Todos os capítulos de ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Capítulo 21 - Capítulo 30

ฮ่องเต้หลุบพระเนตรลง ภาพของซีฮันในอดีตค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในความทรงจำ นางเป็นสตรีเรียบร้อย อ่อนโยน และยอมอ่อนข้อให้ทุกคน แม้จะถูกเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยกดดันต่อหน้าผู้คน นางก็เพียงก้มหน้ารับไว้ เมื่อมาพบพระองค์ก็มักมีดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้ แต่ไม่เคยกล่าวโทษผู้ใดตรง ๆ จนพระองค์เคยคิดว่านางอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นฮองเฮาแห่งแผ่นดินทว่าซีฮันในวันนี้กลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง นางไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือ ไม่เคยฟ้องร้อง ไม่เคยแสดงความอ่อนแอ แต่กลับใช้เหตุผลและหลักฐานจัดการทุกอย่างอย่างเป็นขั้นเป็นตอน พระองค์ยอมรับโดยไม่รู้ตัวว่า หากเป็นพระองค์เองก็อาจไม่ได้ทำได้ดีกว่านางนัก“ฝ่าบาท” หลี่กงกงเอ่ยเบา ๆ “จะทรงเสด็จไปตำหนักฮองเฮาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นยืน “เตรียมเกี้ยว”ยามบ่าย แสงแดดอ่อนส่องผ่านต้นเหมยในตำหนักฮองเฮา ซีฮันกำลังนั่งตรวจบัญชีรายชื่อขุนนางที่พบในปิ่นทอง นางแยกข้อมูลออกเป็นหลายส่วนอย่างละเอียด มีทั้งรายชื่อผู้สนับสนุนตระกูลเข่อ ผู้ที่ยังต้องตรวจสอบ และผู้ที่อาจถูกใส่ชื่อเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทุกอย่างถูกเขียนลงบนกระดาษหลายแผ่นอย่างเป็นระเบียบราวกับแบบแปลนก่อสร้างอันซ

ซีฮันไม่ได้ตอบทันที นางยังคงมองเสื้อคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเรียบ ๆ“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”ตงเปียนชะงัก“นางใช้เวลาปักเสื้อคลุมด้วยตนเองหลายคืน”“เพราะเหตุนี้ต่างหาก”ซีฮันหันมามองเขา “คนที่ใช้เวลาหลายคืนกับสิ่งของชิ้นหนึ่ง ย่อมมีโอกาสใส่อะไรลงไปได้มากกว่าคนอื่น”ตงเปียนสีหน้าจริงจังขึ้นทันที“เหนียงเหนียงสงสัยเสื้อคลุมนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่สงสัย”นางหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาอย่างระมัดระวัง“ข้าตรวจสอบ”นางยื่นเสื้อคลุมให้ตงเปียน “ห้ามให้ผู้ใดแตะต้องโดยตรง นำไปตรวจทุกส่วน ตั้งแต่ผ้าไหม ด้ายปัก สีที่ใช้ย้อม รวมถึงเข็มและเศษด้ายที่เหลือ หากโถวฝ่าเฟยบริสุทธิ์ ข้าจะคืนความยุติธรรมให้นาง แต่หากไม่...”ตงเปียนรับเสื้อคลุมด้วยความระมัดระวัง “กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ช่วงบ่าย ตงเปียนเดินทางไปยังสำนักหมอหลวงที่ไว้ใจได้ เขาไม่ได้แจ้งว่าของสิ่งนี้มาจากผู้ใด เพียงอ้างว่าเป็นของใช้ที่จะถวายฮ่องเต้ จึงต้องตรวจสอบอย่างละเอียด หมอหลวงซ่งเหวินและหมอหลวงอาวุโสอีกสองคนช่วยกันตรวจเนื้อผ้า ดมกลิ่น ต้มเศษด้ายบางส่วนในน้ำร้อน และใช้แผ่นเงินทดสอบพิษ แต่ผลกลับไม่พบสิ่งผิดปกติตงเปียนยังไม่ยอมแพ้ เขานึกถึงคำ

ซีฮันไม่ได้เปิดทุกเล่ม นางเลือกเฉพาะบัญชีของโถวฝ่าเฟยในช่วงเดือนที่ผ่านมา“ครั้งล่าสุดที่โถวฝ่าเฟยรับด้ายไหมสำหรับปักเสื้อคลุม เป็นวันใด”เจ้ากรมรีบพลิกสมุด “วันที่สิบสามของเดือนก่อนพ่ะย่ะค่ะ”“ผู้ใดเป็นผู้ส่ง”“ตามธรรมเนียม สำนักทอผ้าจะบรรจุหีบ แล้วให้ขันทีเวรนำไปส่งโดยตรง”ซีฮันมองตงเปียน “ตรวจหีบ”ตงเปียนและขันทีในตำหนักฮองเฮารีบตรวจหีบไม้ที่ใช้ส่งของทันที พบว่าด้านข้างของหีบทุกใบมีตราประทับของสำนักทอผ้า แต่หีบที่ส่งให้โถวฝ่าเฟยกลับมีรอยงัดเล็ก ๆ บริเวณสลักไม้ รอยนั้นถูกแต้มสีทับไว้อย่างแนบเนียนจนแทบมองไม่ออก“เหนียงเหนียง”ตงเปียนยื่นหีบให้ดูซีฮันใช้นิ้วลูบรอยงัดเบา ๆ ก่อนถามเจ้ากรม “หีบทุกใบเป็นเช่นนี้หรือไม่”เจ้ากรมรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นหีบนี้เคยถูกเปิด”เจ้ากรมเริ่มเหงื่อตก “กระหม่อม...ไม่ทราบจริง ๆ”ซีฮันไม่ได้ต่อว่า เพียงกล่าวเรียบ ๆ “เรียกขันทีผู้ส่งของวันนั้นมา”ไม่นาน ขันทีวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ถูกพาตัวเข้ามา เขาคุกเข่าจนตัวสั่นเมื่อเห็นฮองเฮา“เจ้าส่งหีบนี้หรือ”“พ่ะ...พ่ะย่ะค่ะ”“ระหว่างทางเกิดสิ่งใด”ขันทีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างลังเล “หีบถูกเรียกตรวจ

นางเงยหน้าขึ้นยิ้ม ดวงตาอ่อนโยนจนแม้แต่นางกำนัลรอบข้างยังอดชื่นชมไม่ได้ ฮ่องเต้ตรัสเพียงไม่กี่ประโยคก่อนเสด็จต่อไปยังสวนอีกด้าน จินเช่อเฟยยืนส่งเสด็จด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานไม่เปลี่ยนแปลงทันทีที่ขบวนเสด็จลับสายตา รอยยิ้มนั้นก็ค่อย ๆ จางหาย ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับเย็นเฉียบ นางหันไปมองนางกำนัลคนสนิทแล้วกล่าวเสียงเรียบ “โถวฝ่าเฟยอยู่ที่ใด”“เพคะ นางกำลังเลือกไหมอยู่ที่เรือนปักผ้า”“เชิญนางมาหาข้า”“เพคะ”ไม่นาน โถวฝ่าเฟยก็เดินเข้ามาในศาลาริมสระด้วยสีหน้างุนงง นางยังไม่รู้เลยว่าตนถูกเรียกมาด้วยเหตุใด เมื่อเห็นจินเช่อเฟยก็รีบย่อตัวถวายพระพร“ถวายพระพรจินเช่อเฟยเพคะ”จินเช่อเฟยยิ้มบาง “นั่งเถิด”โถวฝ่าเฟยนั่งลงอย่างระมัดระวัง จินเช่อเฟยรินชาให้นางด้วยตนเอง “ข้าได้ยินว่าฮองเฮาชื่นชมฝีมือปักของเจ้ามาก”โถวฝ่าเฟยยิ้มเขิน “เป็นพระเมตตาของฮองเฮาเพคะ”“จริงหรือ”น้ำเสียงของจินเช่อเฟยยังคงนุ่มนวล แต่แววตากลับเย็นลง “แล้วฮองเฮาไม่ได้ถามอะไรเกี่ยวกับเสื้อคลุมหรือ”โถวฝ่าเฟยสะดุ้งเพียงเล็กน้อย ก่อนรีบตอบ “ก็...ทรงถามเรื่องการปักตามปกติเพคะ”“ตามปกติเท่านั้นหรือ”โถวฝ่าเฟยเม้มริมฝีปาก ไม่กล้าสบตาจินเช่อเฟ

นางพูดได้เพียงสองพยางค์ก็สะอื้นจนพูดต่อไม่ได้ ซีฮันไม่ได้เร่งรัด นางเพียงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อย่างเงียบ ๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ โถวฝ่าเฟยจึงเอ่ยเสียงสั่น“หม่อมฉันกลัว...”“กลัวสิ่งใด”หญิงสาวตัวสั่นจนผ้าห่มขยับ “นางบอกว่า...ต่อให้หม่อมฉันพูด ก็ไม่มีผู้ใดเชื่อ แล้วคนที่หม่อมฉันรัก...จะตายหมด”ซีฮันนิ่งไปเล็กน้อย“คนที่เจ้ารัก”โถวฝ่าเฟยพยักหน้าเบา ๆ“ครอบครัวของหม่อมฉันยังอยู่บ้านเดิมเพคะ”เพียงประโยคเดียว ซีฮันก็เข้าใจทุกอย่าง จินเช่อเฟยมิได้ข่มขู่เพียงชีวิตของโถวฝ่าเฟย แต่นางใช้ครอบครัวของอีกฝ่ายเป็นโซ่ตรวน ซีฮันยกมือแตะไหล่โถวฝ่าเฟยเบา ๆ“ข้าจะไม่บังคับเจ้า”หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ“แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้คนชั่วใช้ความกลัวเป็นอาวุธต่อไป”เมื่อออกจากห้องพัก ตงเปียนก็รีบถาม “เหนียงเหนียง นางยอมพูดหรือยัง”“ไม่”“เช่นนั้น...”“ไม่จำเป็นแล้ว”ซีฮัน