All Chapters of จะรักหรือจะร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

EPISODE 30กลืนน้ำลายหนึ่งสัปดาห์ต่อมาไม่รู้หรอกว่าเป็นวันที่เท่าไรแล้วที่ฉันเอาแต่นอนหมกตัวเปิดซีรีส์ดูอยู่ในห้องคนเดียว ไม่คิดจะออกไปไหน หรือลงไปเจอใคร หรือกระทั่งจะกลับไปบ้านนั้นที่เราสองคนอยู่ด้วยกันทุกวัน ไม่อยากเจอ…“คุณหยีคะ คุณครามมาหาอีกแล้วค่ะ”“หยีไม่อยู่”“…”ถ้าเป็นเวลาปกติ แม่บ้านคนสนิทอย่างพี่ช้อยคงจะมีถ้อยคำอะไรที่เถียงกลับมาทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาได้บ้าง แต่คงจะเห็นว่าตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพครึ่งคนครึ่งผีกระมัง เลยไม่ได้กวนกันต่อบานประตูปิดลงเบา ๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ ร่างกายไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึกของฉันนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บนเตียงมาเกือบจะครบสัปดาห์ได้แล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอาบน้ำครั้งสุดท้ายตอนไหนขนาดซีรีส์ที่จ้องมองผ่านโทรทัศน์จอยักษ์มาจนเกือบจะถึงอีพีสุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางเอกชื่ออะไร…ง่าย ๆ ก็คือตอนนี้ฉันเหมือนคนไม่มีวิญญาณ…ตั้งแต่วันนั้นมาจนวันนี้ เฮียครามก็มาที่บ้านทุกวัน มานั่งรอตั้งแต่เช้าจนค่ำ แต่เพราะฉันขอร้องแม่เอาไว้ว่าอย่าให้เขาขึ้นมา สุดท้ายคนที่มานั่งรอทั้งวันก็ต้องกลับบ้านไปเหมือนทุกทีแต่ก็ยังจะมา…ไม่รู้จะสงสารอะไรกันขนาดนั้น ฉันไ

EPISODE 32คำพูด กับ การกระทำสองชั่วโมงต่อมา เรามาถึงบ้านแล้ว… บ้านของเรา… แต่ฉันตั้งใจที่จะกลับมาเก็บของ ไม่ได้คิดจะกลับมาอยู่ แต่แค่เห็นมุมต่าง ๆ ของบ้าน หัวใจมันก็สั่นหนักจนคุมแทบไม่อยู่ ทุกอย่างระหว่างเราฉายย้อนกลับเข้ามาทุกวินาทีที่เดินผ่าน ยิ่งขึ้นมาถึงห้องนอนก็ยิ่งรู้สึกเหมือนจะตาย… ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่ต่างจากวันที่ฉันจากไป ชุดที่ฉันตั้งใจจะใส่ในคืนวันเกิดเฮียครามยังวางอยู่บนเตียงเหมือนเดิม ราวกับว่าเขาไม่ได้ขยับเขยื้อนสิ่งของใด ๆ เลยสักนิด ทุกอย่างยังคงอยู่ในที่ของมัน อ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดเข้าจากด้านหลัง เฮียจูบเข้าที่แก้มแรง ๆ ซ้ำยังทำเป็นยิ้มออกมาได้ แม้ว่าสถานการณ์ระหว่างเราจะตึงเครียดขนาดนี้ก็ตาม “หยีจะเก็บของ” “ไม่ต้องเก็บหรอก” “หยีกลับมานี่เพื่อจะมาเก็บของไงเฮีย” “เฮียอยากให้หยีอยู่…” “หยีขอเลิกแล้วไง” “เฮียไม่เลิก…” ฉันถอนหายใจออกมา เงยหน้าสบตาเขาอย่างหนักใจ อะไรที่เราคุยกันยาวนานเป็นชั่วโมงราวกับไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างมันชั

EPISODE 34กลับบ้านเราได้ไหม? ตอนสาย ฉันกลับเข้าบ้านตอนที่เฮียรามหอบลูกหอบเต้าเดินสวนออกมาพอดี พอเห็นหน้ากันก็ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็แค่ยิ้มให้ เดินเข้ามาตบบ่าเบา ๆ ก่อนจะเดินอ้อมรั้วกลับเข้าบ้านตัวเองไป หลังจากได้นั่งอ่านแชตระหว่างเพื่อนเขาคุยกัน บวกกับที่เจ๊พริกกับเฮียยักษ์พยายามจะช่วยพูด ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะต้องลองให้โอกาสเฮียครามดูสักครั้ง แม้ว่าความตั้งใจเดิมมันจะยังมีเหลืออยู่ แต่เพราะเฮียก็ไม่เคยทำไม่ดีกับฉันเลยแม้สักครั้งเดียว ขนาดช่วงแรกเขายังมึนตึง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเฮียเป็นฝ่ายยอมมาตลอด ส่วนฉันเป็นฝ่ายที่เรียกร้องเอาทุกอย่างจากเขาเอง พอเดินกลับเข้าบ้านมาก็พบคนที่ว่านอนหลับอยู่ที่โซฟาด้านล่าง บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดเบียร์หลายขวด ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับตาอยู่เริ่มจะครึ้มเขียวไปด้วยหนวดเครา ฉันหยุดยืนมองเขาอยู่สักพักก็กลับขึ้นไปด้านบน ข้าวของที่รื้อเอาไว้เตรียมจะเอากลับบ้าน ตอนนี้ถูกยัดเก็บกลับที่เดิมทุกชิ้น ความรู้สึกมากมายยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคิดตอนที่ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่แสน

EPISODE 36BEGIN AGAIN วันต่อมา คงเป็นคืนแรกที่ฉันนอนหลับได้โดยที่ไม่ต้องคิดอะไรเหมือนหลาย ๆ คืนที่ผ่านมา สมองปลอดโปร่งชนิดที่ว่าหลับไปแบบไม่ฝันอะไรเลย โดยที่มีอีกคนนอนกอดอยู่ไม่ห่าง และแค่ขยับตัว เฮียครามก็ตื่นขึ้นมา เรามองกันเองอยู่ครู่หนึ่ง ต่างคนก็ต่างหันหน้าไปยิ้มกันคนละทาง ใช่แหละ… สถานการณ์อึดอัดหนักใจดีขึ้นแล้วอย่างเห็นได้ชัด คนข้าง ๆ เบียดกายเข้ามาหาอีกระดับ หอมแก้มกันแรง ๆ แล้วเอาแต่นอนจ้อง “คิดถึง” “คิดถึงไรเฮีย… เจอกันทุกวัน” “…” “คิดถึงก็ต้องแบบ… ไม่เจอกันสิถึงจะเรียกว่าคิดถึงได้” “…” “ถ้ายังเจอกันทุกวันแบบนี้จะเรียกว่าคิดถึงได้ยังไงกัน?” “…” ฉันเลื่อนคิ้วเข้าหากันเมื่อเฮียมันเอาแต่ยิ้ม ดึงมือขึ้นไปจูบ สัมผัสค้างอยู่อย่างนั้นจนต้องเบนสายตาหนี ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมากับอาการราวกับหลงรักกันแบบนั้น ก็ใช่อยู่ที่หลายวันมานี้… เฮียมักจะทำอะไรแบบนี้เพื่อให้ฉันหายโกรธ แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจจะมอง เพราะกำลังดึงอยู่ไง… คงเป็นครั้งแ

EPISODE 38น้ำผึ้งพระจันทร์ 1 ฉันทิ้งเข่าลงนั่งตรงหน้าเฮียที่กำลังปลดเอากางเกงออกไป สายตาคาดหวังมองมาทั้งยังเลียปากแบบหื่นกระหายเต็มขั้น ในขณะที่ฉันคงจะหน้าแดงเงยหน้าขึ้นมองรอรับท่อนเอ็นที่ผงาดใหญ่โตอยู่ตรงหน้า เฮียขยับเข้ามาจนส่วนนั้นจรดจดจ่ออยู่บริเวณริมฝีปากฉัน ใช้มันตีเข้ากับเรียวปากเบา ๆ ราวกับเป็นการทักทาย ลูกกระเดือกขยับเม้มปากแน่นก่อนจะป้อนความแข็งแกร่งดุนดันเข้ามาในปากเล็กของฉัน แค่เข้ามานิดเดียวก็คับปาก ขนาดอ้ากว้างที่สุดแล้วก็แน่นขนัดไปหมด มือหนาลูบหัวกันเบา ๆ ก่อนจะออกแรงดันหัวฉันให้ขยับโยก เฮียส่งเสียงคราง หน้าตาดูเสียวจัด เส้นเลือดปูดโปนเห็นได้ชัดตรงลำคอแกร่งตอนที่เขาเงยหน้าสูดปาก ทั้งยังเส้นเลือดที่ท่อนกายส่วนล่างซึ่งกำลังขยับผ่านขอบปากรูดเข้าไปยังความอ่อนนุ่มเปียกชื้นด้านในก็เต้นเป็นจังหวะดัง ‘ตุบ ๆ’ “โคตรเสียวเลยหยี…” “อ่อก” “โอย… อา…” “อ่อก อ่อก!” ฉันคิดว่าตัวเองคงจะตายแน่ ๆ เพราะเฮียครามเริ่มจะลืมตัวอีกแล้ว นอกจากจะจับหัวฉันโยกเข้าใส่ไม่หยุดจนลึกเข้าไปน้ำตาแทบไหลแล้ว เอวแกร่