All Chapters of Win Me Back, My CEO Husband!: Chapter 781 - Chapter 790

Nakahinga nang maluwag sina Roberto at Margaret matapos marinig ang sinabi ng doktor.“Sige, salamat po, Doc,” magalang na wika nila.Pagkaalis ng doktor, nanatili silang nakaupo sa tabi ng kama. Tahimik nilang pinagmamasdan si Maxine, na nakahiga at wala pa ring malay dahil sa labis na pagkapagod.Dahan-dahang iniabot ni Margaret ang kanyang kamay at marahang hinaplos ang maliit at maputlang mukha ni Maxine. Puno ng damdamin ang kanyang tinig nang magsalita siya.“Ginamot niya ako gamit nang halos dalawang oras tapos siya pa ang nahimatay dahil sa akin. Nagkataon lang na nagkakilala kami, pero napakabuti niya sa akin. Hindi ko alam kung paano ko siya mababayaran.”Pinakalma naman siya agad ni Roberto, marahang hinahaplos ang kanyang balikat.“Ayos lang si Maxine. Malakas siya.”“Roberto…” mahina ngunit mabigat ang emosyon sa boses ni Margaret nang magsalita. “Hindi ko alam kung bakit, pero tuwing tinitingnan ko si Maxine, parang may kakaibang pakiramdam na parang napakalapit ni

Kahit labis ang pag-aalala ni Maxine kay Shawn at desperado siyang manatili sa tabi nito, wala siyang nagawa kung hindi ang umalis. Alam niyang kapag nagpatuloy siya sa pananatili, lalo lamang siyang masasaktan at mas lalo ring mahihirapan si Shawn.Kaya’t marahan siyang humakbang palayo, ngunit agad na nagsalita si Shawn.“Maxine, huwag kang umalis!”Biglang hinila ni Shawn ang kumot, pilit na bumangon mula sa kama at mabilis na lumapit. Mula sa likod, mahigpit niya itong niyakap, na para bang ayaw na ayaw niya itong pakawalan.Isinubsob niya ang kanyang guwapong mukha sa mahabang buhok ni Maxine. Paos ang kanyang boses at puno ng pagsusumamo nang magsalita.“Maxine, huwag kang umalis. Huwag mo akong iwan, okay?”Napapikit si Maxine. Ramdam niya ang sakit nito at ang sariling sakit na pilit niyang kinikimkim. “Shawn, bitawan mo ako. Kapag nagpatuloy pa ito, lalo kang mahihirapan.”Ngunit sa halip na sumunod, lalo pa siyang hinigpitan ni Shawn. “Kung gano'n, hayaan mo na lan

“What?”Sabay-sabay na natigilan ang tatlong taong nasa labas ng pinto na sina Shawn, Roberto, at Margaret. Para bang sa iisang iglap, naputol ang daloy ng kanilang paghinga, at nanatiling nakapako ang kanilang mga mata sa kung anuman ang kanilang narinig.Samantala, umuwi naman sina Monica at Imelda na tila walang nangyari. Kahit nabunyag na ang paggamit ni Imelda ng Kalanchoe Diagremontiana, hindi pa rin sila natalo at hindi pa rin sila sumusuko.Masiglang nagsalita si Monica habang nakaupo sa sala, tila ba walang anumang bahid ng pag-aalala sa kanyang mukha.“Tita Imelda, sa tingin mo ba talaga pakakasalan ako ni Shawn?”Mahinahong humigop ng kape si Imelda, kalmado at walang bakas ng pag-aalinlangan sa kanyang mukha.“Siyempre naman kaya simulan mo na ang paghahanda bilang isang girlfriend. Ang Vinculum sa katawan ni Shawn ay ako lamang ang may kakayahang mag-alis niyan.”Agad na kumapit si Monica sa kanyang braso, puno ng paghanga at paglalambing.“Tita Imelda, ikaw talaga

Lumapit sina Roberto at Margaret. Bilang mga magulang, bakas sa kanilang mga mata ang bigat ng damdamin. Isang halong pagkadismaya at pagkalito kay Monica na tila hindi na nila maabot ang dating inaasahan nila rito.“Monica,” mahinang tawag nila.Ngunit sa halip na lambing, matalim na tingin ang isinagot ni Monica sa kanila.“Huwag n’yo akong tawaging ganyan!”Pagkasambit niya no'n, agad na bumigat ang hangin sa paligid. Parang lahat ng ingay sa bulwagan ay biglang sinakal ng tensyon.Lumapit si Jessica, mahinahon ngunit may diin ang boses nang magsalita.“Miss Aguilar, masayang okasyon ito. Mas mabuti kung kontrolin mo ang emosyon mo.”Ngumisi naman si Monica nang malamig at puno ng pang-aalipusta.“Masayang okasyon?” ulit niya. “Dahil inaampon n’yo si Maxine bilang anak? Dahil may panibagong taong hahati sa pagmamahal n’yo?”Isa-isa niyang tiningnan sina Roberto at Margaret, puno ng hinanakit at galit ang kanyang mga mata.“Itinuring ba ninyo akong anak? Kung aampunin n’yo

Agad na nawala ang ngiti sa labi ni Imelda nang sabihin iyon ni Maxine. Nagngitngit siya at hindi mapigilang mapabulalas.“Ikaw—”Ngunit agad naman na lumapit si Jessica at malamig na nagsalita.“Mrs. Soriano, sa kakayahan ni Maxine, hindi niya kailangang kumapit sa kahit kanino. Ang pamilya Aguilar ay isa lang maliit na dagdag sa kanya. Kumbaga parang icing sa cake lamang.”At dahil diyan, lalong dumilim ang mukha ni Imelda.“Mula ngayon, si Maxine ay anak na namin. Kung may maglalakas-loob na manggulo o bastusin siya, agad ko siyang palalayasin,” malamig na saad ni Roberto.Walang bakas ng pag-aalinlangan ang kanyang boses. Ang mga salita ay tuwirang parang patalim na tumama kay Imelda.Mahigpit na kinuyom ni Imelda ang kanyang mga kamao. Dahan-dahan niyang sinulyapan si Monica sa kanyang tabi.Agad namang lumapit si Monica at saka muling binuksan ang bibig.“Dad, Mom, dapat magdesisyon na kayo ngayon.”“Ano'ng desisyon?” tanong ni Maxine.Ngumiti si Monica, puno ng kumpiy