LOGIN“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
บ้านพิพัฒนพงค์ บนโต๊ะรับประทานอาหารที่ประกอบไปด้วยประมุขบ้าน และสมาชิกในครอบครัว ธมกานต์ ตรีรินทร์ กอหญ้าและกริชชัยที่นั่งเคียงข้างกัน ““เมื่อไหร่ครอบครัวจะพร้อมหน้าสักที แม่คิดถึงตาล กับน้ำจังเลย ช่วงนี้ลูกๆทำงานยุ่งจนไม่มีเวลาให้กันเลย”” ตรีรินทร์กล่าวรำพึง กริชชัยตักอาหารใส่จานข้าวให้กอหญ้า อ
หลังจากปลดปล่อยความเศร้า ต้นน้ำ พิพัฒนพงค์ก็กลับมาทำงานหนัก ตลอดช่วงเช้าคนไข้เยอะมากเพราะเป็นวันจันทร์ จนเวลาเลย เที่ยงจนเกือบบ่าย พยาบาลสาวถึงเดินไปโรงอาหาร เมื่อกลับเข้ามานึกได้ว่า ตนเองต้องไปหยิบของในล็อตเกอร์ส่วนตัว ต้นน้ำรีบเดินซอยเท้าไปที่ล็อตเกอร์ อย่างรีบเร่ง เมื่อเปิดล็อตเกอร์ส่วนตัว หนึ่งห
อนวินท์ชะงักเล็กน้อย แต่สะกดใจพูด “ต่อไปไม่ต้องมาเป็นพี่น้องกันอีกไม่มีพี่ไม่มีน้อง ต่อไปเราคือผู้ร่วมงานธรรมดา คุณต้นน้ำ พิพัฒนพงค์ อย่าลดตัวมาเป็นพี่น้องกับคนต่ำต้อยกำพร้ามาจากบ้านนอกอย่างผม ให้ผมอยู่ในส่วนของผม ไม่ต้องมานับญาติกัน เราจะคุยกันแค่เรื่องงาน เกี่ยวข้องกันเรื่องงานไม่ต้องมาสงสารกันอีก
โรงพยาบาล ในวันรุ่งขึ้น อนวินท์ มองโต๊ะว่างเปล่า แล้วขมวดคิ้วอีกครั้ง “จอย น้ำยังไม่กลับมาทำงานเหรอ” “มาแล้วค่ะ เห็นไปที่วอร์คสามค่ะ” “อ๋อ...” “ถ้าเขากลับมา ให้ไปพบผมที่ห้องด้วยนะ” “ค่ะ คุณหมอ” ต้นน้ำเดินเข้าโรงพยาบาลด้วยหัวใจเต้นไม่ค่อยปกติ เมื่อเดินเข้ามา ในหัวสมองก็คิดถึงเหตุการณ์ครั้งล่าสุ