ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด

ฟื้นในร่างฮองเฮาความหนาวเย็นแทรกซึมเข้ากระดูกจนคล้ายมีเข็มนับพันเล่มค่อย ๆ ทิ่มแทงอยู่ใต้ผิวหนัง กลิ่นธูปเก่า กลิ่นยาเหม็นขม และกลิ่นอับชื้นของผ้าม่านหนาหนักลอยวนอยู่ในอากาศราวกับม่านหมอกที่กดทับลมหายใจ ลิลลี่ ชุง ได้ยินเสียงบางอย่างดังอยู่ไกล ๆ เป็นเสียงสะอื้นเบา ๆ สลับกับเสียงลมพัดลอดช่องหน้าต่างไม้เก่า ครู่หนึ่งนางคิดว่าตนคงยังนอนอยู่บนพื้นห้องทำงานหลังจากเสียงปืนนัดนั้นดังขึ้น ภาพสุดท้ายก่อนทุกอย่างมืดดับยังชัดเจนจนเจ็บปวด แจ๊คกี้ เฉิน ยืนหน้าซีดอยู่ตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ มือของเขายังถือปืนกระบอกนั้นไว้ ขณะที่เลือดอุ่น ๆ ไหลซึมจากอกของเธอ เขาพูดบางอย่าง แต่เสียงของเขาแตกพร่าและห่างไกลเกินกว่าจะฟังออก จากนั้นโลกทั้งใบก็กลายเป็นสีดำแต่ความตายไม่ควรหนาวเช่นนี้ ไม่ควรมีความเจ็บปวด ไม่ควรมีกลิ่นยาขมติดปลายลิ้นเช่นนี้ ลิลลี่พยายามขยับนิ้ว ทว่าร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้ เปลือกตาของเธอสั่นไหวอยู่หลายครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก แสงสลัวจากโคมไฟน้ำมันทำให้เพดานเหนือศีรษะปรากฏขึ้นในสายตา เพดานนั้นไม่ใช่เพดานห้องพักสมัยใหม่ ไม่ใช่ฝ้าขาวเรียบที่เธอคุ้นเคย แ

นางสวมอาภรณ์ไหมสีแดงเข้ม ปักหงส์ทองงดงาม เครื่องประดับบนศีรษะหรูหราเสียจนดูเด่นกว่าฮองเฮาเสียอีก ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างผู้ชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มสงครามเข่อชิงเดินเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะถวายความเคารพเต็มพิธี เพียงย่อตัวเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ พระวรกายของพระองค์ยังทรุดโทรมเช่นเดิมหรือเพคะ”ซีฮันในอดีตยิ้มอ่อน“ข้าดีขึ้นแล้ว”เข่อชิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองหน้าสนมคนอื่น“ดีขึ้นหรือเพคะ ข้ากลับได้ยินว่าหมอหลวงต้องเข้าออกตำหนักทุกวัน หากเป็นเช่นนี้ เกรงว่าพระองค์จะดูแลวังหลังไม่ไหว”เหล่าสนมหัวเราะคิกคักซีฮันคนเก่าก้มหน้าลง ไม่ตอบโต้แม้แต่คำเดียวภาพนั้นทำให้ซีฮันคนใหม่กำหมัดแน่นนางรู้ดีว่าคนแบบเข่อชิงกำลังใช้วิธีลดทอนอำนาจผู้นำต่อหน้าคนหมู่มาก ยิ่งฮองเฮาเงียบ คนอื่นก็ยิ่งเชื่อว่านางอ่อนแอภาพเปลี่ยนไปอีกครั้งคราวนี้เป็นงานเลี้ยงดอกโบตั๋นในตำหนักหลวงเซียนรื่อหงกุ้ยเฟยนั่งอยู่ข้างฮองเฮา ใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยน รินชาให้ด้วยตนเอง“เหนียงเหนียง ทรงเสวยให้น้อยเกินไปนะเพคะ หากพระวรกายไม่แข็งแรง พวกหม่อมฉันจะเป็นห่วง”ซีฮันในอดีตยิ้มซาบซึ้ง“เจ้าช่างมีน้ำใจ”เซียนรื่อห

ฮองเฮาที่เปลี่ยนไปเช้าวันถวายพระพรประจำเดือนของวังหลังมาถึงเร็วกว่าที่หลายคนคาดไว้ ตำหนักกลางซึ่งใช้รับการเข้าเฝ้าของเหล่าสนมถูกตกแต่งด้วยม่านไหมสีทองอ่อน กระถางธูปสำริดตั้งอยู่สองข้างทางเดิน กลิ่นไม้หอมลอยจางอยู่ในอากาศนางกำนัลและขันทีต่างเดินก้มหน้าอย่างระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่เพียงพิธีตามธรรมเนียม แต่เป็นวันที่วังหลังทั้งวังจับตาว่าฮองเฮาซีฮันจะยังมีแรงลุกขึ้นมารับการถวายพระพรหรือไม่ หลายวันก่อนข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าองค์ฮองเฮาประชวรหนักจนชีพจรแทบขาด บางคนกระซิบว่านางอาจไม่พ้นคืนนี้ บางคนถึงขั้นคาดเดาว่าตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดินคงว่างลงในไม่ช้า และผู้ที่มีสิทธิ์ก้าวขึ้นแทนมากที่สุดย่อมเป็นเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยเหล่าสนมมาถึงตำหนักกลางก่อนเวลา ทุกนางแต่งกายงดงามราวกับตั้งใจให้ความงามของตนกลบเงาฮองเฮาที่กำลังโรยรา เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยนั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุดรองจากบัลลังก์ฮองเฮา อาภรณ์สีแดงเข้มปักลายดอกโบตั๋นทองทำให้นางดูสง่าและทรงอำนาจยามยกถ้วยชาขึ้นจิบ ท่วงท่าทุกอย่างล้วนเหมือนเจ้าของวังหลังตัวจริง เซียนรื่อหงกุ้ยเฟยนั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้ายิ้มอ่อนหวานเหมือนดอกสาลี่ต้องฝน ส่วนยู่จ

ซีฮันหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นหมุนช้า ๆ“เพียงแต่ของบำรุงบางอย่าง...กลับทำให้ข้าเกือบไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีก”ทั่วห้องตกอยู่ในความเงียบ ตงเปียนก้มหน้าปิดรอยยิ้มของตน เข่อชิงยังยิ้มอยู่ แต่ปลายนิ้วกำชายแขนเสื้อแน่น“ฮองเฮาตรัสสิ่งใดเพคะ หม่อมฉันฟังไม่เข้าใจ”ซีฮันวางถ้วยชาลงเบา ๆ “ไม่เข้าใจก็ดี” นางยิ้มอ่อน “บางครั้ง คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยย่อมปลอดภัยกว่าคนที่รู้ทุกอย่าง”เข่อชิงจ้องหน้าซีฮัน ทั้งสองต่างยิ้มให้กันแต่ไม่มีแม้แต่น้อยของความจริงใจเหมือนคนสองคนกำลังใช้รอยยิ้มแทนดาบ เข่อชิงหัวเราะเบา ๆ“ดูเหมือนหลังจากประชวรครั้งนี้ ฮองเฮาจะมีพระอารมณ์ขันมากขึ้น”“คนที่เฉียดความตายมาย่อมเปลี่ยนไป”ซีฮันตอบเรียบ ๆ “เมื่อก่อนข้าเชื่อคนง่าย” นางหยุดครู่หนึ่ง “แต่ตอนนี้ ข้าคิดว่าการเชื่อคนมากเกินไปอาจเป็นโรคอย่างหนึ่ง”เซียนรื่อหงที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมโถวฝ่าเฟยและซินจางเฟยได้ยินประโยคนั้นพอดี นางหัวเราะกลบเกลื่อน“ฮองเฮาตรัสได้คมคายยิ่งนักเพคะ”ซีฮันหันไปมอง “เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”“เพคะ”“เช่นนั้นต่อไปเจ้าก็อย่าเชื่อใจผู้ใดง่ายนัก”เซียนรื่อหงยิ้มค้าง ไม่รู้ว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไรแต่กลับรู้สึกเหมือนกำลั

ขันทีหนุ่มมองถ้วยทั้งสองอย่างไม่เข้าใจ “ละครหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ใช่ ละครที่มีผู้ชมเป็นหมอยาพิษ”ซีฮันกระซิบแผนการให้ตงเปียนฟังอย่างละเอียด ทุกคำสั่งถูกกำหนดอย่างแม่นยำราวกับกำลังอธิบายแบบแปลนอาคาร ตั้งแต่ตำแหน่งการยืนของขันที การวางถ้วยชา ไปจนถึงจังหวะที่ต้องเปลี่ยนถ้วย ทุกอย่างต้องตรงเวลาแม้เพียงเสี้ยวอึดใจ ตงเปียนยิ่งฟังก็ยิ่งตื่นตะลึง ฮองเฮาคนใหม่ไม่ได้ต่อสู้ด้วยอารมณ์ แต่ต่อสู้ด้วยการวางหมากทีละก้าว“จำได้หรือไม่”“จำได้ทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ”“ดี เพราะวันนี้ หากผิดเพียงนิดเดียว คนที่ดื่มพิษอาจเป็นข้าจริง ๆ”ไม่นานหลังจากนั้น ตงเปียนก็ออกไปส่งสารเชิญยู่จินเชียงกุ้ยเฟยมายังตำหนักฮองเฮา โดยแจ้งว่าฮองเฮาประชวรไม่หาย อยากให้กุ้ยเฟยผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถมาปรุงยาด้วยตนเอง ข่าวนี้แพร่ไปถึงตำหนักของยู่จินเชียงอย่างรวดเร็วภายในตำหนักหมอยา ยู่จินเชียงกำลังจัดเรียงขวดสมุนไพรอยู่บนชั้นไม้ เมื่อได้ฟังคำเชิญ นางยกยิ้มมุมปาก “ฮองเฮายังไว้ใจข้าอยู่หรือ”นางกำนัลคนสนิทรีบกล่าว “บางทีพระนางอาจไม่สงสัยเพคะ”“ไม่...” ยู่จินเชียงส่ายหน้าเบา ๆ “หลังพิธีถวายพระพร ข้ารู้สึกว่านางเปลี่ยนไป แต่ต่อให้นางสงสัย ก็ไม่มีหล