่พี่ก็ต้องแยกแยะด้วย น้องเค้ายังไม่รู้เรื่องอะไรเลยพี่จะมางอนแค่เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ”“เปล่า…พี่ไม่ได้งอนเพราะน้องคำปันมาจีบหรอก”“อ่าว แล้วพี่เป็นอะไรข