All Chapters of โอป้าลำซิ่ง-อาริตา: Chapter 51 - Chapter 60

กว่าจะได้สติรู้ตัวก็สายมากแล้ว ต้าร์ตื่นมาพบว่าปวดร้าวตั้งแต่หัว เนื้อตัว...เขาลุกมานั่งเอามือกุมท้ายทอยร้องครางพร้อมกับเรียกหาคนเป็นแม่ แต่เด็กในบ้านมาบอกว่าอัจฉราออกไปข้างนอกแต่เช้า“พี่ต้าร์จะกินข้าวไหม” เด็กถาม แต่เจอตาขุ่นเขียวที่เขาเงยหน้ามองมา ก็ถอยหลังไป “แม่เอ๋สั่งไว้ว่าให้กินข้าว ทำยำเนื้อของชอบไว้ให้ก่อนออกไป”“ไม่กิน...เนื้ออะไรทั้งนั้น จะกินเนื้อ...”ก่อนใครคนหนึ่งจะปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับเสียงถามแกมหัวเราะ “เอามีดไหม...กรีดกินเนื้อฉันเลย”เดชชนะยืนอยู่ตรงนั้น เด็กถอยไป...พร้อมกับ อุบอิบบอกว่า“ระวังตัวด้วย พี่เดช พี่ต้าร์ตาขวางยังกะหมาบ้า...”เขายิ้มให้ สำทับไปเบาๆ ว่า “เอะอะโครมคราม อย่าเข้ามา รอเข้ามาเก็บศพ หลังจากนั้นสักชม...”“หือ พี่เดช ศพใคร”“ถ้าจะให้ดี สองศพ...ไป” เขาสำทับอีกหน “ไม่มีอะไร ไปดูปู่ไว้ พ่อเพิ่งเข้าบ้าน...หาข้าวให้พ่อกับปู่ด้วย แม่เอ๋ไปไหนไม่รู้”ไม่มีใครรู้ความจริง ถึงจุดหมายปลายทาของเอ๋ อัจฉราในวันนี้นัดหมายของเอื้อยฟ้าหล่อนเร่งร้อนออกไป ทั้งที่การออกนอกบ้านเข้าเมืองของหล่อนนั้นน้อยครั้งมาก...อัจฉราเก็บตัว...ไม่ได้สนใจไยดีสังคมภายนอกมากนัก หา

ดำรงเขียนเพลงให้เดชชนะแล้ว...ซ้อมร้องกันไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็พร้อม...ขมักเขม้นกันสองคนพ่อลูก มีนายดุ่ยเข้ามาสมทบด้วยตอนท้ายด้วยสีหน้าพอใจ เขาชอบความคิดของเอกนรี“มาอยู่กับวงไม่ทันไร ก็ทำโน่นทำนี่สารพัด ไอ้เรื่องจะให้แกร้องเพลงในร้านกาแฟนี่เข้าท่า...เห็นว่าเรียกลูกน้องมาจากกรุงเทพฯ มาถีงกันแล้วนะ ปู่ไปคุยกับพวกเขามาแล้ว พวกเด็กๆ ของเราก็พากันตื่นเต้น จะได้เป็นตัวประกอบในคาเฟ่”เดชชนะหัวเราะดำรงหัวเราะหึๆ “บางทีก็เป็นเรื่องของคนรุ่นใหม่...”“สีหน้าแกแช่มชื่นดีนัก...เหมือนหญ้าได้ฝนใหม่...”“ก็ตอนนี้หน้าฝนไง พ่อ” ดำรงตอบ ยักคิ้วนิดหนึ่ง เหมือนความมีชีวิตชีวากลับคืนมา และนายดุ่ยก็สบตากับ เดชชนะ สัพยอกกับหลานชายว่า“ให้ตาย ไอ้เฒ่าที่ทำตัวเหมือนถือศีลมายี่สิบปีคนนั้นมันตกบึงท้ายไร่ตายไปแล้วหรือไงวะ เดช”“นั่นสิ ปู่ พ่อเหมือนปลาได้น้ำใหม่...”“ระริกระรื่นเพราะผู้หญิง”แล้วปู่กับหลานก็ตบมือประสานกัน“ผมคงจะได้แม่ใหม่วัยเดียวกัน”“เฮ้ย...” ดำรงร้อง ขัดเขินเล็กน้อย “มากี่วันกันเชียว...คนทางนี้ทำท่าระรื่น...อาสาไปส่งที่สนามบิน ตกลงแอบไปคุยอะไรมา”“ระวังสาวตกใจ ไม่มาอีกนะ พ่อ เพราะเค้าโทร.

ตอนที่เดชชนะส่งยิ้มมาให้ ยิ้มปากยิ้มตาของเขานั้นทำให้เอกนรียิ้มค้าง...เพราะเธอนึกออกแล้วว่าทำไมคุ้นกับรอยยิ้มของเขาแม้จะไม่ใช่รอยยิ้มเยาะ...ของยัยป้านางฟ้านรกที่เธอเรียกเอื้อยฟ้า...เขายิ้มเหมือนเอื้อยฟ้ามากเธอค่อยๆ เกลื่อนรอยยิ้มบางลง..กระตุกไปชั่วแวบก่อนจะบอกตัวเองว่ากำลังทำงาน...ไลฟ์สด เพื่อผลักดันยอดวิวของคลิป เพื่อผลักดันนักร้อง...ผลักดันคาเฟ่ และเหนืออื่นใด ผลักดันเพลง...กาแฟมันขม เติมผมแทนนม1 ชมผ่านไป ประเมินจากยอดวิวที่ขึ้นไปถึงสามแสน...นับว่าน่าพอใจ...และเอกนรีทำงานของเธอต่อทันที ด้วยการส่งต่อไปตามเพจที่เธอเกี่ยวข้อง...อีกสองชั่วโมงหลังจากนั้นยอดวิวขึ้นถึง7แสน พร้อมกับคำค้นหามาแลร์นาและก่อนค่ำ...ใกล้เวลาปิดคาเฟ่ ที่มีคนเข้ามาอุดหนุนและอยากดื่มกาแฟที่โอป้าเดชเป็นบาริสต้า...เอกนรีถึงกับหัวเราะ กับมยุรี...“รวยแน่”แต่เดชชนะเอนตัวมากระซิบเหมือนจะเครียด“ผมจะตายก่อนนา”“ยิ้มไว้ค่ะ ยิ้มสู้เท่านั้น”“ผมจะชงไหวไหม...”“ปีนี้ชงไหมล่ะคะ...ชงกี่เปอร์เซนต์” เอกนรีถามหน้าตาเฉย “อย่าบ่น...บอกแล้วว่าฉันจะทำให้คุณปังสุดๆ”วิลลี่มองคลิปสดของหลานสาว มองดูเจ้าหนุ่มนั่น...ถ้าเป็นลูกข

“นายจะเห็นคนอื่นดีกว่าพ่องั้นหรือ” เดชชนะเอ่ยถาม“คนอื่นที่ไหน...แม่ฉันนะ เดช แล้วหากฉันไป นายก็สมหวังเต็มที่...เอาวงไป เอาเพลงพ่อไป ...ตามสบายเลย...เอาไป ฉันยกให้...”“แล้วนายจะหวังอะไรกับแม่ที่ทิ้งนายแต่เด็ก หือ...ต้าร์”เขาถาม ในนามลูกของเอื้อยฟ้าแท้ๆ เขาพูดได้แรงนัก“เขาเห็นประโยชน์มากกว่าเลยมาเอาตัวนาย...เขาจะทำให้นายดังได้หรือ...”จี้จุดที่สุด ต้าร์ถลันมาตรงหน้าเดชชนะ กระชากไหล่นั่นอย่างแรง เดชชนะไม่ได้ขืนตัวอะไร“ฉันจะบอกนาย...เดช...ไอ้พี่จอมปลอม...แม่เอื้อยฟ้าบอกว่านายไม่ใช่ลูกพ่อ...นายเป็นลูกผู้หญิงคนนั้น” เขาชี้มือไปที่อัจฉรา “นายจะประจบพ่อยังไงได้...ว่าแต่นายรู้หรือเปล่าว่านายเป็นคนอื่น...ไม่ใช่คูนแคน...”“นี่ไง ยุ...” เอกนรีเอ่ย “เรื่องน้ำเน่า...ยัยป้าฉันปากหมาเสมอ...พูดทำไมเรื่องเดชชนะ...”เดชชนะสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของต้าร์เขาเอ่ยสั้นๆ แค่ว่า“วันใด โดนเอื้อยฟ้า นางฟ้านรก...”เอกนรียิ้ม เขาเรียกตามที่เธอเรียก“ถีบหัวส่งก็กลับบ้านเรานะ ต้าร์...คูนแคนยังเป็นบ้านนายเสมอ จำไว้”แทนคำตอบ ต้าร์ยกมือผลักไปที่หัวของเดชชนะ และเงื้ออีกมือขึ้น เท่านั้นเองเอกนรีก็ปราด

“กู๊ดไนท์...”คำเอ่ยอ่อนโยน เอกนรียืนนิ่งมองเขาก่อนจะเอ่ย“ขอบคุณที่ให้สติฉัน ซี ยู อิน มาย ดรีม”“พรุ่งนี้เราก็เห็นกันอีกล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยแกมหัวเราะและปิดประตูให้เธอ แต่สักพักเอกนรีก็ดึงประตูออก“ฉันชอบจูบคุณนะ”“เอกนรี” เสียงเขาเหมือนดุ “ไว้ขออีก”ก่อนประตูจะปิดใส่หน้า เดชชนะหัวเราะหึๆ...และคืนนี้แค่ฝาห้องกั้น...เขากับเธอนอนในบ้านเดียวกัน...จนฟ้าสงบเขาถึงได้เบาใจว่าเธอคงจะนอนหลับ...เพื่อจะผ่านไปถึงรุ่งเช้าและคำถามแรกของเช้าวันใหม่ที่เจอหน้ากันคือ“ยัยเอื้อยฟ้านี่คงจะเป็นแม่คุณมากกว่าแม่นายต้าร์นะ”เดชชนะนิ่ง ไม่ตอบอะไร...ค่อยๆ พบผ้าห่ม...ทำเหมือนปกติยิ่ง หญิงสาวพยายามมองหาว่าเขามีพิรุธใดหรือไม่“ฉันพูดจริงๆ นะ เพราะอะไร รู้ไหม”เขาก้มหน้าลง “ไม่ต้องถามอีกจะดีกว่า...เวลาจะบอกอะไรอีกมากมายกับคุณ” เงยหน้าขึ้นช้าๆ “นี่คือเรื่องที่ผมจะขอ ได้หรือไม่...มีอะไรต้องทำอีกเยอะ”หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะบอกเขาว่า “เมื่อคืนฉันคิดอีกเรื่องนะ”“เรื่องอะไร”“ฉันจะจัดงานแต่งให้พี่อาทรกับดาหวัน” เธอเอ่ยชัดเจน “และที่ฉันคิดออกคือในงานนั้น คุณต้องไปร้องเพลงอวยพรพวกเขา”“ไปร้องเพลง