Todos os capítulos de เซ็ตนิยายอีโรติก หอรักเร้นสวาท: Capítulo 11 - Capítulo 20

“เป็นเช่นไรเล่า...หยู่เยียน”“โอยยย...ข้าหมดสิ้นแรงแล้ว...ท่านจะทำอย่างไรกับข้าอีก”“ข้ามิทำอะไรเจ้า แต่ว่า...เจ้าต้องอยู่ในห้องนี้อีกสักพัก ใกล้ค่ำข้าถึงจะปล่อยเจ้าไป”“อูยยย...โอยยยย...ข้าทั้งเจ็บทั้งเสียว แล้วเช่นนี้จะเดินกลับเช่นไรไหว”“มิต้องห่วง ข้ามียาช่วยให้เจ้าหายจากอาการนี้ได้”“ยารึ?”หยู่เยียนทวนคำนั้น นางนึกถึงผิงอันขึ้นมาจับจิต เพื่อนสาวใช้ของนางที่ไม่สบายหลังกลับจากหอเหมยฟ้า หรือว่าจะมีอาการเดียวกัน ผิงอันบอกว่านางมียารักษา หากหยู่เยียนก็ไม่พูดอะไรอีกหลังจากนั้น ปล่อยให้เฉินคุนทำโทษนางต่อไปอีกกระทั่งเวลาใกล้ค่ำ เขาจึงปล่อยตัวนางกลับไปยังที่พัก นางเดินอ่นระโหยโรยแรง แต่ไม่ยอมแสดงอาการเจ็บแปลบกลางกายให้ผู้ใดเห็น ดูเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ กระทั่งกลับไปถึงห้องก็พบผิงอันนั่งสางผมอยู่ที่โต๊ะแป้งเล็ก ๆ ภายในห้อง ท่าทางผิงอันสบายดีแล้ว และเมื่อเห็นหยู่เยียนกลับมานางจึงทักขึ้นว่า“หยู่เยียน...นั่นเจ้าเพิ่งกลับมาจากรงครัวรึ ใยวันนี้เจ้าจึงทำงานจนเกือบมืดค่ำเล่า”“ข้าต้องไปเก็บดอกไม้ให้แม่บ้าน เลยกลับมาช้า แล้วเจ้าสบายดีแล้วรึผิงอัน”“ข้าสบายดีมาก ๆ มิได้เป็นอะไร”“แต่เมื่อเช้าเจ้า

“และที่ข้าให้เจ้ามาพบก็เพื่อพูดคุยทำความเข้าใจกันก่อนเกี่ยวกับงานที่ข้าจจ้างให้เจ้าทำครั้งนี้...และนี่คือรางวัลหากเจ้าทำสำเร็จ”พอนางพูดจบหลี่เฉียงก็นำถุงผ้าสีแดงมาวางตรงหน้าเหมยลี่ก่อนถอยออกไปยืนนิ่งที่ประตูเพื่อคอยฟังคำสั่งนายหญิง หวังฟางยกยิ้มมุมปากบทที่ 2 “หนึ่งร้อยตำลึงทองคือรางวัลสำหรับเจ้า”เหมยลี่ตาวาว “หนึ่งร้อยตำลึงทองเลยหรือเจ้าคะ”“ใช่ซี...เป็นรางวัลสำหรับงานง่าย ๆ ที่เจ้าต้องทำให้สำเร็จลุล่วงให้ได้ นั่นคือใช่เสน่ห์ของเจ้าทำให้ลูกชายของข้า แม่ทัพเหวินเทียนหันมาสนใจผู้หญิง”“เช่นนั้นข้าก็ขอถามฮูหยินว่าลูกชายของท่านอายุเท่าใดแล้วเจ้าคะ”“แม่ทัพเทียน ลูกชายของข้าอายุจะเข้าสามสิบขวบปีอยู่รอมร่อแล้ว จนป่านนี้ยังไม่ยอมรับหญิงใดเป็นเมีย ข้าล่ะเพลียใจ ขืนปล่อยไว้แล้วเมื่อใดข้าจะได้อุ้มหลายกันเล่า”“ใยฮูหยินไม่ใช่แม่สื่อเล่าเจ้าคะ แม่สื่อพวกนั้นเก่งเรื่องชักนำหญิงและชายให้รักกันนะเจ้าคะ”“ข้าเคยสอบถามมาบ้างแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ ลูกชายข้าไม่ชอบ หากเข้าไม่ชอบใช่ว่าข้าจะบีบบังคับได้ เลยต้องวางแผนแบบนี้ ให้หญิงงามล่อหลอกให้นึกอยากมีเมียน่าจะง่ายกว่า”“หรือว่าแม่ทัพเทียนมิ

เหวินเทียนทวนคำก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปใกล้เหมยลี่ซึ่งตอนนี้นางก้มหน้ามองต่ำและประสานมือไว้ข้างหน้า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะช้อนตามองเขา นี่หรือคือเหวินเทียน หรืออีกหนึ่งนามที่ฮูหยินใหญ่บอกนางคือแม่ทัพเทียน แม่ทัพใหญ่ผู้น่าเกรงขามและทรงอำนาจ ตอนแรกนางนึกว่าเขาจะเป็นหนุ่มใหญ่ หน้าตาคงกร้านแดดเพราะออกแต่ศึก ที่ไหนได้ เขายังหนุ่มแน่น รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำให้นางยิ่งประหม่าจนมือไม้เริ่มสั่น ทั้งที่เป็นอี้จีแห่งหอคณิกา พบเจอชายมานักแล้วแต่ไม่เคยมีใครทำให้นางรู้สึกแบบนี้ได้หัวใจของนางหวั่นไหวแปลก ๆ แต่เหมยลี่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หน้าที่ของนางตอนนี้นั่นอย่างไร สำคัญคือต้องยั่วยวนแต่ต้องไม่พลาดท่าให้แม่ทัพใหญ่ผู้ซึ่งงามดุจเทพ แล้วท่าทีของนางก็เริ่มเปลี่ยนทีละน้อย มือไม้เริ่มกรีดกราย นางเงยหน้าขึ้นสบตาเข้มของแม่ทัพใหญ่ ดวงตาพราวพรายอย่างหญิงยั่วให้ชายลุ่มหลง“ใช่เจ้าค่ะ...ข้าเป็นหลานของฮูหยินใหญ่ แต่เป็นญาติห่าง ๆ เจ้าค่ะ”“แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่”“ข้าแค่อยากมาเยี่ยมฮูหยิน และอยากมาช่วยแบ่งเบางานในบ้านของฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ”“แบ่งเบางานรึ...ในบ้านหลังนี้บ่าวรับใช้อยู่เต็มไปหมด แล้วที่เ

น่าแปลกประหลาดนัก เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงใดเลย ไม่ว่าจะเป็นนางงามในวังหลวง หรือหญิงสาวสวยที่มารดาเพียรหามาให้ แต่ก็ไม่มีใครดึงดูดความรู้สึกของเขาได้มากเท่ากับเหมยลี่เลยแม้แต่คนเดียว เขาไม่อยากคิดกับนางเกินเลย แต่เมื่อนึกอีกที เหมยลี่เป็นแค่ญาติที่อยู่ไกลของฮูหยินใหญ่แห่งบ้านอำมาตย์หวังความคิดของเขาต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงดนตรีล่องลอยออกมาจากหอศาลาริมน้ำ ในเวลานั้นแม่ทัพหนุ่มจึงก้าวย่างเชื่องช้าลง เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างสุขุมพลางก็สดับฟังเสียงพิณที่ดังล่องลอยสอดประสานมากับสายลมยามอัสดงที่ผัดแผ่วมา และเมื่อเข้าไปในหอศาลาริมน้ำอันเป็นบ้านอยู่ริมน้ำและมีอาณาบริเวณมิดชิด เขาเดินไปหยุดที่ระเบียงบ้านด้านที่อยู่ติดฝั่งน้ำก็ต้องชะงักงันเมื่อเห็นภาพงดงามดุจฝันของเหมยลี่ในชุดเนื้อผ้าบางเบานั่งดีดพิณเป็นเสียงดนตรีอันไพเราะยิ่งนักนางกำลังให้ความสนใจกับพิณตรงหน้าโดยไม่รู้ว่าเหวินเทียนเดินเข้ามาและหยุดฟังอยู่ครู่ใหญ่ กระทั่งสายตาของนางเลื่อนมาหยุดที่เขา หญิงสาวชะงักนิ้วที่กำลังกรีดกรายไปบนเครื่องสาย เหวินเทียนยิ้มออกมา เขาก้าวไปหยุดตรงหน้าหญิงสาวในชุดบางเบา เผยให้เห็นผิว

“ท่านพี่...เดี๋ยวถ้าเกิดใครเข้ามาในนี้ล่ะคะ”“ไม่มีใครเข้ามาที่หอศาลาริมน้ำถ้าพี่ไม่อนุญาต แม้แต่ท่านแม่หรือพ่อบ้านหลี่เฉียงก็จะไม่เข้ามาวุ่นวายภายในนี้อย่างเด็ดขาด ตอนนี้มีเพียงเราสองคน”“ท่านพี่...แต่เหมยลี่ไม่เคยนี่คะ”“พี่จะสอนเจ้าเอง...เหมยลี่ของพี่...อืม...อ่าส์”เมื่อควบคุมอารมณ์หวามไม่อยู่ทำให้ทั้งสองต่างแสดงออกซึ่งความต้องการอันพลุ่งพล่าน เหวินเทียนจับไหล่หญิงสาวให้นางหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งหลงใหลเหมยลี่ เพราะความงามของนางเหมือนดอกไม้ฉ่ำฝน นัยน์ตาเป็นประกายเจิดจรัสขี้เล่นและยั่วยวน กลิ่นหอมจรุงใจจากกายของนางทำให้อารมณ์กระหายหิวของแม่ทัพหนุ่มทะยานขึ้นสูง เหวินเทียนแทบอดใจไม่อยู่เขาค่อย ๆ เปลื้องเสื้อคลุมบางเบาชั้นนอกออกจากร่างของนาง เหมยลี่ตัวสั่นเพราะความวาบหวิวรันจวน เคยแต่ให้ความบันเทิงเริงใจแก่เหล่าชายแต่ยังไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้มาก่อน นี่ถือว่าเป็นงานแรกของนางสินะ ตอนแรกก็รับปากเป็นมั่นเหมาะกับฮูหยินใหญ่ว่าจะไม่ยอมให้ลูกชายของนางล่วงเกิน แต่ตอนนี้นางกำลังเสียคำพูด และนี่ถ้าหากแม่เล้าในหอคณิการู้ว่านางรับงานนอกเหนือจากที่ตกลงไว้มีหวังเป็นเรื่องใหญ่