อุ้มรักเจ้าหนี้หัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ออกจากบ้านหลังนั้นได้พนิตนันท์ก็เรียกแท็กซี่ไปส่งขึ้นสถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้ที่สุด คำพูดคุณแพรพรรณยังดังวนเวียนอยู่ในหัวแม้ว่าหล่อนจะพยายามสลัดมันออกไปแล้วก็ตาม‘เจียมกะลาหัวไว้บ้างก็ดี...ว่า เธอมันแค่ผู้หญิงที่รับจ้างมาอุ้มบุญ ไม่ใช่เมีย!’ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยพูดเคยเตือนตัวเองด้วยถ้อยคำคล้ายๆ กันนั้น ทว่า...มันไม่เจ็บ เท่ากับที่ได้ยินจากปากคนอื่น เพราะ...จากปากคนอื่น มันแฝงด้วยการดูถูกและเหยียดหยามทั้งด้วยคำพูดด้วยสายตาแม้ว่าหล่อนจะเกิดมาในครอบครัวหาเช้ากินค่ำ ไม่ได้ร่ำรวยมาจากไหน ซ้ำยังมีหนี้สินพะรุงพะรัง แต่ก็ไม่เคยรู้สึกถึงการดูถูกเหยียดหยามเท่านี้มาก่อนใช่ว่าหล่อนเต็มอกเต็มใจมาทำงานนี้เสียเมื่อไร เรียกว่าถูกมัดมือชกเสียมากกว่า แม้ว่าเรื่องบางเรื่องอารมณ์จะพาไปจนกลายเป็นยินยอมพร้อมใจก็ตามแท็กซี่พามาส่งตรงสถานีรถไฟฟ้า จ่ายเงินเรียบร้อยพนิตนันท์ก็เปิดประตูรถก้าวลงมา หล่อนไม่ได้เรียกแท็กซี่ให้ไปส่งถึงที่หมายก็เพราะว่าระยะทางที่ไกลกันมากน่าจะทำให้ต้องเสียค่าโดยสารหลายร้อย หล่อนมีเงินจ่ายก็จริง แต่ก็ไม่อยากจะสุรุ่ยสุร่ายใช้จ่ายโดยไม่คิด เงิ

จากเหตุการณ์วันนั้นฤทธิจึงตกลงกับลินินว่าจะไม่พาพนิตนันท์ไปเยี่ยมอีก เพราะไม่อยากให้เกิดการกระทบกระทั่งกับมารดาของภรรยาถึงกระนั้นทุกครั้งที่เขาไปเยี่ยมลินิน ก็มักจะได้รับคำพูดกระทบกระเทียบจากแม่ยายทั้งต่อหน้าและลับหลังผู้เป็นลูกสาว ฤทธิมิได้ตอบโต้ เขาเข้าใจในความห่วงใยที่แม่มีต่อลูก โดยเฉพาะเมื่อมีลูกสาวเพียงคนเดียวแต่มันก็ทำให้เขารู้ว่าแม่ยายของเขาน่าจะไม่เชื่อว่าการอุ้มบุญครั้งนี้เป็นผลจากวิธีการทางการแพทย์ มันก็ไม่แปลกหรอก...ขนาดแม่เขายังรู้ แล้วแม่ลินินจะไม่รู้ได้อย่างไรด้วยวัยวุฒิและประสบการณ์แม้ตอนแรกอาจจะไม่ได้คิดอะไร แต่พอได้ไตร่ตรองทบทวนดูแล้ว อย่างไรเสียก็ต้องรู้จนได้ และย่อมต้องกังขาในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพนิตนันท์แน่นอนวันนี้ฤทธิมาหาลินินตามปกติ จึงได้รับการบอกเล่าจากทางแม่ยายว่า ลินินมีนัดไปให้เคมีบำบัดในวันมะรืน คุณแพรพรรณอยากให้เขาเป็นคนพาลินินไป เนื่องจากหลังการให้เคมีบำบัดคราวที่แล้วนั้นเกิดผลข้างเคียงกับหญิงสาวหลายอย่าง แม้จะฟื้นฟูร่างกายจนสามารถเข้ารับเคมีบำบัดครั้งนี้ได้ แต่อาการทางใจนั้นดูจะฟื้นฟูได้ยากยิ่งกว่า“มะรืนนี้แม่อยากให้ไปเป็นเพื่อนลินินหน่อยนะลู

ความโกลาหลที่เกิดขึ้นหน้าห้องทำให้ฤทธิซึ่งเพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำตื่นตระหนก แม่ยายของเขาปรี่เข้ามาเกาะแขนทันที สีหน้าเป็นกังวลนั้นบอกให้รู้ว่ากำลังเป็นห่วงคนที่อยู่ข้างในห้องนั้นอย่างที่สุด“แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น?”“แม่ก็ไม่รู้ อยู่ๆ หมอกับพยาบาลก็วิ่งกรูเข้าไปในห้องกัน แม่จะถามแต่ดูเขารีบๆ กันเลยไม่กล้าถาม แม่กลัว...จะเป็นลินิน”“ใจเย็นครับ แม่นั่งก่อนดีกว่า อาจจะไม่ใช่ก็ได้ ในห้องไม่ได้มีลินินคนเดียว มีผู้ป่วยมารับคีโมคนอื่นๆ อีกหลายคน เดี๋ยวผมไปถามเจ้าหน้าที่ก่อน แม่รอตรงนี้นะ” ฤทธิบอกพลางประคองคุณแพรพรรณไปนั่งรอตรงแถวเก้าอี้ด้านหน้าห้อง เขาเข้าใจความห่วงใยและเป็นกังวลของคุณแพรพรรณ เขาเองก็ห่วงภรรยาไม่น้อยไปกว่ากัน แต่ก็ไม่อยากตื่นตระหนกจนเกินกว่าเหตุทั้งที่ยังไม่รู้ข้อเท็จจริง“คุณครับ...พอรู้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น พอดีภรรยาผมก็อยู่ในนั้น ผมเป็นห่วงเธอครับ” เขาถามพยาบาลตรงเคาน์เตอร์ใกล้ๆ “พอดีมีคนไข้อาเจียนค่ะ”“พอบอกได้ไหมครับ คนไข้คนนั้นชื่ออะไร?”“เอ...สักครู่นะคะ” พยาบาลคีย์อะไรสักอย่างบนแป้นพิมพ์ก่อนจะหันม

ด้วยอายุยังน้อยทำให้ร่างกายของพนิตนันท์ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว เพียงสองเดือนเศษหลังอุบัติเหตุหล่อนก็ลุกเดินโดยมีไม้เท้าช่วยพยุง กระดูกขาที่หักแม้จะยังประสานกันไม่สนิท แต่ก็ดีขึ้นมากทีเดียววันนี้หล่อนเพิ่งได้รับคำบอกเล่าจากแพทย์ที่ดูแลว่าน่าจะออกจากโรงพยาบาลได้ในวันศุกร์ที่จะถึงนี้หญิงสาวดีใจที่จะได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที หล่อนนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงมาเดือนหนึ่งเต็มๆ พอเริ่มรู้สึกตัวกว่าจะลุกนั่งไหว ลุกมาเดินได้ก็ใช้เวลาไม่น้อย แต่เพราะความไม่ยอมแพ้...บวกกับความกลัวทำให้หล่อนสู้ พยายามฝึกเดินแม้ว่าตอนแรกๆ มันจะเจ็บจนร้องไห้ออกมาตลอดเวลานั้นคุณวจีคอยมาดูแลให้กำลังใจและปลอบประโลมมิได้ขาด หล่อนซาบซึ้งใจในความเมตตากรุณานั้นอย่างที่สุด ยิ่งเมื่อได้รู้จากป้านวลว่าคุณวจีช่วยหล่อนไว้อย่างไรบ้าง พนิตนันท์ก็ไม่รู้ว่าจะขอบคุณอีกฝ่ายได้อย่างไรนับจากวันนั้นที่แม่เซ็นสัญญาและรับเงินจากคุณวจี แม่ก็ไม่เคยมาให้เห็นอีกเลย...เหมือนไม่เคยอยู่ในชีวิตหล่อนมาก่อนกระนั้น เช่นเดียวกับใครอีกคน...พนิตนันท์ไม่เคยเห็นเขามาเยี่ยมหล่อนสักครั้ง หญิงสาวไม่กล้าเอ่ยปากถามถึงเขา...ไม่ว

ป้ายชื่อหน้าห้องพิเศษที่กลายเป็นชื่อของใครก็ไม่รู้ทำให้คนที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปถึงกับชะงัก เขาหยุดมอง...แล้วอ่านป้ายหน้าห้องสลับกับหมายเลขห้องเขาจำห้องไม่ผิดแน่นอน...แต่ทำไม...ไวเท่าความคิด...ฤทธิหมุนตัวแล้วเดินปรี่ไปที่เคาน์เตอร์ทันที"คุณพยาบาลครับ คนไข้ห้อง 301 ที่ชื่อพนิตนันท์ออกไปแล้วเหรอครับ?”“พนิตนันท์...ห้อง 301” นางพยาบาลตรงเคาน์เตอร์ทวนพลางคีย์หาในคอมพิวเตอร์ “อ๋อ...กลับบ้านแล้วค่ะ”“กลับบ้าน!” น้ำเสียงคนพูดมีความแปลกใจไม่น้อย ทว่าเขาหันกลับไปส่งยิ้มให้นางพยาบาลแล้วเอ่ยคำขอบคุณ “ขอบคุณครับ”เขามัวแต่ยุ่งเรื่องจัดงานศพให้ลินินจนไม่ได้แวะมาเยี่ยมพนิตนันท์เหมือนเคย แต่ก็ไม่นึกว่าหล่อนจะหายดีจนออกจากโรงพยาบาลแล้ว ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นมารดาของเขาซึ่งน่าจะรู้เรื่องนี้กลับไม่บอกอะไรเขาเลยฤทธิมุ่งหน้ามาที่นี่เมื่อความคิดถึงลินินกำลังทำร้ายเขาอย่างสาหัส เขาอยากเจอพนิตนันท์...อย่างน้อยก็รู้สึกว่าตนเองยังเหลือใครอีกคนชายหนุ่มกดโทรศัพท์หามารดา ทันทีที่ปลายสาบรับเขาก็กรอกเสียงถามด้วยความร้อนรน“นันท์ออกจากโ