Todos os capítulos de ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Capítulo 11 - Capítulo 20

พิษย้อนคืนเจ้าของข่าวการค้นพบห้องลับใต้ตำหนักของยู่จินเชียงกุ้ยเฟยแพร่สะพัดไปทั่วพระราชวังภายในเวลาเพียงครึ่งวัน แม้ตงเปียนจะสั่งให้ขันทีทุกคนปิดข่าวอย่างเข้มงวด แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ความลับไม่เคยอยู่ได้นาน เหล่านางกำนัลต่างกระซิบต่อกันว่าภายในห้องใต้ดินเต็มไปด้วยงูพิษ แมงป่อง ตะขาบ และสัตว์ร้ายอีกนานาชนิด บางคนถึงกับกล่าวว่าหมอยาผู้อ่อนโยนที่ทุกคนเคารพ แท้จริงแล้วเป็นผู้คลั่งไคล้พิษจนเก็บสัตว์อันตรายไว้ใต้ตำหนักของตนเองอย่างไรก็ตาม ซีฮันรู้ดีว่าเพียงพบกรงสัตว์พิษยังไม่เพียงพอจะทำให้ยู่จินเชียงพ้นจากตำแหน่งได้ เพราะอีกฝ่ายสามารถอ้างได้ว่าสัตว์เหล่านั้นใช้เพื่อศึกษาตำรายาและปรุงโอสถรักษาโรค หากนางรีบกล่าวหาตรง ๆ ย่อมเปิดช่องให้เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยเข้ามาช่วยแก้ต่างนางจึงเลือกเดินหมากอีกแบบภายในตำหนักฮองเฮา ตงเปียนยืนรายงานผลการตรวจค้นอย่างละเอียด “เหนียงเหนียง พวกเราตรวจนับสัตว์พิษทั้งหมดแล้ว มีงูเขียวสามสิบสองตัว แมงป่องดำห้าสิบกว่าสิบ ตะขาบพิษหลายร้อยตัว รวมทั้งขวดพิษสกัดอีกจำนวนมาก”ซีฮันพยักหน้าเบา ๆ พลางเปิดบัญชีโอสถที่วางอยู่บนโต๊ะ “หมอหลวงว่าอย่างไร”“หมอหลวงหลายคนยืนยันว่าการเก็บ

พระองค์ลุกขึ้นจากบัลลังก์ ทุกคนรีบคุกเข่าลงพร้อมกัน พระสุรเสียงดังชัดทั่วตำหนัก“มีรับสั่ง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ถอดยู่จินเชียงออกจากตำแหน่งกุ้ยเฟย ริบตราประจำตำแหน่ง ยึดตำหนักและทรัพย์สินทั้งหมด ส่งตัวไปกักอยู่ตำหนักเย็น จนกว่าจะสืบหาผู้บงการที่แท้จริงได้”สิ้นพระสุรเสียง ทั้งตำหนักเงียบงันราวเวลาหยุดเดินยู่จินเชียงหลับตาลงช้า ๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม นางมิได้ร้องขอความเมตตา เพียงยกหน้าผากแตะพื้นแล้วกล่าวเสียงแผ่ว“หม่อมฉัน...น้อมรับพระราชโองการเพคะ”ขันทีหลวงเดินเข้ามาปลดปิ่นทองประจำตำแหน่งออกจากศีรษะนางอย่างช้า ๆ จากนั้นถอดตราหยกกุ้ยเฟยที่ห้อยอยู่ข้างเอว ทุกการกระทำเสมือนประกาศต่อหน้าทุกคนว่า อัครเทวีผู้เคยได้รับการยกย่องที่สุดด้านการแพทย์ ได้สูญสิ้นทุกอย่างแล้วขณะถูกพาตัวออกจากตำหนัก ยู่จินเชียงหันกลับมามองซีฮันเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสน ความพ่ายแพ้ และคำถามที่ไม่อาจเอ่ยออกมาซีฮันเพียงมองตอบอย่างสงบนิ่ง นางไม่ได้ยิ้มเยาะ ไม่ได้สะใจ เพราะในสายตาของนาง ยู่จินเชียงเป็นเพียงหมากตัวแรกที่หลุดออกจากกระดานเท่านั้น ส่วนเจ้ามือที่อยู่เบื้องหลัง...ยังคงนั่งยิ้มอยู่ในตำแหน่

คำถามตรงไปตรงมาทำให้เซียนรื่อหงชะงักเล็กน้อย แต่นางปรับสีหน้าได้รวดเร็ว “หม่อมฉันอยากชดใช้เพคะ หากฮองเฮาไม่รังเกียจ ตั้งแต่นี้ไปหม่อมฉันยินดีอยู่ข้างพระองค์ คอยช่วยเหลือพระองค์ทุกอย่าง”“ทุกอย่าง?”“เพคะ ทุกอย่าง”ซีฮันยิ้มบาง “เจ้ากล้าพูดคำว่าทุกอย่างง่ายนัก”เซียนรื่อหงรีบก้มหน้า “หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์อาจไม่เชื่อใจ แต่หม่อมฉันไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ เพคะ หม่อมฉันเพียงอ่อนแอเกินไป เมื่อก่อนเห็นหวงกุ้ยเฟยมีอำนาจจึงไม่กล้าขัด หากไม่ทำตามนาง หม่อมฉันคงอยู่ในวังหลังอย่างยากลำบาก”“ดังนั้นเจ้าจึงเลือกอยู่ข้างคนที่แข็งแรงกว่า”เซียนรื่อหงกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนยอมพยักหน้า “เพคะ หม่อมฉันยอมรับว่าตนขลาดเขลา แต่ตอนนี้หม่อมฉันรู้แล้วว่าผู้ที่ควรเคารพที่สุดคือฮองเฮา”คำพูดช่างงดงาม หากแต่ซีฮันฟังแล้วกลับนึกถึงผนังที่ทาสีใหม่เพื่อปิดรอยร้าว โครงสร้างภายในยังผุพังเหมือนเดิม เพียงฉาบหน้าด้วยความอ่อนหวาน เซียนรื่อหงไม่ใช่คนภักดีต่อใคร นางภักดีต่อความอยู่รอดของตัวเองเท่านั้น และคนประเภทนี้ แม้ไม่น่ากลัวเท่าเข่อชิง แต่ใช้งานได้หากรู้จักจับเชือกให้ถูกเส้น“ลุกขึ้นเถิด” ซีฮันกล่าวเซียนรื่อหงแววตาเป็นประกาย

กับดักคำพูดผ่านไปสองวันหลังข่าวลือเรื่องการกวาดล้างวังหลังแพร่สะพัด ความหวาดระแวงก็แทรกซึมเข้าไปในทุกตำหนัก เหล่าสนมต่างเริ่มไม่ไว้ใจกันเอง นางกำนัลไม่กล้าสนทนาเสียงดัง ขันทีที่เคยรับใช้หลายตำหนักต่างพยายามหลบสายตาผู้คน ทุกคนหวาดกลัวว่าตนจะเป็นรายต่อไปหลังยู่จินเชียงแต่ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดนั้น ฮองเฮาซีฮันกลับส่งเทียบเชิญไปยังทุกตำหนัก"ฮองเฮามีรับสั่ง เชิญเหล่าสนมทุกตำแหน่งร่วมดื่มชาชมดอกเหมย ณ ศาลาริมสระบัวในสวนหลวง"เมื่อเทียบเชิญถูกส่งออกไป หลายคนต่างมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ไม่มีผู้ใดรู้ว่าฮองเฮาต้องการสิ่งใด เพราะหลังจากยู่จินเชียงถูกปลด นางกลับเงียบผิดปกติ ไม่เคยเรียกสอบผู้ใดอีกเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยถือเทียบเชิญพลางยิ้มบาง“ซีฮัน...เจ้าคิดจะเล่นเกมอะไรอีก”เซียนรื่อหงซึ่งนั่งอยู่ด้านล่างเอ่ยเบา ๆ“หม่อมฉันคิดว่าพระนางคงต้องการแสดงว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเพคะ”เข่อชิงส่ายหน้า“คนที่กำลังรุก ไม่เคยหยุดเพียงเพื่อดื่มชา”นางพับเทียบเชิญเก็บ“แต่ในเมื่อฮองเฮาเชิญ พวกเราก็ต้องไป”...เช้าวันรุ่งขึ้น ศาลาริมสระบัวถูกจัดเตรียมไว้อย่างงดงาม โต๊ะไม้จันทน์ตั้งเป็นวงกลม เครื่องชาลายหงส์สีขา

ตงเปียนแค่นหัวเราะเบา ๆ“เมื่อก่อนกุ้ยเฟยยังวิ่งส่งข่าวให้หวงกุ้ยเฟยอยู่ทุกวัน วันนี้กลับมาขอชีวิตจากฮองเฮา”เซียนรื่อหงหลับตาลง “ข้ายอมรับว่าข้าเคยทำผิด”ซีฮันยังคงสงบนิ่ง “แล้วเหตุใดข้าต้องช่วยเจ้า”คำถามนั้นแทงตรงกลางใจของเซียนรื่อหง นางก้มหน้าจนหน้าผากแตะพื้น“เพราะหม่อมฉันยังมีประโยชน์”ซีฮันยกมุมปากเล็กน้อย “อ้อ”“หม่อมฉันรู้เรื่องของเข่อชิงหลายเรื่อง”ตงเปียนรีบมองฮองเฮา ซีฮันกลับไม่รีบร้อน นางยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนถามอย่างสบาย ๆ“เช่นนั้นก็เล่ามา”เซียนรื่อหงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“เข่อชิงมีคนของตระกูลเข่อแฝงตัวอยู่แทบทุกกรมในวัง ทั้งกรมเครื่องหอม สำนักผ้าไหม สำนักพระโอสถ รวมถึงขันทีเวรยามหลายคน”ซีฮันไม่ตอบเพราะเรื่องเหล่านี้นางคาดไว้แล้ว เซียนรื่อหงรีบพูดต่อ“ทุกครั้งที่หวงกุ้ยเฟยจะลงมือกับผู้ใด นางไม่เคยออกคำสั่งเอง นางใช้คนกลางเสมอ ต่อให้เกิดเรื่องก็สาวไม่ถึงตัว”“เช่นยู่จินเชียง”“เพคะ”ซีฮันยังคงสีหน้าเรียบเฉย“หลักฐานอยู่ที่ใด”เซียนรื่อหงชะงัก “หม่อมฉัน...ยังไม่มี”“เช่นนั้นเจ้ามีอะไร”หญิงสาวรีบตอบ “หม่อมฉันรู้วิธีติดต่อกับคนของตระกูลเข่อ”“มีรายชื่อหรือไม่”“ไม่มีเพคะ”“มีจ