Lahat ng Kabanata ng ชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!: Kabanata 301 - Kabanata 310

หยางอี้หงลืมตาขึ้น ใบหน้าของนางยังราบเรียบไม่แสดงอาการทุกข์ร้อนอันใด นางส่ายหน้าพร้อมกับตอบเขา“ฝ่าบาทข้าไม่เป็นไรเพคะ ข้ากำลังรอท่านอยู่”จูชางหลางถอดเสื้อคลุมสีเหลืองอร่ามของตนเองออก แล้วคลุมร่างอวบของหยางอี้หงเอาไว้ เขาช้อนมือเข้าใต้ข้อพับของนางแล้วอุ้มนางเอาไว้ในอ้อมแขน หยางอี้หงเองรู้สึกอบอุ่นย

องครักษ์อารักขาหยางอี้หงอยู่ภายนอกด้วยเหตุที่นางกำลังจะคลอดจึงเปิดช่องให้คนร้ายได้ลงมือหลายชั่วยามต่อมากระทั่งเกือบจะฟ้าสาง หยางอี้หงจึงกรีดร้องด้วยความรู้สึกทรมานคล้ายตายทั้งเป็น ในที่สุดทารกก็คลอดออกมาแล้ว“เป็นองค์ชายเพคะ เป็นองค์ชาย”หยางอี้หงดีใจมาก นางไม่ได้หมดสติจี่จินที่คอยบีบมือของนางเอาไว

“พะ พวกเรากำลังสืบหาสาเหตุอยู่ขอรับ”เพียงคำนั้นร่างทั้งร่างของหมอหลวงก็ถูกนางถีบกระเด็น นางอุ้มทารกเอาไว้ในมือแล้วเอ่ยขึ้น“กำลังสืบหาสาเหตุหรือ ข้าเห็นชัดว่าเขาร้องเสียงดังเพียงนั้น เห็นชัดว่าเขาแข็งแรงเพียงใด ทว่าเพียงคลาดสายตาของข้าลูกของข้ากลับไร้ลมหายใจแล้ว ยามนี้พวกเจ้ายังกล้าบอกว่ากำลังสืบหา

จูชางหลางจึงรีบรุดมายังที่เกิดเหตุ เมื่อมาถึงที่นี่คาดไม่ถึงว่าคนร้ายจะกลายเป็นหยางอี้หงเสียเอง เขามองเลือดที่สาดกระเซ็นจนเต็มพื้น จูชางหลางสูดลมหายใจลึก แล้วเอ่ยถาม“เกิดอะไรขึ้น”หยางอี้หงเห็นแล้วว่าเป็นจูชางหลาง น้ำตาพลันไหลรินเอ่ยทั้งกรีดร้อง“ชางหลาง ลูก ลูกของเรา ถูกฮองเฮาสังหารแล้ว เขาตายแล้ว

ค่ำคืนนี้หยางอี้หงถูกขังในคุกหลวง จูชางหลางวางนางลงบนพื้นฟางยังใช้เสื้อคลุมมังกรของเขาห่มร่างเล็ก โชคดีที่นางไม่ได้รับบาดเจ็บมากนักหยางอี้หงจับมือของเขาเอาไว้แล้วลูบเบา ๆ คนสองคนมองตากันอย่างลึกซึ้งเข้าใจความเจ็บปวดทรมานของกันและกัน หมอหลวงตามมาดูแลร่างกายของนางถึงที่นี่จูชางหลางถึงวางใจ“เจ้าอดทนเ