Tous les chapitres de : Chapitre 621 - Chapitre 630

-Jasmine-Kyle and I had already gone on almost every ride, one after another, until we finally decided to stop. By the time we caught our breath and slowed down, it was already eight in the evening.“Pagod ka na?” tanong niya habang nakaakbay sa akin. Nilalamig pa rin ako dahil kakalabas lang namin mula sa Snow World. Kahit suot ko na ang jacket ni Kyle, nanginginig pa rin ako. Yakap-yakap ko ang isang teddy bear na napanalunan niya sa shooting kanina, which I named Kyle bear.“Parang hindi ka tumira sa Amerika niyan ah. Bakit giniginaw ka sa konting yelo lang?” nang-aasar pa ring saad niya.“Anong konting yelo lang?” hinampas ko siya sa balikat. “I was literally freezing in there. We were in a freezer, duh!”Natawa na naman siya nang paikutan ko siya ng mga mata. “Sorry na. Tara, kain muna tayo.”Nagpaalam na kami sa mga staff na lalabas na kami. “Maraming salamat po sa inyo.” They thanked us sincerely, their voices filled with genuine appreciation. Because of us, they said, they

-Jasmine-“Saka na. Kapag eighteen ka na.” bumuntong-hininga siya ng malalim bago tumingin sa madilim na kalangitan at saka pumikit. “Sobra-sobra na talaga ang pagtitiis ko ha. Kapag ako hindi nakapagtimpi…” “Kapag eighteen na ako? Eh di ba aalis ka na nga! Iiwanan mo na ako!” at mas lalo pang lumakas ang pag-atungal ko.At dahil hindi na naman niya ako sineryoso, tumawa ulit siya ng malakas bago pinahid ang luha sa mga mata ko.“You’re not taking me seriously!” pinalo ko siya sa balikat. “Am I a joke to you, Kyle?”“Of course not!” sabi niya, pagkuway sumeryoso na ang kanyang mukha. “Babalik ako bago ka mag-eighteen.”“W-what?” paos ang boses na tanong ko. “But why? Saan ka ba kasi pupunta?”Muli siyang tumingin sa akin at sa malamlam na mga mata, sinagot niya ang tanong ko. “Di ba umalis ang kuya ko. Nagpunta siya sa San Agustin para hanapin ang mga taong pumatay sa mga magulang namin.”Napatutop ako sa bibig sa sinabi niya. “Your parents are dead?” hindi makapaniwalang bulalas ko.

-Jasmine-“Sino ‘yan?” nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang boses ni Kenneth mula sa loob ng kuwarto. I tried to struggle free from the person holding me, twisting in his grip, but he didn’t let go. Instead, he quickly pulled me toward a corner, his hold firm as he forced us to hide. At sa pagtago naman sa gilid, nakita kong lumabas si Kenneth mula sa kuwarto at nagpalinga-linga sa hallway.Kitang-kita ko ang takot sa kanyang mga mata bago niya muling isinarado ang pinto, at sa pagkakataong ito ay nakita kong nakalapat na ito. Nanlulumong napasandal ako sa likod ng lalaking may hawak sa akin.At bigla akong natigilan.“Ang tigas din naman ng ulo mo ano?” nang magsalita siya, biglang nanlaki ang mga mata ko. Of course it was Kyle. “Di ba sinabi ko na sayo na huwag kang lalabas ng kuwarto?”Pumihit ako paharap sa kanya. “Kyle!” at niyakap ko siya ng mahigpit. “Thank God, you’re here.”“At kung hindi ako dumating, baka nahuli ka na ni Kenneth. Ano ba kasing naisip mo at sinundan mo

-Jasmine-Pagdating sa bahay, agad akong sinalubong ni Yaya Glenda ng mukhang may pinaghalo-halong emosyon. Galit, takot, at pag-alala. “Saan ka ba nanggaling na bata ka? Kanina pa ako text ng text sa’yo! Bakit hindi ka man lang nagrereply. Aatakehin na talaga ako sayong bata ka.”Niyakap ko naman siya agad para kahit papaano ay maibsan ang kanyang pag-aalala at ang kabang nararamdaman niya. “I’m sorry, yaya. Lumabas lang kami saglit ni Kyle. You don’t need to worry about me all the time. Malaki na ako.”“Saglit? Mag-aalas diyes nang bata ka! Alas-kuwatro ka pa lumabas ng school!” histerikal na pahayag niya. “Malaki? Oo malaki ka na, pero minor ka pa rin kung tutuusin. At iyang si Kyle! Isa din yan! Malilintikan din yan sa akin! Kayo na ano? Sabihin mo sa akin? Kailan mo pa naging boyfriend ang lalaking iyon?” “Yaya, huwag mo nang idamay si Kyle dito. Ako na lang ang kakausap sa kanya. Sige na. Mamaya na tayo mag-usap ha. Sorry talaga, promise hindi na mauulit.” I k!ssed her cheek at

-Jasmine-Napalingon ako sa likod at nakita ko na may isang puting van nga ang nakasunod sa amin. Hindi ko makita si Kyle sa paligid, pero alam kong nakasunod siya sa amin. Yun ang sabi niya. Alam kong hindi niya ako pababayaan.Siguro ay nasa likod siya ng van at natatakpan siya nito kaya hindi ko siya makita.Muli akong tumingin sa driver na biglang hindi mapakali sa kanyang upuan at panay ang tingin sa side mirror. Minsan lumilipat ang tingin niya sa rearview mirror, pero hindi nawawala ang focus niya sa pagdadrive. His grip on the steering wheel tightened, his knuckles paling slightly as his movements grew sharper, more deliberate. The air inside the car felt heavy and thick with unspoken tension. At naramdaman kong mas lalo pang bumilis ang pagpapatakbo niya.Sinong kausap niya sa phone kanina? Hindi kaya yung nasa kotseng nakasunod sa amin? Pero bakit? Hindi naman siguro ipapakidnap ni daddy ang sarili niyang anak.Nagdesisyon akong kausapin siya. “What’s your name, kuya?”Hind