บททั้งหมดของ พยศรักซาตาน: บทที่ 151 - บทที่ 160

อนวินท์กระชากแขนหญิงสาวกลับมา พร้อมกับใช้มือ ประคองใบหน้าหญิงสาว ริมฝีปากบดเคล้าคลึง ริมฝีปากบาง อย่างต้องการลงทัณฑ์ ไม่มีความอ่อนหวาน ต้นน้ำรู้สึกระบมที่ริมฝีปาก มือของหญิงสาวทั้งจิก และข่วนตามท่อนแขน อนวินท์รับรู้รสชาติความหอมหวานของริมฝีปากบาง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเปลี่ยนจากการจาบจ้วงจูบบดคลึง เป็นคว

นายแพทย์หนุ่ม ถอดแว่นใสไว้ข้างๆ หัวเตียง ก่อนจะจูบไซร้ซอกคอขาว ไล่เรื่อยลงมา ถึงหน้าอกขาวนวล ที่เต่งตึงยึดหยุ่นมือแถมลื่นนิดๆ ราวกลับอาบน้ำแร่แช่น้ำนมเสมอ อนวินท์ถอนหายใจเฮือกก่อนจะใช้ลิ้นไล้เลียราวกลับเป็นของหวาน “หมอ อย่าแกล้งน้ำ..ช่วยน้ำด้วย” เสียงพยาบาลสาวอ้อนวอนเมื่อรู้สึกเหมือนถูกดึงลงในเพลิง

ระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน ตรีรินทร์และธมกานต์ ต่างลอบมองซึ่งกันและกัน เพราะรู้สึกถึงบรรยากาศ ที่อึมครึมระหว่าง ลูกสาวและนายแพทย์หนุ่ม ซึ่งนิ่งเงียบรับประทานอาหารทั้งสองฝ่ายแต่ทางบุตรสาว นานๆจะยกช้อนขึ้นตักข้าวเขี่ยนานก่อนจะตักข้าว ตรีรินทร์มองเห็นสภาพเหตุการณ์ที่ชวนอึดอัด ก็เลยพยายามช่วยคุย “ป้า

จังหวัดเชียงราย ณ รีสอร์ตชื่อดัง ที่ใช้เป็นทั้งสถานที่พัก และเป็นโลเกชั่นถ่ายทำ ในขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจัดฉากไฟ และอุปกรณ์ต่างๆ กอหญ้ากำลังถูกแต่งหน้าและทำผม โดยช่างแต่งหน้าก็หาใช่คนอื่น เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง กอหญ้าจึงรู้สึกสนุกสนานในการทำงานครั้งนี้มาก สาวประเภทสองใบหน้าเศร้าแต่ฝืนทำเป็นร่าเริ

เมื่อเดินไปสักพัก ก็เริ่มเห็นบรรยากาศที่หน้าชายหาดพัทยา ที่เริ่มมีผู้คนมาเดินเล่น ถึงแม้ชายหาดแถวนี้จะไม่พลุกพล่านเท่าชายหาด ในเมือง แต่ก็มีคนประปรายให้เห็น ต้นน้ำหยิบเปลือยหอย แล้วเดินไปเรื่อยๆ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็น เหมือนชาวต่างประเทศเดินตรงเข้ามา “ขอโทษครับ คุณช่วยอะไรผมได้ไหม คือผมอยากเช่าห่วงยา