เข้าสู่ระบบชาติที่แล้วนางรักเขาสุดหัวใจแต่กลับต้องเจ็บปวดจนชีวิตพังทลาย ครานี้เหยียนซือเหยียนย้อนเวลากลับมา จึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ขอรักเขาอีกแล้ว! แต่ผู้ใดจะคิดเล่า ว่าสุดท้ายแล้ว กลับกลายเป็นเขาที่ตามนางไม่ปล่อย ต่อให้หนีก็ไม่พ้น ต่อให้หลบก็ไม่รอด บอกไว้เลยว่า... ชาตินี้นางไม่ขอรักเขาอีกแล้วจริงๆ! เรื่องนี้เป็นแบบสุขนิยม ไม่มีดราม่านะคะ สายฟินไม่ควรพลาด
ดูเพิ่มเติมปีค.ศ.1970คุณนายสกุลฉางให้กำเนิดบุตรีคนแรก ผิวขาวราวหยกใบหน้าจิ้มลิ้ม ซินแสทำนายวาสนาสูงส่งยิ่งนัก ทำให้กิจการค้าขายของบิดามารดาเจริญรุ่งเรืองในยามนั้นบิดาได้หมั้นหมายเด็กหญิงเอาไว้กับบุตรชายคนโตของเพื่อนรักแห่งสกุลต้วนต้วนชางหลางเด็กชายอายุราวหกขวบกำลังจ้องมองทารกตัวน้อยที่นอนอยู่ในเปลด้วยความสน
จูชางหลางอุ้มสตรีร่างผอมขึ้นมาวางนางเอาไว้บนตักของเขาโถมร่างกายก้มกอดนางแนบแน่นจนลึกสุดหัวใจ เส้นผมของนางกลายเป็นสีขาวโพลน รวมทั้งผมของเขาเช่นกัน ยามนี้เมื่อใกล้ชิดเส้นผมขาวของคนทั้งคู่กำลังเคลียคลอซึ่งกันและกันโดยไม่อาจแยกแยะว่าเป็นผมของผู้ใดกันแน่จูชางหลางเข้าใจชีวิต มิมีผู้ใดฝืนสังขารของร่างกาย
ตอนพิเศษ ตอนที่ 1ยี่สิบปีต่อมา“ท่านตา ท่านยายแย่แล้วขอรับ”จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาบอกเขาในเรือนสมุนไพร จูชางหลางที่กำลังนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้พัดโหมไฟให้ลุกโชนเพื่อต้มสมุนไพรให้กับหยางอี้หงถึงกับมือสั่นระริกทำพัดที่อยู่ในมือหลุดลงทันใดเขาวิ่งไปที่เรือนของนางอย่างรวดเร็ว หลายปีมานี้หยางอี้
มู่เหยาทอดสายตามองแผ่นน้ำเบื้องหน้าที่คล้ายกำลังเต้นรำระริกไหวไปตามแสงจันทราแล้วยิ้มงดงาม“ท่านแม่ ขอให้ท่านคุ้มครองให้ข้ามีความสุขด้วยนะเจ้าคะ”เอ่ยคำนี้แล้วนางจึงโปรยดอกไม้ลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะเดินกลับลงมายังหมู่บ้านก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้านนั่นเอง จู่ ๆ มู่เหยาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของค
เพราะเสียวซ่านเช่นนี้ ร่องรักของนางจึงยิ่งหลั่งน้ำหวานออกมาโอบเคลือบครานี้ไม่ต้องเอ่ยว่าเจ็บแล้ว มีเพียงความเสียวซ่านเท่านั้นที่นางสัมผัสได้ แม้จะเพิ่งเสร็จสมไปไม่นานว่าเมื่อนางเป็นฝ่ายลงมือเองเช่นนี้ก็ทำให้อารมณ์ของไป๋จิ้งหานพุ่งขึ้นสูงเรื่อย ๆ กระทั่งสุดท้ายแล้วต้องเป็นฝ่ายพลิกกายให้นางอยู่เบื้อง
“ขอรับ หากว่าได้อาจารย์ช่วยดูแลอาการของฮูหยินชราต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”อี้ชิงก็อยู่ตรงนั้นด้วยนางย่อมได้ยินทุกประโยค บัดนี้นางจึงคิดว่าตนเองจะได้ไปที่เมืองหลวงพร้อมด้วยฮูหยินชราอย่างแน่นอนอีกไม่นานไป๋จิ้งหานก็ต้องกลับเมืองหลวงแล้ว ดังนั้นเพื่อให้ได้ติดตามเขาไป นางจึงได้วางแผนนี้ทำให้อาการของฮูหยินช
บทที่ 41 คนใจร้ายในเวลานั้นไป๋จิ้งหานก็ปรากฏกายพร้อมกับอี้ชิงที่จับมือของไป๋จิ้งหานอย่างใกล้ชิดเหยียนซือเหยียนมองมือของพวกเขาที่เกาะกุมกันแน่นจากนั้นเม้มปากทำใจให้สงบ บอกตนเองว่าอย่าได้อิจฉาริษยาเป็นอันขาด และในเวลานี้ไป๋จิ้งหานก็ปล่อยมือของอี้ชิงแล้วเขาเดินตรงมาหานางจากนั้นก็สำรวจร่างเล็กอย่างระม
บทที่ 40 เขาเปลี่ยนไปเหยียนซือเหยียนก่นด่าตนเองในใจ คิดว่าตนเองกำลังเลอะเลือนแล้วที่เห็นว่าเขามองนางด้วยสายตาอ่อนโยนลึกซึ้งเช่นนั้นเมื่อสักครู่นางคงดื่มสุราไปมาก จึงทำให้สายตาพร่าเลือนไป๋จิ้งหานกระโดดขึ้นบนหลังม้านั่งด้านหลังนาง จากนั้นก็ยอกมือโอบรอบร่างบางกุมบังเหียน เหยียนซือเหยียนพลันสัมผัสได้


















ความคิดเห็นเพิ่มเติม