All Chapters of ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Chapter 1 - Chapter 10

ราชวงศ์ชิง รัชสมัยองค์จักรพรรดิเฉียนหลง เสียงร้องโหยหวนสลับกับกรีดแหลมดังมาจากตำหนักใหญ่อันเป็นที่ประทับของฮองเฮาซีฮัน พระอัครมเหสีเอกแห่งเฉียนหลงฮ่องเต้ในยามวิกาลที่รอบ ๆ มีนางสนมนั่งคอยเฝ้าและเหล่าทหารยามยืนนิ่งราวรูปปั้น ห่างจากตำหนักใหญ่ของฮองเฮาเป็นรั้วตำหนักเล็กลดหลั่นกันไปของมเหสีรอง แต่ตำหนักที่อยู่ใกล้ที่สุดคือตำหนักของ เข่อชิงหวงกุ้ยเฟย พระอัครเทวีผู้เป็นมเหสีรอง นางนั่งสงบนิ่งอยู่บนตั่งลายหงส์ภายในห้องทว่าตอนนี้นางไม่ได้อยู่เพียงลำพัง รอบกายนั้นรายล้อมด้วยหญิงในอาภรณ์ของนางผู้สูงศักดิ์ภายในมหาราชวังหลวงของเฉียนหลงฮ่องเต้ลำดับยศของนางเหล่านั้นล้วนเป็นมเหสีลำดับรองลดหลั่นตามระดับชั้นของวังหลัง นับจากฮองเฮาซีฮัน อัครมเหสีเอกก็เป็น เข่อชิงหวงกุ้ยเฟย มเหสีรองผู้มีอำนาจเกือบจะเทียบเท่าฮองเฮาหากไม่นับทรัพย์สมบัติที่มีน้อยกว่า ลำดับถัดจากนั้นคือเซียนรื่อหงกุ้ยเฟย ยู่จินเชียงกุ้ยเฟย จินเช่อเฟย เซียวจื่อเฟย โถวฝ่าเฟย และนางสุดท้ายคือซินจางเฟย เหล่านางนั้นยืนคอยฟังเสียงร่ำร้องที่ดังมาจากตำหนักใหญ่ สักครู่หนึ่งในนั้นเดินเข้าไปหาเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยและเอ่ยขึ้น“ท่านพี่...ท

“ว่ายังไงนะท่านองครักษ์ ฟ้าผ่าที่ตำหนักของฮองเฮาเช่นนั้นรึ”“ใช่...ข้าให้ทหารตามไปดูแล้ว ข้าเห็นกับตา เมื่อครู่นี้สายฟ้าฟาดลงมาที่ตำหนักของฮองเฮาน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก”“นี่มันเกิดอาเภทอะไรกัน ฮองเฮาทรงประชวรหนักแล้วยังจะมีเรื่องร้าย ๆ เช่นนี้อีกรึ”“ข้าว่าเรารีบไปที่ตำหนักของฮองเฮากันเถิด”“เดี๋ยวท่านองครักษ์”“มีอะไรอีกรึไท่เจี้ยน”“ท่านดูเถิด ฮ่องเต้ทรงเร่งร้อนไปก่อนพวกเราเสียอีก พระองค์ต้องทรงเป็นห่วงฮองเฮาแน่ๆ เห็นแล้วข้าน้ำตาจะไหล”“อย่าช้าอยู่เลย รีบไปกันเถิด ป่านนี้ฮองเฮาจะทรงตกพระทัยและเป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้”แล้วทั้งสองก็รีบรุดไปยังตำหนักหลวงที่ประทับของฮองเฮาซีฮัน ตามหลังฮ่องเต้ที่ล่วงหน้าไปก่อน ขณะนั้นที่ตำหนักของพระอัครมเหสีเต็มไปด้วยเหล่าทหารและนางสนมรวมทั้งมเหสีรองทั้งเจ็ดที่ยืนมุงดูอยู่หน้าตำหนัก แต่เมื่อทุกคนเห็นฮ่องเต้เสด็จมาก็รีบคุกเข่าลงและถวายคำนับอย่างพร้อมเพรียง เฉียนหลงเสด็จลงจากเสลี่ยงและจ้องมองตำหนักของพระอัครมเหสีด้วยแววพระเนตรตื่นตระหนก“นี่เกิดอะไรขึ้น ฮองเฮาล่ะ”พระองค์ตรัสถามและมีทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าเพื่อถวายรานงานว่า“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ ต

เสียงนั้นลั่นเสียดทะลุเข้าไปในโสตประสาทของเฉียนหลงขณะหมอหลวงรีบเข้าไปนั่งคุกเข่าแทบพระบาท ฮ่องเต้ทรงถามขึ้นทั้งที่ไม่ได้หันมองหน้าเพราะมัวแต่จ้องภาพเบื้องหลังฮองเฮาที่กรีดร้องลั่นอยู่กับสระน้ำไม่ต่างอะไรจากคราแรกก่อนนางสิ้นชีพจร“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...นางเป็นอะไร...ข้าถามว่าฮองเฮาเป็นอะไร!”“หม่อมฉันก็มิอาจทราบได้เลยพะย่ะค่ะ...ตะ...แต่ว่า...”“แต่ว่าอะไร”“ขอพระราชทานอภัย...นอกเหนือจากความอัศจรรย์ที่ฮองเฮาทรงฟื้นคืนพระชนม์ชีพขึ้นมาได้...ก็เห็นจะมีอีกอย่างนั่นคือ...ลางร้ายของราชสำนัก”“หรือว่านางจะถูกปิศาจเข้าสิงเพคะ” เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยรีบเข้ามาสำทับและทำให้เฉียนหลงต้องทรงคิดหนัก ขณะนั้นฮองเฮาหยุดส่งเสียงกรีดร้องและหันขวับกลับมาทำให้ทุกคนในที่นั้นผงะ โดยเฉพาะฮ่องเต้ที่จ้องมองนางด้วยความสับสนจนพระองค์เองก็คุมพระสติแทบไม่อยู่เช่นกัน แต่แล้วซีฮันฮองเฮาก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่นขึ้นอีกครั้งก่อนทรุดฮวบลงและผู้ปรี่เข้าไปรับร่างนั้นไว้คือตงเปียนขันทีผู้ซื่อสัตย์“ฮองเฮา...ฮองเฮาพะย่ะค่ะ...ฮ่องเต้...ฮองเฮาทรงหมดสติ แต่ยังมีลมหายพระทัยอยู่พะย่ะค่ะ”“นำนางกลับเข้าไปในตำหนัก!” ฮ่องเต้รับสั่งด้วยพระสุรเส

“บอกมาสิเคไนน์ว่าเรื่องที่ฉันรู้มาเป็นความจริง”“เรื่องอะไรลิลลี่...นี่คุณพูดเรื่องอะไรอยู่”“เมื่อคืนคุณพานางแบบจากยอร์ชผับไปกกที่คอนโดใช่มั้ย”“บ้าน่า! ผมจะทำเรื่องแบบนั้นทำไม”“คุณทำมันบ่อย ฉันรู้ว่าคุณทำมาหลายหนแล้ว ไหนรับปากกับฉันว่าจะเลิก จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงพวกนั้น บอกว่าจะมีฉันคนเดียว”“ผมรับปากและทำอย่างที่พูดนะ ให้โอกาสผมได้อธิบายอะไรบ้างเถอะลิลลี่ เอาแต่พูดข้างเดียวมันไม่แฟร์นะรู้ไหม”“คุณมันเฮงซวย!”“ว่าไงนะ...นี่คุณชักจะมากไปแล้ว ไม่เคยมีใครพูดกับผมแบบนี้มาก่อนเลยนะ”“ฉันนี่แหละคนแรกที่จะพูดแบบนี้ คุณมันมักมาก รับปากแต่ไม่เคยทำได้สักที ฉันเกลียดที่สุดก็ไอ้ผู้ชายที่เที่ยวรับปากแฟนตัวเองแล้วทำอย่างที่พูดไม่ได้ เที่ยวกินเล็กกินน้อยข้างทาง คุณเห็นฉันเป็นอะไร ไม่เคยรักษาสัญญา ไม่เคยซื่อสัตย์ ฟังนะ...ฉันขอเลิกกับคุณ!”“ให้ตายเถอะ...แค่นี้ถึงกับต้องเลิกกันเลยเหรอ ไม่คิดจะฟังอะไรบ้างรึไง...โว๊ว...ลิลลี่...นี่จะทำอะไร...ไม่เอาน่า...ถึงขนาดเล่นปืนกันเลยเหรอ”“ใช่! ผู้ชายอย่างคุณมันต้องเจอแบบนี้บ้าง อย่าเข้ามานะ บอกไว้ซะก่อน”“คุณไม่กล้าหรอก ขืนทำอะไรบ้าๆ ข้างนอกน่ะคนของผมทั้งน

“หม่อมฉันดีใจที่พระองค์ยังทรงความจำดีอยู่ เรื่องนี้หลงลืมมิได้อย่างเด็ดขาดเลยนะเพคะ”“เรื่องแม่ยายกับลูกสะใภ้ ยุคสมัยไหนก็ไม่ต่างกันหรอกนะ...โอเค...ฉัน...เอ๊ย...ข้าจะไม่ขัดเจ้าละ”ตงเปียนเลิกคิ้ว “โอเค...คืออะไรหรือเพคะ”“แปลว่าตกลง...เจ้าจะเอาไปพูดก็ได้นะ”“เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะขอเล่าต่อว่าพระองค์เป็นฮองเฮา อยู่เหนือสตรีทุกนางที่อยู่รายล้อมฮ่องเต้ เป็นผู้มีพระราชอำนาจเหนือผู้ใดในแผ่นดินรองจากฮ่องเต้ก็ว่าได้ ฉะนั้นแล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นธรรมดาที่เหล่าพระสนมเอกก็ต้องมีการแก่งแย่งอยากเลื่อนชั้นเพื่อจะได้อยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น อาจเป็นรองหรือเกือบเทียบเท่าพระองค์”“นี่ใช่มั้ย...ศึกภายในของข้า” ศึกภายใน...ก็คือการต้องสู้รบปรบมือกับเหล่านางสนม พระสนมเอก เหล่าเมียรองของฮ่องเต้...ตายแล้วก็ไม่ตายไปเลย ตอนอยู่ศตวรรษที่ 21 ก็เจอผู้ชายเจ้าชู้ ตายแล้วก็มาอยู่ในร่างของสตรีที่ต้องรับบทเมียเอกของกษัตริย์ ผิดแต่ว่าตอนที่เธอเป็นหญิงยุคใหม่สามารถคิดหรือพูดและทำอะไรได้เท่าที่อยากทำ แล้วตอนนี้ล่ะ เธออยู่ในร่างของ ซีฮัน หญิงยุคโบราณที่แม้มีอำนาจล้นเหลือแต่ก็ต้องอยู่ใต้อาณัติของพระสวามีและราชประเพณีโบรา