ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

โหรหลวงโบกมือเรียกคนสนิทนำกระดองเต่าวางบนกระดานรองเข้ามาเพื่อให้ฮ่องเต้ได้เห็นซึ่งก็ทำให้ทั้งเฉียนหลงและเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยสนใจอย่างมาก สักครู่โหรหลวงจึงเอ่ยขึ้น“โดยปกติแล้วหม่อมฉันใช้กระดูกวัวในการทำนายดวงบ้านเมือง แต่สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้มีความแปลกประหลาด จึงได้ใช้วิธีการทำนายอย่างโบราณที่มีความแม่นยำด้วยการดูรอยแตกจากกระดองเต่า และคำทำนายที่ได้นี้หม่อมฉันเห็นควรว่าต้องรีบนำมากราบทูลต่อฮ่องเต้ด้วยว่ามันเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง”“มันสำคัญอย่างไร เจ้าถึงได้รีบร้อนมาบอกข้านัก”“มีความสำคัญมากพะย่ะค่ะ เพราะมันเกี่ยวข้องกับชะตาบ้านเมืองและพระชะตาของฮ่องเต้ ซึ่งก็สืบเนื่องมาจากเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นในตำหนักของฮองเฮา มีผู้พบเห็นงูเผือกตอนอสุนีบาตฟาดลงเหนือตำหนักหลวง มันเป็นลางบอกเหตุหลายประการและหม่อมฉันจะละเลยมิกราบทูลต่อพระองค์มิได้ด้วยเหนืออื่นใดมีความเกี่ยวข้องกับพระชนชีพอันยืนนานของฮ่องเต้ กระหม่อมอยากกราบทูลว่าการทำนายจากรอยแตกของกระดองเต่าอันเป็นวิถีการทำนายแต่โบราณนั้นบอกให้รู้ชะตาบ้านเมืองที่อาจมีเรื่องคับขันและอาจเกิดเหตุร้ายแรงขึ้น”บทที่ 8ไม่อาจเปลี่ยนแปลง“เหตุร้ายแรงรึ..

พระสุรเสียงของเฉียนหลงราวติดขัดเพราะพระองค์ก็ทรงเคอะเขินต่อการได้พบพระชายาเอกซึ่งตอนนี้นางช่างแตกต่างไปจากวันวาน น้ำเสียงของนางมั่นคงกว่าเดิม ไม่ฟูมฟายพร่ำเพ้อและพระพักตร์นั้นอมชมพูงามจับพระทัยยิ่งนัก และขณะเดียวกัน ลิลลี่ในร่างของซีฮันฮองเฮาก็มีโอกาสได้เห็นใบหน้าของกษัตริย์ผู้เลื่องชื่อเรื่องการเป็นนักรักในประวัติศาสตร์ เธอไม่รู้เรื่องราวของเฉียนหลงโดยละเอียดลออ แต่ก็เคยสนใจเรื่องของจักพรรดิผู้นี้ และไม่นึกเลยว่าการต้องมาเผชิญหน้ากับเขาทำให้เธอได้เห็นชัด ๆ ว่าเฉียนหลงฮ่องเต้เป็นบุรุษผู้สง่างามและเพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติของความเป็นกษัตริย์อย่างแท้จริง พระองค์สง่าและงามดั่งเทพ เรือนกายนั้นแข็งแกร่งและทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวถึงจิตวิญญาณ แต่...ก็อดนึกถึงวีรกรรมเรื่องรักซึ่งถ้าหากเป็นคนในศตวรรษที่ 21 เขาก็เป็นคาสโนว่าที่สาว ๆ ใฝ่ฝันถึง หล่อ รวยและเพอร์เฟ็ค เกินชายใด นี่ทำไมเธอถึงได้เคลิบเคลิ้มและหวั่นไหวไปกับรูปลักษณ์ของกษัตริย์จอมเจ้าชู้ด้วยนะ ลิลลี่เตือนตัวเองว่าเธอไม่เคยให้อภัยผู้ชายหลายใจ แต่ที่ต้องทำดีต่อหน้าตอนนี้เพราะเธอไม่มีทางเลือกต่างหาก เธอไม่ใช่ลิลลี่ ชุง สถาปนิกสาวที่ทั้งเก่งก

“เจ้าหนาวหรือไม่ วสันตฤดูกำลังจะผ่านมา และคงเป็นเวลาที่เจ้ายังถือศีลอยู่ในตำหนักต้องห้าม พี่จะให้โถวฝ่าตัดเสื้อคลุมให้เจ้า”“โถวฝ่าหรือเพคะ?”“นางเป็นเฟยของพี่อย่างไรเล่า เจ้าไม่สบายคงจำบางอย่างไม่ได้จริงๆ ว่าโถวฝ่าเฟยมีความสามารถตัดเย็บเสื้อผ้าได้งดงามยิ่งกว่าช่างในวังหลวง” พอฮ่องเต้ตรัสแล้วฮองเฮาก็ผุดลุกขึ้นนั่งแต่มือของนางยังอยู่ในพระหัตถ์ของกษัตริย์หนุ่ม นางหันไปมองร่างสูงที่นอนเหยียดยาวและจ้องนางด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วนางก็ยิ้มให้“เสด็จพี่เพคะ...ก่อนที่หม่อมฉันจะต้องจำศีลในตำหนักต้องห้ามก็ขออะไรอย่างหนึ่งได้หรือไม่เพคะ?”“เจ้าต้องการอะไรรึซีฮัน” “การที่หม่อมฉันฟื้นขึ้นมาในคราวนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ ประการกนึ่งเกิดจากบารมีของเสด็จพี่และพรของเทพเซียนจากสวรรค์ หม่อมฉันเชื่อว่าการจำศีลภาวนาตามคำทำนายของโหรหลวงนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วเพื่อเป็นการช่วยปัดเป่าภัยร้าย แต่คิดดูเถิดเพคะ การจำศีลอยู่ในตำหนักนานถึงสามสิบราตรีนั้นช่างเป็นเวลายาวนาน หม่อมฉันจึงอยากพบกับเหล่าน้องสาวของหม่อมฉันวึ่งมึความสำคัญต่อพระองค์ให้ครบทุกคน” “น้องสาวของเจ้าเช่

“ที่นี่มีการตกแต่งตำหนักใหม่เช่นนั้นรึตงเปียน” เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยเป็นผู้ถามขึ้น ตงเปียนหยักหน้ารับ“พะย่ะค่ะ...เป็นพระประสงค์ของฮองเฮาที่อยากจัดพระตำหนักให้สวยงามมากกว่าเดิม”ขันทีหนุ่มตอบหากก็เหลือบแลประกายตาเจิดจ้าของเข่อชิงขณะนางมองไปรอบๆ หาใช่ด้วยความตื่นเต้นแต่เต็มไปด้วยคาวมแปลกประหลาดใจ สักครู่นางจึงส่งเสียงลึกในลำคอ“ฮองเฮาคงประชวรหนักเป็นเวลานานจนอยากเห็นสีสันสดใสเพื่อความสบายพระทัย”“และเพื่อต้อนรับพระสนมด้วยพะย่ะค่ะ”ตงเปียนกล่าวและถอยไปเบื้องหลังเพื่อให้พระสนมทั้งเจ็ดนั่งประจำที่ของตน ดูเหมือนว่าทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจล้นพ้นที่ได้เห็นการตกแต่งตำหนักของฮองเฮาใหม่ทั้งหมด ทั้งผ้าแพรหลากสีและข้าวของเครื่องประดับตกแต่ง มันต่างไปจากวันก่อนที่ตำหนักแห่งนี้เต็มไปด้วยความอึมครึม ขาดสีสันเพราะอาการประชวรของฮองเฮายาวนานเกินครึ่งขวบปี สักครู่เหล่าพระสนมก็ได้ยินตงเปียนเอ่ยว่า“ฮ่องเต้เสด็จแล้ว” ทุกคนยืนขึ้นและถวายคำนับพร้อมกันเมื่อเฉียนหลงฮ่องเต้เสด็จออกมาพร้อมด้วยฮองเฮาซีฮัน ซึ่งเป็นภาพที่ทำให้พระสนมทั้งเจ็ดต้องตื่นตะลึงยิ่งกว่าการตกแต่งตำหนักใหม่เสียอีก ทุกคนยืนนิ่งและจ้องมองร่างบ

“แล้วเจ้าว่าพวกนางเป็นเช่นไรเล่าตงเปียน”“พวกนางไม่น่าไว้วางใจ พระองค์ไว้วางพระทัยพวกนางมิได้เลยแม้แต่คนเดียว เหล่านางเหมือนงูพิษคอยฉกกัดพระองค์”“ตงเปียน...เจ้ารู้หรือเปล่าว่าพวกงูกลัวอะไรมากที่สุด”“กลัวอะไรหรือเพคะ?”“มันก็เหมือนสัตว์ทั่วไป กลัวการถูกทำร้าย งูน่ะพิษแรงและมันก็มีวิธีการเอาตัวรอด มันทำร้ายศัตรูเวลาเผลอเพราะเอาซึ่งหน้าไม่ได้ แล้วเจ้าคิดหรือว่ามันจะอยู่อย่างไม่กลัวสิ่งใด ในเมื่อมันชอบซุ่มทำร้ายมันก็ต้องระวังตัวเช่นกัน”“เพคะ...ตอนฮองเฮาทรงรับตำแหน่งใหม่ ๆ นั้นเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยแสดงต่อหน้าว่าจงรักภักดีแต่ใคร ๆ ก็รู้ว่านางมิเคยจริงใจ และพระสนมพวกนั้นก็เป็นลิ่วล้อของหวงกุ้ยเฟย ล้วนอยู่ข้างนางทั้งสิ้นต่างมักใหญ่ใฝ่สูง ต้องการเลื่อนตำแหน่งตัวเองให้สูงขึ้น”“พวกนางจะได้รับตำแหน่งอันทรงเกียรติถ้วนทั่วทุกคน...หลังจากที่...ไม่มีตัวตนอยู่ในวังหลวงอีกแล้ว”“พระองค์ทรงมีแผนอันใดหรือเพคะ”“แผนแกวกหญ้าอย่าให้งูตื่น ก่อนสับพวกมันออกเป็นหมื่นชิ้น”“เช่นนั้นแล้วพวกนางคงยังมิทันได้ระวังตัว พวกนางละโมบนักและรวมหัวกันกลั่นแกล้งพระองค์”“พวกนางรุมกันกลั่นแกล้งข้าเช่นนั้นรึ ข้าจะฝังนางทีละคน